Μια δασκάλα που απαγορεύει τα πάντα
Την πρώτη μέρα μετά τις διακοπές του Πάσχα, η τάξη του Πάουλ περιμένει να γνωρίσει την καινούρια της δασκάλα. Τη λένε κυρία Καλοσυνατίδου, πράγμα που ακούγεται αρκετά καθησυχαστικό. Μόνο που εμφανίζεται στην πόρτα με μοβ ταγιέρ, μοβ γυαλιά και παπούτσια με κουδουνάκια, και μέσα σε λίγα λεπτά έχει κατασχέσει κάρτες Pokémon, φρούτα και ό,τι άλλο θεωρεί πως αποσπά την προσοχή των παιδιών. Σύντομα οι απαγορεύσεις πολλαπλασιάζονται. Το γέλιο, οι ψίθυροι, τα μαξιλάρια στη γωνιά της ανάγνωσης, ακόμα και το χρυσόψαρο της τάξης μπαίνουν στο στόχαστρό της. Και κανείς δεν φαίνεται να προσέχει πόσο παράξενα φέρεται, εκτός από τους μαθητές της.
Ο Πάουλ, που μας αφηγείται την ιστορία, είναι ο πιο κοντός στην τάξη και σιχαίνεται το παρατσούκλι «Κουνούπι». Στην αρχή προτιμά να μη μιλά, ακόμα κι όταν κάτι τον ενοχλεί. Βλέπει όμως πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουν οι άλλοι, και η προσπάθειά του να ανακαλύψει τι συμβαίνει με την κυρία Καλοσυνατίδου τον φέρνει σιγά σιγά στο κέντρο μιας κοινής περιπέτειας.
Δίπλα του βρίσκεται ο Τέο, ο καλύτερός του φίλος. Είναι έξυπνος και γεμάτος ιδέες, αλλά χρειάζεται χρόνο για να σκεφτεί, ιδίως όταν βρίσκεται υπό πίεση. Η καινούρια δασκάλα βλέπει μόνο τα λάθη του και τους κακούς βαθμούς του. Ο Πάουλ ξέρει καλύτερα από τον καθένα πόσο άδικη είναι αυτή η εικόνα.
Γύρω τους, η τάξη είναι γεμάτη πρόσωπα που δύσκολα μπερδεύεις. Ο Μπέρτι κάνει τους άλλους να γελούν, αλλά όταν πιέζεται χρειάζεται μια ήσυχη γωνιά για να συνέλθει. Η Αλφρέντα ξεσπά σε γέλια την πιο ακατάλληλη στιγμή, ενώ η φίλη της, η Ανούντ, είναι από εκείνους που θα μπουν μπροστά όταν κάτι τους φαίνεται άδικο. Η Μελ και η Ελ, οι δίδυμες που είναι καλές με όλους, αποδεικνύονται πολύ πιο τολμηρές απ’ όσο περιμένουν οι συμμαθητές τους. Ακόμα και παιδιά που στην αρχή μοιάζουν απόμακρα ή ενοχλητικά αποκτούν τη θέση τους στην ομάδα.
Όσο για την κυρία Καλοσυνατίδου, είναι τόσο τρομακτική όσο και αστεία. Μιλά στα παιδιά με υπερβολική γλύκα την ίδια στιγμή που τους στερεί οτιδήποτε τους δίνει χαρά. Κρατά πάντα κοντά της μια μεγάλη μαύρη τσάντα, στην οποία καταλήγουν τα πράγματα που κατάσχει. Τι τα κάνει όλα αυτά; Και γιατί οι μεγάλοι δέχονται τόσο εύκολα τις εξηγήσεις της; Οι ερωτήσεις αυτές μετατρέπουν τη σχολική καθημερινότητα σε μυστήριο, το οποίο τα παιδιά είναι αποφασισμένα να λύσουν.
Αυτό που αγάπησα στην Πιο κακιά δασκάλα του κόσμου είναι ο τρόπος που το βιβλίο χρησιμοποιεί το χιούμορ. Οι ολοένα πιο εξωφρενικές απαγορεύσεις προκαλούν γέλιο, αλλά μέσα από αυτές φαίνεται και κάτι που τα παιδιά γνωρίζουν καλά: πόσο δύσκολο είναι να σε ακούσουν οι μεγάλοι όταν επιμένουν πως ξέρουν ήδη τι συμβαίνει. Μεταφράζοντας τη φωνή του Πάουλ, μου άρεσε ιδιαίτερα η αμεσότητά της, ο τρόπος που περνά από τον πανικό σε μια αστεία παρατήρηση και από την αμφιβολία σε μια τολμηρή ιδέα. Η ιστορία θυμίζει στα παιδιά ότι δεν χρειάζεται να γίνουν όλα ίδια για να τα καταφέρουν. Ο Τέο σκέφτεται με τον δικό του ρυθμό, ο Μπέρτι αντιδρά έντονα, η Αλφρέντα γελά, ο Πάουλ παρατηρεί. Αυτές ακριβώς οι διαφορές γίνονται πολύτιμες όταν αρχίζουν να συνεργάζονται. Έτσι, πίσω από τη μοβ εμφάνιση της δασκάλας, τη μαύρη τσάντα και το απολαυστικό μυστήριο, βρίσκεται μια ιστορία για τη φιλία και για τη στιγμή που μια τάξη αποφασίζει να ακούσει και να υπερασπιστεί τα παιδιά της.
