«Η μέρα που συνέλαβαν τον Πίτερ Σάτκλιφ έχει χαραχτεί στη μνήμη μου».
Από το σοκ του πατέρα της ότι γνώριζε προσωπικά τον Αντεροβγάλτη του Γιορκσάιρ μέχρι το πάθος της για τα πόντκαστ με αληθινά εγκλήματα, η Jennie Godfrey μοιράζεται όσα την ενέπνευσαν να γράψει το πρώτο της βιβλίο.
Η συγγραφέας Jennie Godfrey αποφάσισε να γράψει το πρώτο της μυθιστόρημα όταν είδε το ντοκιμαντέρ The Yorkshire Ripper Files. «[Το ντοκιμαντέρ] μου θύμισε ότι ο πατέρας μου είχε συνεργαστεί με τον Πίτερ Σάτκλιφ. Ήταν μια πτυχή της παιδικής μου ηλικίας που είχα σχεδόν ξεχάσει» εξήγησε. «Μου ξύπνησε τόσες αναμνήσεις από τη ζωή μου στο Γιορκσάιρ εκείνη την εποχή, που συνειδητοποίησα ότι ήθελα να γράψω γι’ αυτό».
Η λίστα με τα ύποπτα πράγματα ακολουθεί τη ζωή της δωδεκάχρονης Μιβ, η οποία αποφασίζει να εντοπίσει τον άντρα που αποκαλείται «Αντεροβγάλτης του Γιορκσάιρ». Βασικό της κίνητρο είναι να πείσει τον πατέρα της να μη μετακομίσουν οικογενειακώς στο Λονδίνο και να κάνει την πόλη της και πάλι ασφαλή για όλους.
Μαζί με την καλύτερή της φίλη Σάρον, ξεκινούν τη δική τους έρευνα και αναπόφευκτα αποκαλύπτουν μυστικά για τη μικρή πόλη τους και τους κατοίκους της, με απρόσμενες και καταστροφικές συνέπειες για τις σχέσεις της κοινότητας.
Διαποτισμένο με στοιχεία του τόπου και της εποχής, το μυθιστόρημα αποτυπώνει τη νοσταλγία για τη ζωή στο Γιορκσάιρ της δεκαετίας του 1970, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει τις πραγματικότητες της ζωής στη Βρετανία της Μάργκαρετ Θάτσερ. Τα παιδιά κατακλύζουν τους δρόμους παίζοντας από την αυγή μέχρι το σούρουπο και οι γείτονες κουτσομπολεύουν πίνοντας ζεστό τσάι – αλλά υπάρχει και πολλή ένταση. Όσο η Θάτσερ είναι πρωθυπουργός, η ανεργία αυξάνεται καθώς η βιομηχανία συρρικνώνεται. Για τις οικογένειες, το εισόδημα είναι πενιχρό και οι κοινότητες αισθάνονται διαλυμένες – όλα αυτά επιτείνονται από την απειλή ενός κατά συρροή δολοφόνου, του οποίου οι επιθέσεις γίνονται όλο και πιο συχνές.
Με τα δικά της λόγια, η Godfrey της διηγείται την απίστευτη σχέση που είχε η οικογένειά της με τον Πίτερ Σάτκλιφ και πώς οι εμπειρίες της παιδικής της ηλικίας ενέπνευσαν την πρώτη της απόπειρα στη μυθοπλασία.
«Οι γονείς μας ανέφεραν το ψευδώνυμο του δολοφόνου για να μας φοβερίσουν».
Ήθελα πραγματικά να αποτυπώσω τη Μιβ στην κρίσιμη φάση της εφηβείας, αν κι εγώ ήμουν παιδί τη δεκαετία του 1970. Άλλα στοιχεία της αφήγησης που προέρχονται από την πραγματική ζωή είναι για παράδειγμα το παιχνίδι «κυνηγητό του Αντεροβγάλτη» στην αυλή του σχολείου και το ψευδώνυμο «Αντεροβγάλτης του Γιόρκσαιρ» που το χρησιμοποιούσαν για να μας φοβερίσουν.
Αν ήμασταν άτακτοι, αρκούσε να πει κανείς «θα έρθει να σε βρει ο Αντεροβγάλτης». Έτσι μιλούσαμε τότε. Μας άφηναν να παίζουμε από το πρωί ως το βράδυ έχοντας όμως πάντα επίγνωση της ύπαρξής του και του κινδύνου που αποτελούσε.
