Ο Douglas Stuart, τα βιβλία που ξεχωρίζει και οι συγγραφικές του συνήθειες
Συνέντευξη του συγγραφέα με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα, Τζον, γιος του Τζον, που έχει συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα για το βραβείο Booker 2026.
Η έμπνευση πίσω από το βιβλίο μου
Ξεκίνησα να γράφω για τον δεσμό ανάμεσα σε έναν πατέρα και έναν γιο, και τη βαθιά σιωπή που υπάρχει μεταξύ τους. Με τράβηξαν οι Εξωτερικές Εβρίδες, γιατί, όταν μιλάμε για τις κοινωνικές τάξεις, τη σεξουαλικότητα ή τις κοινωνικές αναταραχές, συχνά παραβλέπουμε τις αγροτικές περιοχές. Στο νησί Χάρις ανακάλυψα έναν πλούσιο και συναρπαστικό πολιτισμό, που έχει διαμορφωθεί από την κοινότητα, με μακρά παράδοση στη μικρής κλίμακας γεωργία και την υφαντουργία, σε έναν τόπο που αποτελεί προπύργιο της γαελικής γλώσσας και της πρεσβυτεριανής εκκλησίας. Υπήρχε τέτοιος πλούτος γύρω μου, που μου έδωσε έμπνευση. Δεν είναι ότι ήθελα να αφηγηθώ αυτή την ιστορία τώρα –παρότι ο κόσμος είναι πιο διχασμένος από ποτέ και τα queer άτομα δέχονται ολοένα και περισσότερες επιθέσεις–, αλλά μάλλον επειδή αυτή είναι η ιστορία που έπρεπε να γράψω και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο πέρα από το να τη γράψω.
Το βιβλίο που με έκανε να αγαπήσω το διάβασμα
Δεν προέρχομαι από οικογένεια βιβλιόφιλων και, όταν ήμουν παιδί, δεν είχαμε βιβλία στο σπίτι. Όταν όμως ήμουν 6 ή 7 ετών, μου άρεσε να χαζεύω τα εξώφυλλα και τα ένθετα των δίσκων του μεγαλύτερου αδερφού μου. Τα άλμπουμ A Day at the Races των Queen και The Wall των Pink Floyd αποτέλεσαν μια πρώιμη μύηση στη σαγήνη και τη σεξουαλικότητα, αλλά και στην κοινωνική οργή. Με έφεραν σε επαφή με πράγματα που αναστάτωσαν το παιδικό μου μυαλό.
Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας
Το πρώτο μυθιστόρημα που διάβασα ήταν ο Τζουντ ο Αφανής του Thomas Hardy. Ήμουν 17 ετών και το μοναδικό παιδί στην τάξη των Αγγλικών. Οι καθηγητές μου έδειξαν απίστευτη υπομονή, γιατί, προτού αρχίσω να διαβάζω ένα μυθιστόρημα, έπρεπε πρώτα να μου μάθουν πώς να συγκεντρώνομαι, πώς να ηρεμώ και να κάθομαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Αυτό το μυθιστόρημα, που εκτυλίσσεται στην αγροτική περιοχή του Ουέσεξ τη δεκαετία του 1880 και αφηγείται μια ιστορία για τη μοίρα, τις κοινωνικές τάξεις και τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, με άγγιξε βαθιά. Χάρη σε αυτό το βιβλίο αγάπησα το διάβασμα, με έκανε να ονειρευτώ ότι μεγαλώνοντας θα μπορούσα κι εγώ κάποτε να γράψω κάτι που θα άντεχε στον χρόνο όσο κι αυτό.
Το βιβλίο που διαβάζω ξανά και ξανά
Επιστρέφω συνεχώς στο Gentlemen of the West της Agnes Owens, ένα βιβλίο για έναν νεαρό εργάτη και μια παρέα περιθωριακών που συχνάζουν σε μια παμπ στη Γλασκόβη της δεκαετίας του 1980. Πρόκειται για ένα παραγνωρισμένο κλασικό βιβλίο της σκοτσέζικης λογοτεχνίας και πολλές φορές το διαβάζω ξανά και ξανά, γιατί είναι εξαιρετικά πλούσιο και ταυτόχρονα εξαιρετικά απλό. Είναι μια αστεία, ζοφερή και διεισδυτική ματιά στους άντρες της εργατικής τάξης και μία από τις πιο εύστοχες αποτυπώσεις της Γλασκόβης που έχω διαβάσει.