Μαρία Μαντή
Την πρώτη μέρα μετά τις διακοπές του Πάσχα, η τάξη του Πάουλ περιμένει να γνωρίσει την καινούρια της δασκάλα. Τη λένε κυρία Καλοσυνατίδου, πράγμα που ακούγεται αρκετά καθησυχαστικό. Μόνο που εμφανίζεται στην πόρτα με μοβ ταγιέρ, μοβ γυαλιά και παπούτσια με κουδουνάκια, και μέσα σε λίγα λεπτά έχει κατασχέσει κάρτες Pokémon, φρούτα και ό,τι άλλο θεωρεί πως αποσπά την προσοχή των παιδιών. Σύντομα οι απαγορεύσεις πολλαπλασιάζονται. Το γέλιο, οι ψίθυροι, τα μαξιλάρια στη γωνιά της ανάγνωσης, ακόμα και το χρυσόψαρο της τάξης μπαίνουν στο στόχαστρό της. Και κανείς δεν φαίνεται να προσέχει πόσο παράξενα φέρεται, εκτός από τους μαθητές της.
Ο Πάουλ, που μας αφηγείται την ιστορία, είναι ο πιο κοντός στην τάξη και σιχαίνεται το παρατσούκλι «Κουνούπι». Στην αρχή προτιμά να μη μιλά, ακόμα κι όταν κάτι τον ενοχλεί. Βλέπει όμως πολύ περισσότερα απ’ όσα νομίζουν οι άλλοι, και η προσπάθειά του να ανακαλύψει τι συμβαίνει με την κυρία Καλοσυνατίδου τον φέρνει σιγά σιγά στο κέντρο μιας κοινής περιπέτειας.
Δίπλα του βρίσκεται ο Τέο, ο καλύτερός του φίλος. Είναι έξυπνος και γεμάτος ιδέες, αλλά χρειάζεται χρόνο για να σκεφτεί, ιδίως όταν βρίσκεται υπό πίεση. Η καινούρια δασκάλα βλέπει μόνο τα λάθη του και τους κακούς βαθμούς του. Ο Πάουλ ξέρει καλύτερα από τον καθένα πόσο άδικη είναι αυτή η εικόνα.
Γύρω τους, η τάξη είναι γεμάτη πρόσωπα που δύσκολα μπερδεύεις. Ο Μπέρτι κάνει τους άλλους να γελούν, αλλά όταν πιέζεται χρειάζεται μια ήσυχη γωνιά για να συνέλθει. Η Αλφρέντα ξεσπά σε γέλια την πιο ακατάλληλη στιγμή, ενώ η φίλη της, η Ανούντ, είναι από εκείνους που θα μπουν μπροστά όταν κάτι τους φαίνεται άδικο. Η Μελ και η Ελ, οι δίδυμες που είναι καλές με όλους, αποδεικνύονται πολύ πιο τολμηρές απ’ όσο περιμένουν οι συμμαθητές τους. Ακόμα και παιδιά που στην αρχή μοιάζουν απόμακρα ή ενοχλητικά αποκτούν τη θέση τους στην ομάδα.
Όσο για την κυρία Καλοσυνατίδου, είναι τόσο τρομακτική όσο και αστεία. Μιλά στα παιδιά με υπερβολική γλύκα την ίδια στιγμή που τους στερεί οτιδήποτε τους δίνει χαρά. Κρατά πάντα κοντά της μια μεγάλη μαύρη τσάντα, στην οποία καταλήγουν τα πράγματα που κατάσχει. Τι τα κάνει όλα αυτά; Και γιατί οι μεγάλοι δέχονται τόσο εύκολα τις εξηγήσεις της; Οι ερωτήσεις αυτές μετατρέπουν τη σχολική καθημερινότητα σε μυστήριο, το οποίο τα παιδιά είναι αποφασισμένα να λύσουν.
Αυτό που αγάπησα στην Πιο κακιά δασκάλα του κόσμου είναι ο τρόπος που το βιβλίο χρησιμοποιεί το χιούμορ. Οι ολοένα πιο εξωφρενικές απαγορεύσεις προκαλούν γέλιο, αλλά μέσα από αυτές φαίνεται και κάτι που τα παιδιά γνωρίζουν καλά: πόσο δύσκολο είναι να σε ακούσουν οι μεγάλοι όταν επιμένουν πως ξέρουν ήδη τι συμβαίνει. Μεταφράζοντας τη φωνή του Πάουλ, μου άρεσε ιδιαίτερα η αμεσότητά της, ο τρόπος που περνά από τον πανικό σε μια αστεία παρατήρηση και από την αμφιβολία σε μια τολμηρή ιδέα. Η ιστορία θυμίζει στα παιδιά ότι δεν χρειάζεται να γίνουν όλα ίδια για να τα καταφέρουν. Ο Τέο σκέφτεται με τον δικό του ρυθμό, ο Μπέρτι αντιδρά έντονα, η Αλφρέντα γελά, ο Πάουλ παρατηρεί. Αυτές ακριβώς οι διαφορές γίνονται πολύτιμες όταν αρχίζουν να συνεργάζονται. Έτσι, πίσω από τη μοβ εμφάνιση της δασκάλας, τη μαύρη τσάντα και το απολαυστικό μυστήριο, βρίσκεται μια ιστορία για τη φιλία και για τη στιγμή που μια τάξη αποφασίζει να ακούσει και να υπερασπιστεί τα παιδιά της.
Μαρία Μαντή
