Όταν οι λέξεις και οι εικόνες γίνονται φίλες…

Η Συμώνη Δημητρακοπούλου γράφει και ο Βασίλης Κουτσογιάννης εικονογραφεί μια συγκινητική ιστορία για την αγάπη και τα φτερά που μας δίνει να πετάξουμε προς το δικό μας μέλλον.

Η σειρά της Συμώνης
Από πού εμπνεύστηκες το θέμα του βιβλίου;
Από την κόρη μου, την Αναστασία. Σπουδάστρια γεωπονικής τότε, με έρωτα σε οτιδήποτε έχει πόδια και σκαρφαλώνει σε φυτά. Ήρθε μία μέρα και μου είπε: «Μαμά, να σου γνωρίσω την Μπιούλα. Μπιούλα, από εδώ η μαμά». Μου έδειξε μία καμπιούλα μέσα σε ένα διάφανο κουτί με τρύπες, ένα κουτί από ντοματίνια. Μετά μου έστελνε φωτογραφίες από την Μπιούλα που μεγάλωνε και μεγάλωνε. Την Μπιούλα που έφτιαξε κουκούλι. Την Μπιούλα ολόκληρη γυναίκα πεταλούδα. Με την ευκολία που έχουν τα παιδιά «πείραξε» δικές της φωτογραφίες από όταν ήταν μικρή και έκανε βουτιές στη θάλασσα. Έβαλε τον εαυτό της πάνω στην πλάτη της νυχτοπεταλούδας μας να πετάνε. Μετά άνοιξε το κουτί και άφησε την πεταλούδα ελεύθερη. Η Αναστασία έγραψε την ιστορία. Εγώ απλά έβαλα τα λόγια σε χαρτί. 

Τα φτερά της Μπιούλας είναι ένα βιβλίο που γράφτηκε εύκολα ή δύσκολα; Υπήρξαν πράγματα στην ιστορία που έσβηνες και έγραφες ξανά και ξανά;
Μόλις έγραψα την ιστορία αυτή, μονορούφι, ένιωσα μέσα μου τη συγκίνηση της δημιουργίας. Η εσωτερική μου σύνδεση με το βιβλίο είχε γίνει, το ήξερα. Έστειλα κατευθείαν το κείμενο στον λατρεμένο μου Θοδωρή και η απάντηση για έκδοση ήταν θετική. Αργότερα ένιωσα ανασφάλεια και ξανακοίταξα κομμάτια του κειμένου. Έστειλα  άλλη μία εκδοχή της ιστορίας στον εκδοτικό οίκο. Η απάντηση του Θοδωρή ήταν να εμπιστεύομαι την πρώτη αίσθηση των κειμένων μου γιατί είναι και η καλύτερη.

Πώς είχες φανταστεί την εικονογράφηση αυτού του βιβλίου; Εκπληρώθηκαν οι προσδοκίες σου;
Δεν είχα φανταστεί την εικονογράφηση του βιβλίου μου. Θεωρώ ότι ο εικονογράφος είναι ένας καλλιτέχνης και είναι δικό του δικαίωμα να φανταστεί την εικονογράφηση ενός βιβλίου. Οπότε, όχι, δεν εκπληρώθηκαν οι προσδοκίες μου, πραγματοποιήθηκαν, όμως, τα όνειρά μου. Κρατάω το βιβλίο στα χέρια μου και χάνομαι μέσα στις σελίδες του. Ποίηση, οι εικόνες του Βασίλη είναι ποίηση. Γράψαμε αυτό το βιβλίο μαζί.

Είναι εύκολο για ένα παιδί να καταλάβει ότι αγαπώ κάποιον σημαίνει τον αφήνω ελεύθερο;
Είναι εύκολο για έναν μεγάλο να καταλάβει ότι αγαπώ κάποιον σημαίνει τον αφήνω ελεύθερο; Πολύ δύσκολο, αλήθεια. Κι όμως, μέσα από την ελευθερία μόνο υπάρχει η αγάπη.