«Η μέρα που συνέλαβαν τον Πίτερ Σάτκλιφ έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, γιατί ο πατέρας μου έλεγε ξανά και ξανά: “Μα τον ξέρω αυτόν”».
Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός και συντηρούσε αυτοκίνητα, στο ίδιο συνεργείο όπου εργαζόταν και ο Πίτερ Σάτκλιφ ο οποίος υπέγραφε τα δελτία συντήρησης για να βεβαιώσει ότι οι εργασίες είχαν ολοκληρωθεί, οπότε ο μπαμπάς μου τον έβλεπε και τον συναναστρεφόταν συχνά.
Η μέρα που συνέλαβαν τον Πίτερ Σάτκλιφ έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, γιατί ο πατέρας μου έλεγε ξανά και ξανά: «Μα τον ξέρω αυτόν. Είναι τόσο ήσυχος. Είναι τόσο ντροπαλός. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είναι αυτός».
Πήγε στο βανάκι της δουλειάς και έφερε τα δελτία που είχε υπογράψει ο Σάτκλιφ για να δείξει σ’ εμένα και τη μαμά ότι έλεγε την αλήθεια, όχι επειδή δεν τον πιστεύαμε, αλλά επειδή ήταν τόσο σοκαρισμένος που είχε βρεθεί τόσο κοντά σε αυτό το άτομο.
«Ο μπαμπάς μου είναι ο τυπικός μπαμπάς του ’70, ποτέ δεν είπε πόσο τον είχε επηρεάσει όλο αυτό».
Αργότερα στη ζωή του, ο πατέρας μου έκανε μια μεγάλη θρησκευτική μεταστροφή και έγινε εφημέριος στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Γούντχιλ, πράγμα που σήμαινε ότι συνεργάστηκε με ανθρώπους όπως τη Ρόουζ Γουέστ, ενώ αυτή βρισκόταν σε προφυλάκιση στο Γούντχιλ, και τον Ίαν Χάντλεϊ – μερικοί από τους χειρότερους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Τώρα, δεν μπορείς να μου πεις ότι δεν υπάρχει κάποια σύνδεση.
«Η ζωή μας μετά τη σύλληψη του Πίτερ Σάτκλιφ συνεχίστηκε κανονικά… Δεν νομίζω ότι προλάβαμε να επεξεργαστούμε τότε όλα όσα συνέβησαν τη δεκαετία του ’70».
Η ζωή μας μετά τη σύλληψη του Πίτερ Σάτκλιφ συνεχίστηκε κανονικά και ποτέ δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Το βιβλίο εξερευνά κάποια σκοτεινά θέματα και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν έχουν μια υπερβολή, αλλά η ανατροφή μου ήταν πολύ παρόμοια.
Ήταν ένας που αυτοκτόνησε και ζούσε στον ίδιο δρόμο μ’ εμάς. Ποτέ δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Ο πατέρας μου έπαθε νευρικό κλονισμό όταν ήμουν έφηβη. Ποτέ δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Και δεν νομίζω ότι προλάβαμε να επεξεργαστούμε τότε όλα όσα συνέβησαν τη δεκαετία του ’70.
Αυτό που βρίσκω πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχουν έργα όπως το The Long Shadow που μόλις ολοκληρώθηκε, υπάρχει επίσης ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο The Stirrings, καθώς και μερικά μυθιστορήματα που εξερευνούν τη φιγούρα του Αντεροβγάλτη [που εκδόθηκαν πρόσφατα]. Είναι σχεδόν σαν να αρχίζουμε τώρα να επεξεργαζόμαστε εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή.
«Υπάρχει μια πραγματική ανάγκη να εξισορροπηθεί το σκοτάδι με το φως και αυτό το καταλαβαίνεις πραγματικά από την οπτική γωνία ενός παιδιού».
Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να διηγηθώ αυτή την ιστορία μέσα από τα μάτια ενός παιδιού για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι τα παιδιά έχουν μια μοναδική οπτική για τη ζωή. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, αν ήθελα να γράψω για εκείνη την περίοδο, θα ήθελα να αποτυπώσω την αλήθεια για τη δεκαετία του 1970. Υπάρχει μια πραγματική ανάγκη, νομίζω, να εξισορροπηθεί το σκοτάδι με το φως και αυτό το καταλαβαίνεις πραγματικά από την οπτική γωνία ενός παιδιού.