Το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο
Το Γκίλιαντ της Marilynne Robinson με έκανε να ξανασκεφτώ τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων που έχουν θρησκευτική πίστη. Το συμπονετικό πορτρέτο του πάστορα Τζον Έιμς αναδεικνύει έναν άνθρωπο από σάρκα και οστά, που έχει τις ίδιες αδυναμίες, τα ίδια απωθημένα και τις ίδιες επιθυμίες με εμάς. Ίσως ο κόσμος να ήταν καλύτερος αν εστιάζαμε περισσότερο στην κοινή μας ανθρώπινη φύση παρά στις διαφορές μας.
Το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι το μυθιστόρημα
Μου αρέσουν τα βιβλία που κλείνουν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή, πορτρέτα που είναι πιο πλούσια από οποιονδήποτε πίνακα ζωγραφικής. Συχνά σκέφτομαι το βιβλίο του Kazuo Ishiguro Τα απομεινάρια μιας μέρας και θαυμάζω τη συναισθηματική δύναμη που προκύπτει μέσα από μια τόσο μεγάλη αυτοσυγκράτηση. Είναι μια εξαιρετική μελέτη χαρακτήρα και μου αρέσει που αυτό το μυθιστόρημα είναι τόσο χαμηλόφωνο και συγκρατημένο, και που –ύστερα από ένα σωρό χαμένες ευκαιρίες και απογοητεύσεις– δεν συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερα δραματικό, κι όμως το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα συγκινητικό.
Το βιβλίο που διαβάζω αυτή την περίοδο
Διαβάζω επιτέλους τον Τυφλό δολοφόνο της Margaret Atwood και πραγματικά το απολαμβάνω. Συνδυάζει την αριστοτεχνική πλοκή με την παραδοσιακή αφήγηση. Τίποτα δεν ξεφεύγει από το διεισδυτικό βλέμμα της Atwood.
Πού μου αρέσει να διαβάζω
Η αγαπημένη μου ώρα για διάβασμα είναι πολύ νωρίς το πρωί. Ξαπλώνω στον καναπέ μου με ένα φλιτζάνι καφέ, ενώ ο σύζυγός μου έχει απλωθεί στην άλλη άκρη και διαβάζει το δικό του βιβλίο. Το να διαβάζω καθώς το πρωινό φως τρυπώνει σιγά σιγά στο δωμάτιο είναι ο πιο ήρεμος τρόπος για να ξεκινήσω την ημέρα μου.
Πού και πότε μου αρέσει να γράφω και ποια είναι τα απαραίτητα σύνεργα
Ζω στη Νέα Υόρκη και κάθομαι στην κουζίνα, στο τραπέζι, για να γράψω, επομένως χρειάζομαι ένα ζευγάρι ακουστικά με noise cancelling. Θεωρώ ότι η ησυχία με βοηθάει, αλλά τα φοράω και λίγο πιο σφιχτά απ’ όσο θα έπρεπε, γιατί η πίεση αυτή με βοηθάει να συγκεντρώνομαι.
Το βιβλίο που ήταν υποψήφιο για βραβείο Booker και πρέπει να διαβάσουν όλοι
Αγαπώ το βιβλίο του Gordon M. Williams με τίτλο From Scenes Like These. Ήταν υποψήφιο για το πρώτο βραβείο Booker και είναι ένα κάπως ξεχασμένο κλασικό. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια μικρή πόλη στις δυτικές ακτές της Σκοτίας. Αφηγείται την ενηλικίωση ενός νεαρού εργάτη σε ένα αγρόκτημα και τη ζωή δίπλα στους σκληρούς, συχνά βίαιους, άντρες με τους οποίους δουλεύει. Είναι μια συναρπαστική ματιά στην εισβολή των νέων πόλεων στις παλιές αγροτικές κοινότητες και στη συγκεχυμένη και αντιφατική ανδρική ταυτότητα στη μεταπολεμική Βρετανία.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στις 18 Αυγούστου 2026 στο σάιτ των βραβείων Booker.
