Γονιός γεννιέσαι ή γίνεσαι;

Κανείς δεν μας προετοιμάζει πραγματικά για την εμπειρία της γονεϊκότητας, όμως συλλογικά μπορούμε να αναζητήσουμε τις απαντήσεις. Μέσα από τις σελίδες του νέου της βιβλίου, με τίτλο Είναι δύσκολο να είσαι γονιός; η έμπειρη εκπαιδευτικός και συγγραφέας Τερέζα Μπάουμ δίνει στους γονείς παιδιών 3-12 ετών πρακτικές συμβουλές και απαντήσεις σε καθημερινές απορίες και ανησυχίες. Γραμμένο με απλή και κατανοητή γλώσσα, ο χρήσιμος αυτός οδηγός έρχεται να μας συντροφεύσει προκειμένου να αντιμετωπίσουμε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τις δυσκολίες στην καθημερινή μας επαφή με το παιδί και να κάνουμε την κοινή μας ζωή πιο εύκολη και χαρούμενη. Άλλωστε και η ίδια η συγγραφέας καλείται συχνά στο σχολείο που διευθύνει να βρει λύση σε τέτοιου είδους ζητήματα.
Αγωνίες που δεν έχουμε τολμήσει να μοιραστούμε, ερωτήματα που μας βασανίζουν, ενοχές, λόγια τρίτων που έχουμε βαρεθεί να ακούμε: η Τερέζα Μπάουμ εξετάζει όλα όσα αφορούν την καθημερινότητα με το παιδί στο σπίτι, τη μελέτη του, τη σχολική ζωή, τις φιλίες και τις σχέσεις του με τα αδέρφια του, τη σχέση του παιδιού με τους γονείς, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Πάμε να δούμε κάποιες από τις συμβουλές που δίνει στους γονείς η Τερέζα Μπάουμ.

«Ξύπνα, παιδάκι μου!»
Η βιασύνη και το στρες είναι συχνά αναπόφευκτα στοιχεία της καθημερινότητας, ωστόσο με τον απαραίτητο σχεδιασμό τα πρωινά μας μπορούν να γίνουν πολύ πιο όμορφα! Καθόμαστε ένα τέταρτο κοντά στα παιδιά μας και τα ξυπνάμε με τρυφερότητα. Μια γλυκιά «καλημέρα» μπορεί να καθορίσει όλη την υπόλοιπη ημέρα μας.

«Πόσες απογευματινές δραστηριότητες να κάνει το παιδί;»
Είναι φυσικό να θέλουμε να προσφέρουμε στα παιδιά μας τα πάντα, ενδεχομένως εμπειρίες που ίσως οι ίδιοι στερηθήκαμε ως παιδιά. Η Τερέζα Μπάουμ μάς υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να το παρακάνουμε: τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από το παιχνίδι και χρειάζονται χώρο γι’ αυτό. Σημαντικό είναι να ενισχύσουμε την έμφυτη περιέργεια, τους φυσικούς ρυθμούς και την αυτογνωσία τους.

«Και εγώ τις “έτρωγα” και δεν έπαθα τίποτα»
Όλοι/ες έχουμε ακούσει αυτά τα λόγια. Η σωματική και η ψυχική κακοποίηση ανοίγει πληγές που δύσκολα επουλώνονται, ακόμα κι αν δεν φαίνονται. Προτού ακόμα απαιτήσουμε από τα παιδιά να ρυθμίσουν τα συναισθήματά τους, πρέπει να λειτουργούμε εμείς ως υπόδειγμα ρυθμίζοντας τα δικά μας.

«Τα παιδιά μου συνεχώς τσακώνονται»
Παρατηρούμε διακριτικά και παρεμβαίνουμε μόνο όταν χρειάζεται. Είναι σημαντικό να δώσουμε στα παιδιά μας τον χώρο να τα βρουν μόνα τους και να μάθουν για τα όρια και τη διαπραγμάτευση. Η οικογένεια λειτουργεί ως ομάδα, και εμείς οφείλουμε να είμαστε σωστοί και υπομονετικοί διαιτητές.

«Κάνει παρέα με παιδιά που δεν μου αρέσουν»
Δεν απαγορεύουμε την παρέα. Κάνουμε ερωτήσεις που βοηθούν το παιδί να σκεφτεί τις πράξεις των άλλων και πώς αυτές το επηρεάζουν. Από τη δική μας πλευρά, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ποια ανάγκη του παιδιού καλύπτουν αυτοί οι φίλοι.

«Γιατί το παιδί μου λέει ψέματα;»
Περίπου μέχρι τα 6 χρόνια του το παιδί δεν ξεχωρίζει πάντα τη φαντασία από την πραγματικότητα. Τα ψέματα σε αυτή την ηλικία δεν είναι κακόβουλα. Αξίζει να αναζητήσουμε τι κρύβεται πίσω από αυτά και να είμαστε δίπλα του με ανιδιοτελή αγάπη και υπομονή.

«Η πεθερά μου επεμβαίνει διαρκώς»
Τα όρια στο σπίτι μας τα θέτουμε εμείς. Αν συνεχώς ζητάμε τη βοήθεια των πεθερικών μας, είναι λογικό μετά να μας συμβουλεύουν για την ανατροφή των παιδιών. Φιλτράρουμε τις συμβουλές. Προστατεύουμε την αξιοπρέπειά μας. Διδάσκουμε στα παιδιά να μη δέχονται προσβολές.

«Θέλω λίγο χρόνο για μένα!»
Η αυτοφροντίδα είναι μια ουσιαστική πρακτική για εμάς και ένα πολύτιμο μάθημα για το παιδί μας. Ο προσωπικός χρόνος ωφελεί τόσο εμάς όσο κι εκείνο. Ακούμε το σώμα μας, σεβόμαστε την κούρασή του και δίνουμε στον εαυτό μας τον χρόνο που χρειάζεται για να επανέλθει.

Για περισσότερα tips μπορείτε να ανατρέξετε στο βιβλίο της Τερέζας Μπάουμ Είναι δύσκολο να είσαι γονιός;.

Παρακολουθήστε την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση της Τερέζας Μπάουμ με τον Σπήλιο Λαμπρόπουλο στο Bookvoice: The Podcast, στο YouTube.