«Σίγουρα πολλαπλασίασα τον φόβο που ένιωθαν οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια, ακριβώς επειδή άκουσα τους ανθρώπους να μιλάνε για το ίδιο θέμα σήμερα».
Ενώ έγραφα το βιβλίο, δολοφονήθηκε η Sarah Everard και στη συνέχεια οι γυναίκες μοιράζονταν τις ιστορίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για μέρες. Μας συγκίνησε βαθιά το γεγονός ότι βρισκόμαστε ακόμη σε αυτή τη θέση.
Πολλαπλασίασα τον φόβο που ένιωθαν οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια, ακριβώς επειδή άκουσα τους ανθρώπους να μιλάνε για το ίδιο θέμα σήμερα. [Η ασφάλεια των γυναικών] δεν έχει αλλάξει όσο θα ήθελα να πιστεύω.
«Δεν με ενδιαφέρουν οι αιματηρές σκηνές ή τα φρικτά πράγματα που συμβαίνουν στους ανθρώπους. Με ενδιαφέρει όμως να καταλάβω πώς συνέβησαν όλα αυτά».
Το αγαπημένο μου πόντκαστ για αληθινά εγκλήματα είναι το My Favorite Murder, όπου καλούν ανθρώπους να μοιραστούν ιστορίες για δολοφονίες που συνέβησαν στην πόλη τους. Η εξερεύνηση μιας δολοφονίας στην πόλη τους είναι συχνά το «πρώτο ναρκωτικό», που τους έκανε να ενδιαφερθούν πραγματικά για τα αληθινά εγκλήματα. Και αυτό ισχύει και για μένα με το περιστατικό του Πίτερ Σάτκλιφ – αυτή ήταν η δολοφονία της πόλης μου.
Το να ανακαλύπτεις ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στην πόλη σου ή στη ζωή σου, τόσο κοντά σου, αλλάζει τον τρόπο που αισθάνεσαι για τον κόσμο. Υπάρχει κάτι στην αναζήτηση ή στην προσπάθεια να καταλάβεις με κάποιο τρόπο πώς μπορούν να συμβούν αυτά τα τρομερά πράγματα.
Δεν με ενδιαφέρουν οι αιματηρές σκηνές ή τα φρικτά πράγματα που συμβαίνουν στους ανθρώπους, αλλά με ενδιαφέρει να καταλάβω πώς συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, και το γιατί, το πού και το ποιος.
«Πάντα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για το οποίο θα μιλάει ο κόσμος».
Είμαι βιβλιοπώλισσα μερικής απασχόλησης αλλά και συγγραφέας. Λατρεύω τα βιβλία. Λατρεύω να μιλάω για βιβλία. Γι’ αυτό, πάντα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για το οποίο θα μιλάει ο κόσμος.
Στη Λίστα με τα ύποπτα πράγματα υπάρχει μια ιστορική πτυχή, συνδεδεμένη με τον τόπο. Έχει μια πολιτική πτυχή. Έχει ρατσισμό, μισογυνισμό – ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, το έχω βάλει μέσα.
Για μένα, αυτό το βιβλίο αφορά την ψυχική ανθεκτικότητα και την ανθρώπινη δύναμη. Αλλά μου αρέσει να ακούω τις απόψεις των άλλων για αυτό.
«Δεν έχω καμία όρεξη να ξανακούσω ποτέ τίποτα για τον Πίτερ Σάτκλιφ».
Ακόμη δεν έχω δει το The Long Shadow και εξακολουθεί να με συναρπάζει το γεγονός ότι δεν το έχω δει. Δεν είναι επειδή δεν θέλω, απλώς νιώθω ότι φτάνει. Είναι κλισέ να λέμε ότι το γράψιμο ενός μυθιστορήματος είναι σαν ένα κλείσιμο ή μια μορφή θεραπείας. Αλλά κατά κάποιον τρόπο αυτό έχει συμβεί. Δεν έχω καμία όρεξη να ξανακούσω ποτέ τίποτα για τον Πίτερ Σάτκλιφ.
________________________
Το άρθρο της Sarah McKenna δημοσιεύτηκε στις 16/2/2024 στον ιστότοπο του Penguin.