Μετάφραση: Ειρήνη Μανιατοπούλου
Συνέντευξη του συγγραφέα με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα, Τζον, γιος του Τζον, που έχει συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα για το βραβείο Booker 2026.
Η έμπνευση πίσω από το βιβλίο μου
Ξεκίνησα να γράφω για τον δεσμό ανάμεσα σε έναν πατέρα και έναν γιο, και τη βαθιά σιωπή που υπάρχει μεταξύ τους. Με τράβηξαν οι Εξωτερικές Εβρίδες, γιατί, όταν μιλάμε για τις κοινωνικές τάξεις, τη σεξουαλικότητα ή τις κοινωνικές αναταραχές, συχνά παραβλέπουμε τις αγροτικές περιοχές. Στο νησί Χάρις ανακάλυψα έναν πλούσιο και συναρπαστικό πολιτισμό, που έχει διαμορφωθεί από την κοινότητα, με μακρά παράδοση στη μικρής κλίμακας γεωργία και την υφαντουργία, σε έναν τόπο που αποτελεί προπύργιο της γαελικής γλώσσας και της πρεσβυτεριανής εκκλησίας. Υπήρχε τέτοιος πλούτος γύρω μου, που μου έδωσε έμπνευση. Δεν είναι ότι ήθελα να αφηγηθώ αυτή την ιστορία τώρα –παρότι ο κόσμος είναι πιο διχασμένος από ποτέ και τα queer άτομα δέχονται ολοένα και περισσότερες επιθέσεις–, αλλά μάλλον επειδή αυτή είναι η ιστορία που έπρεπε να γράψω και δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο πέρα από το να τη γράψω.
Το βιβλίο που με έκανε να αγαπήσω το διάβασμα
Δεν προέρχομαι από οικογένεια βιβλιόφιλων και, όταν ήμουν παιδί, δεν είχαμε βιβλία στο σπίτι. Όταν όμως ήμουν 6 ή 7 ετών, μου άρεσε να χαζεύω τα εξώφυλλα και τα ένθετα των δίσκων του μεγαλύτερου αδερφού μου. Τα άλμπουμ A Day at the Races των Queen και The Wall των Pink Floyd αποτέλεσαν μια πρώιμη μύηση στη σαγήνη και τη σεξουαλικότητα, αλλά και στην κοινωνική οργή. Με έφεραν σε επαφή με πράγματα που αναστάτωσαν το παιδικό μου μυαλό.
Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας
Το πρώτο μυθιστόρημα που διάβασα ήταν ο Τζουντ ο Αφανής του Thomas Hardy. Ήμουν 17 ετών και το μοναδικό παιδί στην τάξη των Αγγλικών. Οι καθηγητές μου έδειξαν απίστευτη υπομονή, γιατί, προτού αρχίσω να διαβάζω ένα μυθιστόρημα, έπρεπε πρώτα να μου μάθουν πώς να συγκεντρώνομαι, πώς να ηρεμώ και να κάθομαι με ένα βιβλίο στο χέρι. Αυτό το μυθιστόρημα, που εκτυλίσσεται στην αγροτική περιοχή του Ουέσεξ τη δεκαετία του 1880 και αφηγείται μια ιστορία για τη μοίρα, τις κοινωνικές τάξεις και τον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, με άγγιξε βαθιά. Χάρη σε αυτό το βιβλίο αγάπησα το διάβασμα, με έκανε να ονειρευτώ ότι μεγαλώνοντας θα μπορούσα κι εγώ κάποτε να γράψω κάτι που θα άντεχε στον χρόνο όσο κι αυτό.
Το βιβλίο που διαβάζω ξανά και ξανά
Επιστρέφω συνεχώς στο Gentlemen of the West της Agnes Owens, ένα βιβλίο για έναν νεαρό εργάτη και μια παρέα περιθωριακών που συχνάζουν σε μια παμπ στη Γλασκόβη της δεκαετίας του 1980. Πρόκειται για ένα παραγνωρισμένο κλασικό βιβλίο της σκοτσέζικης λογοτεχνίας και πολλές φορές το διαβάζω ξανά και ξανά, γιατί είναι εξαιρετικά πλούσιο και ταυτόχρονα εξαιρετικά απλό. Είναι μια αστεία, ζοφερή και διεισδυτική ματιά στους άντρες της εργατικής τάξης και μία από τις πιο εύστοχες αποτυπώσεις της Γλασκόβης που έχω διαβάσει.
