Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, και τίποτα δεν φαίνεται όπως είναι.
Όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία μου ξέρουν ότι έχω μια εμμονή με τη μουσική βιομηχανία και τους πυλώνες της (δισκάδικα, ανεξάρτητους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ελληνική ροκ σκηνή). Έφτασε η ώρα λοιπόν να γράψω για το παλιό εργοστάσιο της Columbia, στη λεωφόρο Ηρακλείου, στον Περισσό. Το πρόλαβα όταν άκμαζε, έζησα την καταστροφή του και με πονάει το γεγονός ότι παραμένει ανεκμετάλλευτο να καταρρέει.
Από εκεί ξεκίνησα την έρευνά μου, που αυτή τη φορά κράτησε τρία χρόνια. Με ενδιαφέρει πολύ η εξέλιξη της πόλης μας, η πλήρης παραμέληση του κέντρου της Αθήνας αλλά και των παλιών βιοτεχνικών κτιρίων, ο διωγμός των φτωχών, των άστεγων και όσων θεωρούνται περιθωριακοί, για να ακολουθήσει ο εξευγενισμός του Airbnb και η έλευση των ψηφιακών νομάδων.
Όλα αυτά και πολλά άλλα περιγράφω μέσα στο βιβλίο Κομπολόι στο χώμα, την ατμόσφαιρα της Αθήνας την άνοιξη του 2016, ενώ ακόμα σοβούσε η κρίση αλλά άρχιζε να διαφαίνεται μια αχτίδα αισιοδοξίας. Ήταν η χρονιά που η Αθήνα είχε ονομαστεί «πρωτεύουσα του γκραφίτι», γίνονταν εκθέσεις γκραφίτι σε παλιά βιομηχανικά κτίρια και έρχονταν τηλεοπτικά συνεργεία απ’ όλο τον κόσμο για να απαθανατίσουν αυτή την υποτιμημένη μορφή τέχνης.
Εντωμεταξύ, ο Χάρης Νικολόπουλος ζει μέσα σ’ εκείνη τη ρωγμή του χρόνου που όλα βρίσκονται σε ισορροπία, μέχρι να χτυπήσει η επόμενη καταστροφή. Η ΓΑΔΑ έχει πλέον γυναίκες επικεφαλής στη Διεύθυνση Εγκλημάτων κατά Ζωής, με πρώτο όνομα την Αΐντα Μητροπούλου. Αλλά επειδή οι καταστροφές παραμονεύουν πίσω από κάθε γωνιά, η Αΐντα θα ζητήσει τη βοήθεια του Χάρη για να ξεδιαλύνει διάφορες σκοτεινές υποθέσεις που μοιάζουν να παραμένουν ανεξιχνίαστες από τον προηγούμενο αιώνα, αλλά τελικά συνδέονται με τη σύγχρονη εποχή και οι επιπτώσεις τους βασανίζουν ζώντες και τεθνεώτες.
Και μια φράση θα κατατρέχει τόσο τον Χάρη, όσο και την Αΐντα: τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, και τίποτα δεν φαίνεται όπως είναι.
Χίλντα Παπαδημητρίου
Όσοι έχουν διαβάσει τα βιβλία μου ξέρουν ότι έχω μια εμμονή με τη μουσική βιομηχανία και τους πυλώνες της (δισκάδικα, ανεξάρτητους ραδιοφωνικούς σταθμούς, ελληνική ροκ σκηνή). Έφτασε η ώρα λοιπόν να γράψω για το παλιό εργοστάσιο της Columbia, στη λεωφόρο Ηρακλείου, στον Περισσό. Το πρόλαβα όταν άκμαζε, έζησα την καταστροφή του και με πονάει το γεγονός ότι παραμένει ανεκμετάλλευτο να καταρρέει.
Από εκεί ξεκίνησα την έρευνά μου, που αυτή τη φορά κράτησε τρία χρόνια. Με ενδιαφέρει πολύ η εξέλιξη της πόλης μας, η πλήρης παραμέληση του κέντρου της Αθήνας αλλά και των παλιών βιοτεχνικών κτιρίων, ο διωγμός των φτωχών, των άστεγων και όσων θεωρούνται περιθωριακοί, για να ακολουθήσει ο εξευγενισμός του Airbnb και η έλευση των ψηφιακών νομάδων.
Όλα αυτά και πολλά άλλα περιγράφω μέσα στο βιβλίο Κομπολόι στο χώμα, την ατμόσφαιρα της Αθήνας την άνοιξη του 2016, ενώ ακόμα σοβούσε η κρίση αλλά άρχιζε να διαφαίνεται μια αχτίδα αισιοδοξίας. Ήταν η χρονιά που η Αθήνα είχε ονομαστεί «πρωτεύουσα του γκραφίτι», γίνονταν εκθέσεις γκραφίτι σε παλιά βιομηχανικά κτίρια και έρχονταν τηλεοπτικά συνεργεία απ’ όλο τον κόσμο για να απαθανατίσουν αυτή την υποτιμημένη μορφή τέχνης.
Εντωμεταξύ, ο Χάρης Νικολόπουλος ζει μέσα σ’ εκείνη τη ρωγμή του χρόνου που όλα βρίσκονται σε ισορροπία, μέχρι να χτυπήσει η επόμενη καταστροφή. Η ΓΑΔΑ έχει πλέον γυναίκες επικεφαλής στη Διεύθυνση Εγκλημάτων κατά Ζωής, με πρώτο όνομα την Αΐντα Μητροπούλου. Αλλά επειδή οι καταστροφές παραμονεύουν πίσω από κάθε γωνιά, η Αΐντα θα ζητήσει τη βοήθεια του Χάρη για να ξεδιαλύνει διάφορες σκοτεινές υποθέσεις που μοιάζουν να παραμένουν ανεξιχνίαστες από τον προηγούμενο αιώνα, αλλά τελικά συνδέονται με τη σύγχρονη εποχή και οι επιπτώσεις τους βασανίζουν ζώντες και τεθνεώτες.
Και μια φράση θα κατατρέχει τόσο τον Χάρη, όσο και την Αΐντα: τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, και τίποτα δεν φαίνεται όπως είναι.
Χίλντα Παπαδημητρίου
