Το feelgood που θα λατρέψετε
Θυμάμαι ακόμη πολύ ζωντανά τη μέρα που φυτεύτηκε μέσα μου ο σπόρος του μυθιστορήματος Τέσσερις εποχές στο εργαστήριο κεραμικής.
Ήταν αρχές καλοκαιριού, και έφτιαχνα ένα μπολάκι στο Σο-Γιο, ένα μικρό εργαστήριο κεραμικής που βρίσκεται στη γενέτειρά μου. Καθώς ζέσταινε ο καιρός, ήθελα να δημιουργήσω ένα σκεύος για κρύα νουντλς. Λόγω όμως του ήλιου που έμπαινε από το παράθυρο, ο πηλός στέγνωνε γρήγορα. Όταν δουλεύει κανείς με τον πηλό, η διατήρηση της υγρασίας στα σωστά επίπεδα είναι πολύ σημαντική. Ο πηλός είναι ένα ευαίσθητο υλικό, που δεν αντέχει ούτε σε υπερβολικά ξηρό περιβάλλον ούτε σε υπερβολικά υγρό, καθώς και στις δύο περιπτώσεις δημιουργούνται ρωγμές και αλλοιώνεται το σχήμα του. Ο πηλός δεν διαμορφωνόταν όπως ήθελα και, έχοντας χάσει την υπομονή μου, έβρεξα περισσότερο από όσο θα έπρεπε τα τοιχώματα του μπολ. Εκείνη τη στιγμή η δασκάλα φώναξε: «Σκούπισε τα δάκρυα από το κεραμικό!». Να σκουπίσω τα δάκρυα από το κεραμικό;! Ήταν μια έκφραση που άκουγα πρώτη φορά και, μη γνωρίζοντας τη σημασία της, σάστισα. Η δασκάλα έτρεξε αμέσως και σκούπισε με ένα στεγνό σφουγγάρι το νερό από τον πηλό. Αφού ρύθμισε με αυτό τον τρόπο την υγρασία του, οι ρωγμές στην επιφάνεια του μπολ εξαφανίστηκαν αμέσως. Βλέποντας με τα μάτια μου την ανθεκτικότητα του πηλού και τις απαλές κινήσεις της δασκάλας, ένιωσα κάτι να φυτρώνει μέσα στην έρημη καρδιά μου.
Εκείνο τον καιρό, όπως και η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, η Τζονγκ-Μιν, εργαζόμουν ως συντάκτρια σε έναν τηλεοπτικό σταθμό και ήμουν συναισθηματικά, σωματικά και ψυχικά εξουθενωμένη. Ξαφνικά μου πέρασε από το μυαλό ότι ο λόγος που παρακολουθούσα μαθήματα κεραμικής σε ένα μικρό εργαστήριο που είχα ανακαλύψει τυχαία ήταν μάλλον για να σκουπίσω τα δάκρυα της κουρασμένης μου καρδιάς. Έτσι, άρχισα να βλέπω την αγγειοπλαστική ως μια διαδικασία που προσφέρει παρηγοριά, και οι χαρακτήρες του βιβλίου ξεκίνησαν να μου χτυπούν την πόρτα ένας ένας.
Χάρη στην κεραμική και τη συγγραφή του βιβλίου μου κατάφερα εγώ, που ήμουν κλεισμένη στον εαυτό μου, να απλώσω τα χέρια προς το φως και να μου δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Η Τζονγκ-Μιν βιώνει και αυτή τις δυσκολίες της ζωής, όμως μαθαίνει πράγματα που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ πριν και γεμίζει με ενέργεια και αυτοπεποίθηση. Μαθαίνει ξανά πώς να φροντίζει τον εαυτό της ξεκινώντας από τα πιο μικρά πράγματα, όπως το να τρώει τα γεύματά της στα πιάτα και τα ποτήρια που η ίδια έχει φτιάξει.
Έχετε ποτέ νιώσει την ανάγκη να διακόψετε την καθημερινότητά σας και να αναζητήσετε ένα μέρος για να κρυφτείτε; Ή μήπως έχετε αισθανθεί κάποια στιγμή ότι είστε στάσιμοι/ες, ότι δεν εξελίσσεστε; Σε τέτοιες στιγμές ελπίζω το βιβλίο μου να σας προσφέρει μια δροσερή αύρα, που θα ανανεώσει και εσάς και τον αέρα γύρω σας. Όταν ανοίγετε το βιβλίο, το εργαστήριο Σο-Γιο θα σας περιμένει πάντα με ορθάνοιχτες τις πόρτες του.