Το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τον κόσμο
Το Γκίλιαντ της Marilynne Robinson με έκανε να ξανασκεφτώ τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων που έχουν θρησκευτική πίστη. Το συμπονετικό πορτρέτο του πάστορα Τζον Έιμς αναδεικνύει έναν άνθρωπο από σάρκα και οστά, που έχει τις ίδιες αδυναμίες, τα ίδια απωθημένα και τις ίδιες επιθυμίες με εμάς. Ίσως ο κόσμος να ήταν καλύτερος αν εστιάζαμε περισσότερο στην κοινή μας ανθρώπινη φύση παρά στις διαφορές μας.
Το βιβλίο που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι το μυθιστόρημα
Μου αρέσουν τα βιβλία που κλείνουν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή, πορτρέτα που είναι πιο πλούσια από οποιονδήποτε πίνακα ζωγραφικής. Συχνά σκέφτομαι το βιβλίο του Kazuo Ishiguro Τα απομεινάρια μιας μέρας και θαυμάζω τη συναισθηματική δύναμη που προκύπτει μέσα από μια τόσο μεγάλη αυτοσυγκράτηση. Είναι μια εξαιρετική μελέτη χαρακτήρα και μου αρέσει που αυτό το μυθιστόρημα είναι τόσο χαμηλόφωνο και συγκρατημένο, και που –ύστερα από ένα σωρό χαμένες ευκαιρίες και απογοητεύσεις– δεν συμβαίνει τίποτα το ιδιαίτερα δραματικό, κι όμως το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα συγκινητικό.
Το βιβλίο που διαβάζω αυτή την περίοδο
Διαβάζω επιτέλους τον Τυφλό δολοφόνο της Margaret Atwood και πραγματικά το απολαμβάνω. Συνδυάζει την αριστοτεχνική πλοκή με την παραδοσιακή αφήγηση. Τίποτα δεν ξεφεύγει από το διεισδυτικό βλέμμα της Atwood.
Πού μου αρέσει να διαβάζω
Η αγαπημένη μου ώρα για διάβασμα είναι πολύ νωρίς το πρωί. Ξαπλώνω στον καναπέ μου με ένα φλιτζάνι καφέ, ενώ ο σύζυγός μου έχει απλωθεί στην άλλη άκρη και διαβάζει το δικό του βιβλίο. Το να διαβάζω καθώς το πρωινό φως τρυπώνει σιγά σιγά στο δωμάτιο είναι ο πιο ήρεμος τρόπος για να ξεκινήσω την ημέρα μου.
Πού και πότε μου αρέσει να γράφω και ποια είναι τα απαραίτητα σύνεργα
Ζω στη Νέα Υόρκη και κάθομαι στην κουζίνα, στο τραπέζι, για να γράψω, επομένως χρειάζομαι ένα ζευγάρι ακουστικά με noise cancelling. Θεωρώ ότι η ησυχία με βοηθάει, αλλά τα φοράω και λίγο πιο σφιχτά απ’ όσο θα έπρεπε, γιατί η πίεση αυτή με βοηθάει να συγκεντρώνομαι.
Το βιβλίο που ήταν υποψήφιο για βραβείο Booker και πρέπει να διαβάσουν όλοι
Αγαπώ το βιβλίο του Gordon M. Williams με τίτλο From Scenes Like These. Ήταν υποψήφιο για το πρώτο βραβείο Booker και είναι ένα κάπως ξεχασμένο κλασικό. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε μια μικρή πόλη στις δυτικές ακτές της Σκοτίας. Αφηγείται την ενηλικίωση ενός νεαρού εργάτη σε ένα αγρόκτημα και τη ζωή δίπλα στους σκληρούς, συχνά βίαιους, άντρες με τους οποίους δουλεύει. Είναι μια συναρπαστική ματιά στην εισβολή των νέων πόλεων στις παλιές αγροτικές κοινότητες και στη συγκεχυμένη και αντιφατική ανδρική ταυτότητα στη μεταπολεμική Βρετανία.
Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στις 18 Αυγούστου 2026 στο σάιτ των βραβείων Booker.
Μετάφραση: Ειρήνη Μανιατοπούλου