Μετάφραση: Μαρτίνα Ασκητοπούλου
Από το σοκ του πατέρα της ότι γνώριζε προσωπικά τον Αντεροβγάλτη του Γιορκσάιρ μέχρι το πάθος της για τα πόντκαστ με αληθινά εγκλήματα, η Jennie Godfrey μοιράζεται όσα την ενέπνευσαν να γράψει το πρώτο της βιβλίο.
Η συγγραφέας Jennie Godfrey αποφάσισε να γράψει το πρώτο της μυθιστόρημα όταν είδε το ντοκιμαντέρ The Yorkshire Ripper Files. «[Το ντοκιμαντέρ] μου θύμισε ότι ο πατέρας μου είχε συνεργαστεί με τον Πίτερ Σάτκλιφ. Ήταν μια πτυχή της παιδικής μου ηλικίας που είχα σχεδόν ξεχάσει» εξήγησε. «Μου ξύπνησε τόσες αναμνήσεις από τη ζωή μου στο Γιορκσάιρ εκείνη την εποχή, που συνειδητοποίησα ότι ήθελα να γράψω γι’ αυτό».
Η λίστα με τα ύποπτα πράγματα ακολουθεί τη ζωή της δωδεκάχρονης Μιβ, η οποία αποφασίζει να εντοπίσει τον άντρα που αποκαλείται «Αντεροβγάλτης του Γιορκσάιρ». Βασικό της κίνητρο είναι να πείσει τον πατέρα της να μη μετακομίσουν οικογενειακώς στο Λονδίνο και να κάνει την πόλη της και πάλι ασφαλή για όλους.
Μαζί με την καλύτερή της φίλη Σάρον, ξεκινούν τη δική τους έρευνα και αναπόφευκτα αποκαλύπτουν μυστικά για τη μικρή πόλη τους και τους κατοίκους της, με απρόσμενες και καταστροφικές συνέπειες για τις σχέσεις της κοινότητας.
Διαποτισμένο με στοιχεία του τόπου και της εποχής, το μυθιστόρημα αποτυπώνει τη νοσταλγία για τη ζωή στο Γιορκσάιρ της δεκαετίας του 1970, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει τις πραγματικότητες της ζωής στη Βρετανία της Μάργκαρετ Θάτσερ. Τα παιδιά κατακλύζουν τους δρόμους παίζοντας από την αυγή μέχρι το σούρουπο και οι γείτονες κουτσομπολεύουν πίνοντας ζεστό τσάι – αλλά υπάρχει και πολλή ένταση. Όσο η Θάτσερ είναι πρωθυπουργός, η ανεργία αυξάνεται καθώς η βιομηχανία συρρικνώνεται. Για τις οικογένειες, το εισόδημα είναι πενιχρό και οι κοινότητες αισθάνονται διαλυμένες – όλα αυτά επιτείνονται από την απειλή ενός κατά συρροή δολοφόνου, του οποίου οι επιθέσεις γίνονται όλο και πιο συχνές.
Με τα δικά της λόγια, η Godfrey της διηγείται την απίστευτη σχέση που είχε η οικογένειά της με τον Πίτερ Σάτκλιφ και πώς οι εμπειρίες της παιδικής της ηλικίας ενέπνευσαν την πρώτη της απόπειρα στη μυθοπλασία.
«Οι γονείς μας ανέφεραν το ψευδώνυμο του δολοφόνου για να μας φοβερίσουν».
Ήθελα πραγματικά να αποτυπώσω τη Μιβ στην κρίσιμη φάση της εφηβείας, αν κι εγώ ήμουν παιδί τη δεκαετία του 1970. Άλλα στοιχεία της αφήγησης που προέρχονται από την πραγματική ζωή είναι για παράδειγμα το παιχνίδι «κυνηγητό του Αντεροβγάλτη» στην αυλή του σχολείου και το ψευδώνυμο «Αντεροβγάλτης του Γιόρκσαιρ» που το χρησιμοποιούσαν για να μας φοβερίσουν.
Αν ήμασταν άτακτοι, αρκούσε να πει κανείς «θα έρθει να σε βρει ο Αντεροβγάλτης». Έτσι μιλούσαμε τότε. Μας άφηναν να παίζουμε από το πρωί ως το βράδυ έχοντας όμως πάντα επίγνωση της ύπαρξής του και του κινδύνου που αποτελούσε.
«Η μέρα που συνέλαβαν τον Πίτερ Σάτκλιφ έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, γιατί ο πατέρας μου έλεγε ξανά και ξανά: “Μα τον ξέρω αυτόν”».
