Q&A με τον Χρήστο Χαρτοματσίδη

Πώς προέκυψε αυτό το μυθιστόρημα;
Όπως έλεγε και ο Μαρκ Τουέιν, «έκατσα κι έγραψα μόνος μου το βιβλίο που πάντα ήθελα να διαβάσω…».

Από πού εμπνευστήκατε τον τίτλο του;
Ο Ρίο Γκράντε είναι ο ποταμός που χωρίζει τις ΗΠΑ από το Μεξικό. Είναι το ποτάμι που πρέπει να διασχίσουν οι κατατρεγμένοι από τον νόμο για να διαφύγουν από τους κάθε είδους σερίφηδες και να νιώσουν ελεύθεροι. Με άλλα λόγια, είναι τα σύνορα μεταξύ υποταγής και ανυπακοής, μεταξύ συμμόρφωσης με το καθεστώς και λύτρωσης. Αυτός ο συμβολισμός δίνει τον τίτλο του μυθιστορήματος.

Πείτε μας δυο λόγια για την υπόθεση.
Ο Μπίλης, μετά τη φυλακή για κάποια εφηβική σαχλαμάρα, προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη τη ζωή του. Παντρεύεται με την Ανθούλα κι αποκτούν δυο παιδάκια. Όλα πάνε μια χαρά, μέχρι που ένας διεφθαρμένος αστυφύλακας αποφασίζει να εκβιάσει τον Μπίλη, πουλώντας του προστασία. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν με την ανάμειξη του θείου του Μπίλη, του Νάσου, ιδιοκτήτη του χορευτικού κέντρου Κοπακαμπάνα κι άνθρωπο της νύχτας. Υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων με «βαλκάνιες προεκτάσεις» μεταξύ φατριών του υποκόσμου, με άμεση συμμετοχή της αστυνομίας, που θα οδηγήσει στην τελική αναμέτρηση.
Ταυτόχρονα ξυπνάνε δυο παλιοί έρωτες –του Μπίλη για την τραγουδίστρια της νύχτας Βάσια και του αστυνομικού Βελέγκα για τη γυναίκα του Μπίλη, την Ανθούλα– που θα φέρουν ριζικές ανατροπές. Τα πράγματα σκληραίνουν, κι ο Μπίλης, για να μείνει πιστός στις αρχές του, θα αναγκαστεί να κάνει «ηρωική έξοδο», με αυτοκαταστροφικές συνέπειες.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας;
Ένα μυθιστόρημα για τους λάθους έρωτες που εξακολουθούν να μας παθιάζουν. Για τα νεανικά μας λάθη τα οποία, ενώ θα έπρεπε να ωριμάζουμε, επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά. Για τις αξίες στις οποίες συνεχίζουμε να πιστεύουμε, σε πείσμα των συμβιβασμών που κάνουμε.

Γιατί πρέπει να το διαβάσει κανείς;
Επειδή περιέχει όλα τα στοιχεία που γοητεύουν τον αναγνώστη – δηλαδή πολύ σεξ, μα και μεγάλους, συναρπαστικούς έρωτες. Έχει γρήγορο ρυθμό, έντονη δράση, με δυναμική, σχεδόν αστυνομική, πλοκή. Είναι γραμμένο με χιούμορ και παρουσιάζει ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Ταυτόχρονα, δίνει στον αναγνώστη το άλλοθι, μα και την αυτοπεποίθηση, πως δεν διαβάζει κάτι φτηνιάρικο, αλλά ένα σπουδαίο λογοτεχνικό βιβλίο, με σοβαρά μηνύματα, όπως αυτά για τη σύγκρουση της προσωπικής μας ελευθερίας με το κατεστημένο, της ανεξαρτησίας μας με την ευθύνη που έχουμε προς τους ανθρώπους που αγαπάμε. Μιλάει για τους μοιραίους, απαγορευμένους έρωτες, για τις αρχές μας και τους συμβιβασμούς που υποχρεωνόμαστε να κάνουμε. Πιστεύω πως το ποιοτικό βιβλίο πρέπει να διαβάζεται άνετα, ο αναγνώστης να το απολαμβάνει κι όχι να πλήττει και να κόβει φλέβες.