Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο

Ένα βιβλίο ενοχών που πρέπει να διαβάσει κανείς για να δει τι σημαίνει λογοτεχνία που σε αρπάζει και σε στοιχειώνει, γραμμένο με τόση γλυκύτητα και αθωότητα που σε κάνει να κλαις. Σπουδαία συγγραφέας, μεγάλη δασκάλα του είδους η Shirley Jackson.

Ένα εμβληματικό, μυθικό μυθιστόρημα τρόμου που δεν έχει ούτε φαντάσματα, ούτε τέρατα. Έχει μόνο ανθρώπους, και πολύ, αβάσταχτο πόνο. Επίσης δεν έχει αίματα, φόνους που γίνονται μπροστά στα μάτια σου ή αποτρόπαιες πράξεις από τους τρελούς πρωταγωνιστές του. Έχει όμως πάρα πολλή βία, από αυτήν που μπορεί να συναντήσει κανείς στην καθημερινότητά του. Από αυτήν που μπορούμε να ασκήσουμε όλοι απέναντι σε ανθρώπους διαφορετικούς εμάς. Μία βία που όταν ξεσπά σε τρομάζει με την έντασή της.

Δύο αδελφές και ο θείος τους ζουν απομονωμένοι σε ένα τεράστιο παλιό σπίτι έξω από μία μικρή πόλη. Απομονωμένοι και πέρα για πέρα ακοινώνητοι, λόγω ενός τρομακτικού εγκλήματος που έγινε στο παρελθόν, μία μαζική δηλητηρίαση με αρσενικό. Δεν βγαίνουν ποτέ από εκεί, εκτός από τη μικρότερη αδελφή, που μία φορά την εβδομάδα αναγκάζεται να κατεβεί ανάμεσα στους ανθρώπους, στο χωριό, για να ψωνίσει. Όλα αυτά παρουσιάζονται ήσυχα, απλά, σε πρώτο πρόσωπο, σαν σε ημερολόγιο. Και αρχίζουν να χτίζουν από πολύ νωρίς μέσα σου μία ατμόσφαιρα που ταυτόχρονα σε γητεύει και σε φυλακίζει. Κάποια στιγμή, θα έρθει κοντά τους και ένας τρίτος άνθρωπος. Και από εκεί θα αρχίσουν να αλλάζουν όλα, μέχρι το καταιγιστικό, αποκαλυπτικό κρεσέντο του τέλους. Ένα βιβλίο ενοχών που πρέπει να διαβάσει κανείς για να δει τι σημαίνει λογοτεχνία που σε αρπάζει και σε στοιχειώνει, γραμμένο με τόση γλυκύτητα και αθωότητα που σε κάνει να κλαις. Σπουδαία συγγραφέας, μεγάλη δασκάλα του είδους.