Ο πατέρας μου ήταν μηχανικός και συντηρούσε αυτοκίνητα, στο ίδιο συνεργείο όπου εργαζόταν και ο Πίτερ Σάτκλιφ ο οποίος υπέγραφε τα δελτία συντήρησης για να βεβαιώσει ότι οι εργασίες είχαν ολοκληρωθεί, οπότε ο μπαμπάς μου τον έβλεπε και τον συναναστρεφόταν συχνά.
Η μέρα που συνέλαβαν τον Πίτερ Σάτκλιφ έχει χαραχτεί στη μνήμη μου, γιατί ο πατέρας μου έλεγε ξανά και ξανά: «Μα τον ξέρω αυτόν. Είναι τόσο ήσυχος. Είναι τόσο ντροπαλός. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είναι αυτός».
Πήγε στο βανάκι της δουλειάς και έφερε τα δελτία που είχε υπογράψει ο Σάτκλιφ για να δείξει σ’ εμένα και τη μαμά ότι έλεγε την αλήθεια, όχι επειδή δεν τον πιστεύαμε, αλλά επειδή ήταν τόσο σοκαρισμένος που είχε βρεθεί τόσο κοντά σε αυτό το άτομο.
«Ο μπαμπάς μου είναι ο τυπικός μπαμπάς του ’70, ποτέ δεν είπε πόσο τον είχε επηρεάσει όλο αυτό».
Αργότερα στη ζωή του, ο πατέρας μου έκανε μια μεγάλη θρησκευτική μεταστροφή και έγινε εφημέριος στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Γούντχιλ, πράγμα που σήμαινε ότι συνεργάστηκε με ανθρώπους όπως τη Ρόουζ Γουέστ, ενώ αυτή βρισκόταν σε προφυλάκιση στο Γούντχιλ, και τον Ίαν Χάντλεϊ – μερικοί από τους χειρότερους ανθρώπους που γνωρίζουμε. Τώρα, δεν μπορείς να μου πεις ότι δεν υπάρχει κάποια σύνδεση.
«Η ζωή μας μετά τη σύλληψη του Πίτερ Σάτκλιφ συνεχίστηκε κανονικά… Δεν νομίζω ότι προλάβαμε να επεξεργαστούμε τότε όλα όσα συνέβησαν τη δεκαετία του ’70».
Η ζωή μας μετά τη σύλληψη του Πίτερ Σάτκλιφ συνεχίστηκε κανονικά και ποτέ δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Το βιβλίο εξερευνά κάποια σκοτεινά θέματα και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν έχουν μια υπερβολή, αλλά η ανατροφή μου ήταν πολύ παρόμοια.
Ήταν ένας που αυτοκτόνησε και ζούσε στον ίδιο δρόμο μ’ εμάς. Ποτέ δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Ο πατέρας μου έπαθε νευρικό κλονισμό όταν ήμουν έφηβη. Ποτέ δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Και δεν νομίζω ότι προλάβαμε να επεξεργαστούμε τότε όλα όσα συνέβησαν τη δεκαετία του ’70.
Αυτό που βρίσκω πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι υπάρχουν έργα όπως το The Long Shadow που μόλις ολοκληρώθηκε, υπάρχει επίσης ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο με τίτλο The Stirrings, καθώς και μερικά μυθιστορήματα που εξερευνούν τη φιγούρα του Αντεροβγάλτη [που εκδόθηκαν πρόσφατα]. Είναι σχεδόν σαν να αρχίζουμε τώρα να επεξεργαζόμαστε εκείνη τη συγκεκριμένη εποχή.
«Υπάρχει μια πραγματική ανάγκη να εξισορροπηθεί το σκοτάδι με το φως και αυτό το καταλαβαίνεις πραγματικά από την οπτική γωνία ενός παιδιού».
Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να διηγηθώ αυτή την ιστορία μέσα από τα μάτια ενός παιδιού για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι τα παιδιά έχουν μια μοναδική οπτική για τη ζωή. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι, αν ήθελα να γράψω για εκείνη την περίοδο, θα ήθελα να αποτυπώσω την αλήθεια για τη δεκαετία του 1970. Υπάρχει μια πραγματική ανάγκη, νομίζω, να εξισορροπηθεί το σκοτάδι με το φως και αυτό το καταλαβαίνεις πραγματικά από την οπτική γωνία ενός παιδιού.
