Ένας πολύ γλυκός θάνατος

Η Μποβουάρ, με τη δυνατή της πένα και σαν να κρατάει ημερολόγιο, περιγράφει με απλότητα και ειλικρίνεια την κατάσταση, καταγράφει κάθε της συναίσθημα, δεν προσπαθεί να μεγαλοποιήσει ή να αποδυναμώσει τα πράγματα, τοποθετείται επί της ουσίας, μιλά για τον θάνατο με θάρρος και ψυχραιμία, αντιμετωπίζοντάς τον έτσι ακριβώς όπως είναι: ένα τελεσίδικο γεγονός, το αναπόδραστο της έλευσης του οποίου είναι γνωστό σε όλους.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Η ίδια η Σιμόν ντε Μποβουάρ κατάργησε τον χρόνο. Ένα κείμενο σπάνιας ειλικρίνειας και ακόμα πλέον σπάνιας συνύπαρξης συναισθήματος και φιλοσοφικού στοχασμού.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Η Μποβουάρ αντιλαμβάνεται τη φθαρτότητα του ανθρώπου, τη θνητότητά του και το πεπερασμένο του βίου και αυτό αφήνει να διαφανεί στο κείμενό της με έναν αφηγηματικά τρόπο που συγκλονίζει για την τρυφερότητά του και τις αλήθειες που ανασύρει.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Καθαρές σκέψεις χωρίς συναισθηματισμούς, εκφρασμένες με διάθεση κριτική και στοχαστική μπροστά στο μυστήριο της ζωής και του θανάτου, της φθοράς του σώματος, της αξιοπρέπειας, της ανεξαρτησίας, του τέλους της ύπαρξης ενός αγαπημένου προσώπου, δίνουν στο βιβλίο  την αξία μιας μαρτυρίας: της θεώρησης του προσωπικού συμβάντος και της αναγωγής της έκθεσης σε μια  γενική διάσταση.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Ο λόγος της είναι πραγματικά αφοπλιστικός, ποιητικά στενάχωρος αλλά τόσο αληθινός που προκαλεί συγκίνηση και ρίγος διότι πραγματεύεται ένα γεγονός δυστυχώς οικείο, ένα γεγονός σκληρό μα ανθρώπινο γιατί ο θάνατος είναι μέρος του κύκλου της ανθρώπινης φύσης και κανείς δεν ξεφεύγει από τα δίχτυα του.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.

Η Μποβουάρ έγραψε αυτό το κείμενο για να λυτρωθεί προσωπικά από το φάσμα του θανάτου. Ταυτόχρονα όμως, το βιβλίο είναι λυτρωτικό και για τον αναγνώστη, γιατί είναι αφόρητα ειλικρινές. Η Σιμόν δεν κρύβει τίποτα, αφήνεται να πει την αλήθεια της, διαφορετική για τον καθένα που ζει το αντίστοιχο και ταυτόχρονα τόσο ίδια.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.