Μπορεί το τέλος να είναι καλύτερο απ’ ό,τι είχες φανταστεί;
Η Ήβη είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στο διάστημα μιας χρονιάς-ορόσημου: της τρίτης Λυκείου. Για ένα μεγάλο ποσοστό εφήβων της χώρας, είναι η πρώτη ίσως φορά στη ζωή τους που θα κληθούν πολύ συγκεκριμένα και πολύ συστηματικά να σταθούν απέναντι στον εαυτό τους και ό,τι τον έχει φέρει μέχρι εδώ και να αναμετρηθούν μαζί του: με τις ικανότητές του, με τα ταλέντα του, με την αυτοεικόνα του, με τις δυνάμεις του και τον τρόπο με τον οποίο το εσωτερικό του βλέμμα έχει έως τώρα οραματιστεί την ενήλικη ζωή του, με τις προσδοκίες της προηγούμενης γενιάς. Κοινώς... με τις Πανελλαδικές.
Την ίδια στιγμή, είναι ο προθάλαμος της θεσμικής ενηλικίωσης - είτε τα έχεις καταφέρει να βγεις από το κουκούλι της παιδικής ψυχής σου είτε όχι, η ζωή, να τη, αφήνεται πια στα χέρια σου, πάρ’ τη και κάνε τη ό,τι καταλαβαίνεις.
Βλέπω τα παιδιά γύρω μου σε τούτο το κατώφλι και τα πονώ. Φαντάσου, σκέφτομαι -αν και ξέρω καλά περί τίνος πρόκειται, δεν είναι η φαντασία που χρειάζεται να επιστρατεύσω, αλλά η μνήμη- φαντάσου να πρέπει να παλέψεις μ’ αυτό το τέρας και να νιώθεις πως από αυτή τη μάχη κρίνεται όλη σου η ζωή. Και φαντάσου, ενώ προετοιμάζεσαι γι’ αυτή, να συμβεί κάτι που θα αναποδογυρίσει τον κόσμο σου. Τότε, τι; Πώς επιβιώνεις από την τρίτη Λυκείου;
Η Ήβη είναι μια νουβέλα γραμμένη σαν ξόρκι ή, ίσως, μια σχοινοτενής ευχή με τη μορφή νουβέλας: μακάρι ένα παιδί να στραφεί νωρίς μέσα του και να αναρωτηθεί βαθιά και ουσιαστικά ποια είμαι, πού πάω, τι θέλω, γιατί το θέλω. Μακάρι να έχει προλάβει να κοιτάξει κατάματα τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για κείνο και που το καθορίζουν ή έναν έστω από αυτούς τους ανθρώπους -έναν φίλο, έναν γονιό- και να καταφέρει να τον διαβάσει, να πάρει θέση απέναντί του. Μακάρι να ψάξει μέσα του για τις λέξεις που θα εκφράσουν καθαρά και χωρίς φόβο τον θυμό του και την αγάπη του, τη λύπη και τη χαρά του κι ύστερα να τις πει. Και μακάρι να κάνει μετά την προσπάθειά του στις τρομερές Πανελλαδικές από αυτό το βήμα.
Πολλά ζητάω, το ξέρω. Αλλά έτσι είναι οι ευχές. Και συχνά, όταν τις στρέφουμε στα παιδιά μας, είναι και αποτέλεσμα της στερνής μας γνώσης. Η Ήβη είναι και μια τέτοια μάταιη επίκληση της τωρινής μου διαύγειας για κείνη τη μακρινή τρίτη Λυκείου, τη δική μου. Είναι ένα νοσταλγικό βλέμμα σε ένα παιδί που δεν υπάρχει πια παρά μόνο ως ανάμνηση και ας σκιρτά ακόμη μέσα μου η τοτινή του σύγχυση σαν άλυτος γρίφος. Αν είχα κάνει τότε αυτή την εσωτερική αναστροφή, αν είχα την ετοιμότητα και το σθένος της μικρής ηρωίδας αυτής της ιστορίας, την ωριμότητα και την τόλμη με την οποία σταμάτησε τα πάντα για να κοιτάξει μέσα της, να ’ταν άλλη άραγε η πορεία της ζωής μου; Ποιος ξέρει;
Μαρία Σκαμάγκα
Η Ήβη είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται στο διάστημα μιας χρονιάς-ορόσημου: της τρίτης Λυκείου. Για ένα μεγάλο ποσοστό εφήβων της χώρας, είναι η πρώτη ίσως φορά στη ζωή τους που θα κληθούν πολύ συγκεκριμένα και πολύ συστηματικά να σταθούν απέναντι στον εαυτό τους και ό,τι τον έχει φέρει μέχρι εδώ και να αναμετρηθούν μαζί του: με τις ικανότητές του, με τα ταλέντα του, με την αυτοεικόνα του, με τις δυνάμεις του και τον τρόπο με τον οποίο το εσωτερικό του βλέμμα έχει έως τώρα οραματιστεί την ενήλικη ζωή του, με τις προσδοκίες της προηγούμενης γενιάς. Κοινώς... με τις Πανελλαδικές.