«Σίγουρα πολλαπλασίασα τον φόβο που ένιωθαν οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια, ακριβώς επειδή άκουσα τους ανθρώπους να μιλάνε για το ίδιο θέμα σήμερα».
Ενώ έγραφα το βιβλίο, δολοφονήθηκε η Sarah Everard και στη συνέχεια οι γυναίκες μοιράζονταν τις ιστορίες τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για μέρες. Μας συγκίνησε βαθιά το γεγονός ότι βρισκόμαστε ακόμη σε αυτή τη θέση.
Πολλαπλασίασα τον φόβο που ένιωθαν οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια, ακριβώς επειδή άκουσα τους ανθρώπους να μιλάνε για το ίδιο θέμα σήμερα. [Η ασφάλεια των γυναικών] δεν έχει αλλάξει όσο θα ήθελα να πιστεύω.
«Δεν με ενδιαφέρουν οι αιματηρές σκηνές ή τα φρικτά πράγματα που συμβαίνουν στους ανθρώπους. Με ενδιαφέρει όμως να καταλάβω πώς συνέβησαν όλα αυτά».
Το αγαπημένο μου πόντκαστ για αληθινά εγκλήματα είναι το My Favorite Murder, όπου καλούν ανθρώπους να μοιραστούν ιστορίες για δολοφονίες που συνέβησαν στην πόλη τους. Η εξερεύνηση μιας δολοφονίας στην πόλη τους είναι συχνά το «πρώτο ναρκωτικό», που τους έκανε να ενδιαφερθούν πραγματικά για τα αληθινά εγκλήματα. Και αυτό ισχύει και για μένα με το περιστατικό του Πίτερ Σάτκλιφ – αυτή ήταν η δολοφονία της πόλης μου.
Το να ανακαλύπτεις ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στην πόλη σου ή στη ζωή σου, τόσο κοντά σου, αλλάζει τον τρόπο που αισθάνεσαι για τον κόσμο. Υπάρχει κάτι στην αναζήτηση ή στην προσπάθεια να καταλάβεις με κάποιο τρόπο πώς μπορούν να συμβούν αυτά τα τρομερά πράγματα.
Δεν με ενδιαφέρουν οι αιματηρές σκηνές ή τα φρικτά πράγματα που συμβαίνουν στους ανθρώπους, αλλά με ενδιαφέρει να καταλάβω πώς συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, και το γιατί, το πού και το ποιος.
«Πάντα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για το οποίο θα μιλάει ο κόσμος».
Είμαι βιβλιοπώλισσα μερικής απασχόλησης αλλά και συγγραφέας. Λατρεύω τα βιβλία. Λατρεύω να μιλάω για βιβλία. Γι’ αυτό, πάντα ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για το οποίο θα μιλάει ο κόσμος.
Στη Λίστα με τα ύποπτα πράγματα υπάρχει μια ιστορική πτυχή, συνδεδεμένη με τον τόπο. Έχει μια πολιτική πτυχή. Έχει ρατσισμό, μισογυνισμό – ό,τι μπορείτε να φανταστείτε, το έχω βάλει μέσα.
Για μένα, αυτό το βιβλίο αφορά την ψυχική ανθεκτικότητα και την ανθρώπινη δύναμη. Αλλά μου αρέσει να ακούω τις απόψεις των άλλων για αυτό.
«Δεν έχω καμία όρεξη να ξανακούσω ποτέ τίποτα για τον Πίτερ Σάτκλιφ».
Ακόμη δεν έχω δει το The Long Shadow και εξακολουθεί να με συναρπάζει το γεγονός ότι δεν το έχω δει. Δεν είναι επειδή δεν θέλω, απλώς νιώθω ότι φτάνει. Είναι κλισέ να λέμε ότι το γράψιμο ενός μυθιστορήματος είναι σαν ένα κλείσιμο ή μια μορφή θεραπείας. Αλλά κατά κάποιον τρόπο αυτό έχει συμβεί. Δεν έχω καμία όρεξη να ξανακούσω ποτέ τίποτα για τον Πίτερ Σάτκλιφ.
________________________
Το άρθρο της Sarah McKenna δημοσιεύτηκε στις 16/2/2024 στον ιστότοπο του Penguin.
Μετάφραση: Μαρτίνα Ασκητοπούλου