Τη σημερινή εποχή που οι άνθρωποι έχουν όλο και λιγότερο χρόνο οι έννοιες της φιλίας και της αφοσίωσης αλλάζουν ή είναι συστατικά της ζωής που μένουν αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου; 
Είμαι αθεράπευτα αισιόδοξη. Πιστεύω στον άνθρωπο. Πιστεύω στην ικανότητά του να συνδεθεί αληθινά. Το βλέπω, το ζω. Με πόσους ανθρώπους έρχομαι κοντά, πόσους φίλους κάνω ακόμα και σε αυτή την ηλικία. Μπορεί να τρέχουμε και να γεμίζουμε τη μέρα μας με χίλια πράγματα, αλλά την επαφή, τη φιλία, την αφοσίωση αποζητάμε. Γνώρισα την καλύτερή μου φίλη στην πρώτη δημοτικού. Μπορεί οι συνθήκες της ζωής μας να μη μας επέτρεπαν πάντα να είμαστε κοντά, είμαστε όμως πάντα εκεί η μία για την άλλη. Μία φιλία αναλλοίωτη.

Η σειρά του Βασίλη
Υπάρχουν στιγμές που κλείδωσες/δυσκολεύτηκες διαβάζοντας το κείμενο ή η ιδέα του τι ακριβώς θα αποτυπώσεις με εικόνες σου ήρθε αβίαστα στο μυαλό;
Το κείμενο δεν με δυσκόλεψε, όχι. Το ένιωσα από την αρχή πολύ δικό μου. Έχει μια ειλικρινή τρυφερότητα που με έπεισε αμέσως. Εκεί που κλείδωσα ήταν όταν έστειλα τις πρώτες μου ιδέες στον εκδοτικό οίκο και μου απάντησαν ότι δεν ήταν αυτό που ήθελαν. Πάντα μου είναι δύσκολο αυτό, αλλά πιστεύω πως όσο περνάνε τα χρόνια γίνομαι καλύτερος σε αυτήν τη διαδικασία, όμως πάντα με κλειδώνει για κάποιες μέρες.

Ποια εικόνα ξεχωρίζεις/αγαπάς περισσότερο από την εικονογράφηση του βιβλίου και γιατί;
Θα πω την εικόνα του εξωφύλλου. Τη θεωρώ την πιο σημαντική νοηματικά, ίσως γιατί το κείμενο μου έδωσε όλα τα στοιχεία για να την ανακαλύψω, παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει κάπου μέσα γραμμένη. 

Είναι δύσκολο να βρει ένας εικονογράφος ισορροπία ανάμεσα στο να καθοδηγεί τη φαντασία του αναγνώστη και να του αφήνει χώρο να φανταστεί τα δικά του πράγματα; Εσύ πώς το διαχειρίστηκες το συγκεκριμένο βιβλίο; 
Δεν το σκέφτομαι τόσο συγκεκριμένα αυτό το ζήτημα όταν δουλεύω. Είναι ίσως από τα πράγματα που κάπως προκύπτουν; Ας ελπίσουμε τουλάχιστον. 

Πιστεύεις στη γνωστή φράση «Μια εικόνα, χίλιες λέξεις;»
Σίγουρα πιστεύω. Πάλι καλά, γιατί αλλιώς σκέψου πόσες εικόνες θα έπρεπε να φτιάχνω για κάθε βιβλίο, χαχα!

Θα πρότεινες το βιβλίο αυτό σε ένα παιδί; Αν ναι, γιατί;
Φυσικά θα το πρότεινα. Το θέμα με τα εικονογραφημένα για μένα είναι αν τα προτείνουμε και στ@ ενήλικ@. Εγώ πάντα τα προτείνω, χωρίς πολλές αιτιολογίες. Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα από το να ξαφνιάζεσαι από ένα ωραίο εικονογραφημένο βιβλίο. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη ευχαρίστηση που πιστεύω δεν μπορείς να την πάρεις από αλλού.