Την ίδια στιγμή, είναι ο προθάλαμος της θεσμικής ενηλικίωσης - είτε τα έχεις καταφέρει να βγεις από το κουκούλι της παιδικής ψυχής σου είτε όχι, η ζωή, να τη, αφήνεται πια στα χέρια σου, πάρ’ τη και κάνε τη ό,τι καταλαβαίνεις.
Βλέπω τα παιδιά γύρω μου σε τούτο το κατώφλι και τα πονώ. Φαντάσου, σκέφτομαι -αν και ξέρω καλά περί τίνος πρόκειται, δεν είναι η φαντασία που χρειάζεται να επιστρατεύσω, αλλά η μνήμη- φαντάσου να πρέπει να παλέψεις μ’ αυτό το τέρας και να νιώθεις πως από αυτή τη μάχη κρίνεται όλη σου η ζωή. Και φαντάσου, ενώ προετοιμάζεσαι γι’ αυτή, να συμβεί κάτι που θα αναποδογυρίσει τον κόσμο σου. Τότε, τι; Πώς επιβιώνεις από την τρίτη Λυκείου;
Η Ήβη είναι μια νουβέλα γραμμένη σαν ξόρκι ή, ίσως, μια σχοινοτενής ευχή με τη μορφή νουβέλας: μακάρι ένα παιδί να στραφεί νωρίς μέσα του και να αναρωτηθεί βαθιά και ουσιαστικά ποια είμαι, πού πάω, τι θέλω, γιατί το θέλω. Μακάρι να έχει προλάβει να κοιτάξει κατάματα τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για κείνο και που το καθορίζουν ή έναν έστω από αυτούς τους ανθρώπους -έναν φίλο, έναν γονιό- και να καταφέρει να τον διαβάσει, να πάρει θέση απέναντί του. Μακάρι να ψάξει μέσα του για τις λέξεις που θα εκφράσουν καθαρά και χωρίς φόβο τον θυμό του και την αγάπη του, τη λύπη και τη χαρά του κι ύστερα να τις πει. Και μακάρι να κάνει μετά την προσπάθειά του στις τρομερές Πανελλαδικές από αυτό το βήμα.
Πολλά ζητάω, το ξέρω. Αλλά έτσι είναι οι ευχές. Και συχνά, όταν τις στρέφουμε στα παιδιά μας, είναι και αποτέλεσμα της στερνής μας γνώσης. Η Ήβη είναι και μια τέτοια μάταιη επίκληση της τωρινής μου διαύγειας για κείνη τη μακρινή τρίτη Λυκείου, τη δική μου. Είναι ένα νοσταλγικό βλέμμα σε ένα παιδί που δεν υπάρχει πια παρά μόνο ως ανάμνηση και ας σκιρτά ακόμη μέσα μου η τοτινή του σύγχυση σαν άλυτος γρίφος. Αν είχα κάνει τότε αυτή την εσωτερική αναστροφή, αν είχα την ετοιμότητα και το σθένος της μικρής ηρωίδας αυτής της ιστορίας, την ωριμότητα και την τόλμη με την οποία σταμάτησε τα πάντα για να κοιτάξει μέσα της, να ’ταν άλλη άραγε η πορεία της ζωής μου; Ποιος ξέρει;
Μαρία Σκαμάγκα