Yeon Somin
Ιούνιος 2025
Μετάφραση από τα κορεάτικα: Αμαλία Τζιώτη
Θυμάμαι ακόμη πολύ ζωντανά τη μέρα που φυτεύτηκε μέσα μου ο σπόρος του μυθιστορήματος Τέσσερις εποχές στο εργαστήριο κεραμικής.
Ήταν αρχές καλοκαιριού, και έφτιαχνα ένα μπολάκι στο Σο-Γιο, ένα μικρό εργαστήριο κεραμικής που βρίσκεται στη γενέτειρά μου. Καθώς ζέσταινε ο καιρός, ήθελα να δημιουργήσω ένα σκεύος για κρύα νουντλς. Λόγω όμως του ήλιου που έμπαινε από το παράθυρο, ο πηλός στέγνωνε γρήγορα. Όταν δουλεύει κανείς με τον πηλό, η διατήρηση της υγρασίας στα σωστά επίπεδα είναι πολύ σημαντική. Ο πηλός είναι ένα ευαίσθητο υλικό, που δεν αντέχει ούτε σε υπερβολικά ξηρό περιβάλλον ούτε σε υπερβολικά υγρό, καθώς και στις δύο περιπτώσεις δημιουργούνται ρωγμές και αλλοιώνεται το σχήμα του. Ο πηλός δεν διαμορφωνόταν όπως ήθελα και, έχοντας χάσει την υπομονή μου, έβρεξα περισσότερο από όσο θα έπρεπε τα τοιχώματα του μπολ. Εκείνη τη στιγμή η δασκάλα φώναξε: «Σκούπισε τα δάκρυα από το κεραμικό!». Να σκουπίσω τα δάκρυα από το κεραμικό;! Ήταν μια έκφραση που άκουγα πρώτη φορά και, μη γνωρίζοντας τη σημασία της, σάστισα. Η δασκάλα έτρεξε αμέσως και σκούπισε με ένα στεγνό σφουγγάρι το νερό από τον πηλό. Αφού ρύθμισε με αυτό τον τρόπο την υγρασία του, οι ρωγμές στην επιφάνεια του μπολ εξαφανίστηκαν αμέσως. Βλέποντας με τα μάτια μου την ανθεκτικότητα του πηλού και τις απαλές κινήσεις της δασκάλας, ένιωσα κάτι να φυτρώνει μέσα στην έρημη καρδιά μου.
Εκείνο τον καιρό, όπως και η πρωταγωνίστρια του βιβλίου, η Τζονγκ-Μιν, εργαζόμουν ως συντάκτρια σε έναν τηλεοπτικό σταθμό και ήμουν συναισθηματικά, σωματικά και ψυχικά εξουθενωμένη. Ξαφνικά μου πέρασε από το μυαλό ότι ο λόγος που παρακολουθούσα μαθήματα κεραμικής σε ένα μικρό εργαστήριο που είχα ανακαλύψει τυχαία ήταν μάλλον για να σκουπίσω τα δάκρυα της κουρασμένης μου καρδιάς. Έτσι, άρχισα να βλέπω την αγγειοπλαστική ως μια διαδικασία που προσφέρει παρηγοριά, και οι χαρακτήρες του βιβλίου ξεκίνησαν να μου χτυπούν την πόρτα ένας ένας.
Χάρη στην κεραμική και τη συγγραφή του βιβλίου μου κατάφερα εγώ, που ήμουν κλεισμένη στον εαυτό μου, να απλώσω τα χέρια προς το φως και να μου δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία. Η Τζονγκ-Μιν βιώνει και αυτή τις δυσκολίες της ζωής, όμως μαθαίνει πράγματα που δεν έχει δοκιμάσει ποτέ πριν και γεμίζει με ενέργεια και αυτοπεποίθηση. Μαθαίνει ξανά πώς να φροντίζει τον εαυτό της ξεκινώντας από τα πιο μικρά πράγματα, όπως το να τρώει τα γεύματά της στα πιάτα και τα ποτήρια που η ίδια έχει φτιάξει.
Έχετε ποτέ νιώσει την ανάγκη να διακόψετε την καθημερινότητά σας και να αναζητήσετε ένα μέρος για να κρυφτείτε; Ή μήπως έχετε αισθανθεί κάποια στιγμή ότι είστε στάσιμοι/ες, ότι δεν εξελίσσεστε; Σε τέτοιες στιγμές ελπίζω το βιβλίο μου να σας προσφέρει μια δροσερή αύρα, που θα ανανεώσει και εσάς και τον αέρα γύρω σας. Όταν ανοίγετε το βιβλίο, το εργαστήριο Σο-Γιο θα σας περιμένει πάντα με ορθάνοιχτες τις πόρτες του.
Yeon Somin
Ιούνιος 2025
Μετάφραση από τα κορεάτικα: Αμαλία Τζιώτη
