Βραβείο Μυθιστορήματος στον «Αγνοούμενο του Ματαρόα»
Την Τρίτη 2 Ιουνίου 2026 πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, Αθήνα) η τελετή απονομής των λογοτεχνικών βραβείων του περιοδικού «Ο Αναγνώστης» για τα βιβλία που εκδόθηκαν το 2025, όπως προέκυψαν ύστερα από μυστική ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών. Ο θεσμός αυτός είναι από τους σημαντικότερους της χώρας, που ενισχύουν τον δημόσιο διάλογο γύρω από το βιβλίο και τη σύγχρονη ελληνική γραφή. Η ζωντανή και θερμή αυτή εκδήλωση, στην οποία παρευρέθηκαν συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί λογοτεχνίας και αναγνώστες, ήταν αφιερωμένη στην τέχνη του μυθιστορήματος, του διηγήματος, της ποίησης, του δοκιμίου, καθώς και της παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα.
Στις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ νιώθουμε μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια, καθώς το Βραβείο Μυθιστορήματος απονεμήθηκε στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Νίκο Αμανίτη, ο οποίος, αν και πρωτοεμφανιζόμενος στον χώρο της μυθοπλασίας, κατάφερε να ταξιδέψει τους αναγνώστες στις ξεχασμένες σελίδες της Ιστορίας με το βιβλίο του Ο αγνοούμενος του Ματαρόα: Μυθιστορία μιας ταραγμένης εποχής. Μέσα από ένα ημερολόγιο της Κατοχής και το ερωτικό, αναπάντητο γράμμα ενός Έλληνα ζωγράφου, του Νίκου Μπαλόγιαννη, προς τη Γαλλίδα αγαπημένη του, το μυθιστόρημα, καρπός ενδελεχούς έρευνας και ευφάνταστης μυθοπλασίας, ανασυνθέτει μια εποχή σκοτεινή και εύθραυστη. Ανάμεσα στην κατεχόμενη Αθήνα και το Παρίσι του ’39, αναβιώνουν ο έρωτας, η τέχνη και η σκιά του ολέθρου.
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ…
«Όλα ξεκίνησαν τον σκληρό Απρίλη το 2020, όταν ήρθε στα χέρια μου ένα χειρόγραφο, ένα ρολό χαρτί μήκους 27 μέτρων, ένα ανεπίδοτο ερωτικό γράμμα που είχε γραφτεί στην Αθήνα τα βράδια της Κατοχής και απευθυνόταν σε μια κοπέλα που δεν απάντησε ποτέ. Είκοσι εφτά μέτρα με καθημερινές στιγμές της ζωής στην κατοχική Αθήνα, πληροφορίες για την Αντίσταση, αναμνήσεις από δύσκολες ώρες στο αλβανικό μέτωπο, αλλά και από το Παρίσι του 1939, τότε που οι δύο ερωτευμένοι φοιτητές της Μποζάρ, αυτός ο 28άρης Έλληνας και εκείνη η 19χρονη Γαλλίδα, χόρευαν τανγκό πάνω στο παρισινό λιθόστρωτο και άφηναν τον χρόνο να περνάει, χωρίς να φαντάζονται τι τους περιμένει».
Διαβάστε ΕΔΩ πώς μας συστήνει το μυθιστόρημά του ο ίδιος ο συγγραφέας.
Σε συνέντευξή του στον Γιάννη Πανταζόπουλο και τη LIFO ο Νίκος Αμανίτης μιλάει για την υπόθεση και την έρευνα γύρω από το μυθιστόρημά του:
«Το βιβλίο είναι και η ανασύνθεση μιας ολόκληρης εποχής. Προσπάθησα να ξαναζωντανέψω την Αθήνα του Μεσοπολέμου και το Παρίσι λίγο πριν από τον πόλεμο. Διάβασα ό,τι είχε γραφτεί εκείνη την εποχή, από αναλυτικούς οδηγούς της Αθήνας, ελληνικούς και ξένους, μέχρι διδακτορικές διατριβές για τον χορό ή την τζαζ στον Μεσοπόλεμο, και από εφημερίδες της περιόδου μέχρι μυθιστορήματα ή ημερολόγια ανθρώπων που έζησαν ταυτόχρονα με τον Μπαλόγιαννη, που μπορεί και να τον γνώρισαν, του Τερζάκη, του Θεοτοκά, του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, του Σεφέρη βέβαια... Τώρα πια βλέπω την πόλη με άλλα μάτια· κάτω από το ταλαιπωρημένο οδόστρωμα της Αμαλίας βλέπω τις πιπεριές της, μπροστά από το Στάδιο βλέπω το ποτάμι, Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους, εκεί που σήμερα είναι ένα Coffee Island, βλέπω το Ντάνσινγ Βαλκάνια και τον Μπαλόγιαννη να χορεύει – και όχι μόνο αυτόν αλλά και τους γονείς και τους παππούδες μας, όλους όσοι πέρασαν κάποτε κάτω από τις πιπεριές της μεσοπολεμικής Αθήνας».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ.
Σε συνέντευξή του στην Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη και την Athens Voice ο συγγραφέας επισημαίνει:
«Tο βιβλίο αυτό δεν είναι μόνο η βιογραφία ενός, άντε δύο ανθρώπων. Ούτε οι πολλές ιστορίες τόσων άλλων που έχουν από καιρό πεθάνει και που τα φαναράκια τους ανάβουν κι αυτά για λίγο, όσο κρατάνε οι σελίδες τους. Είναι κυρίως η βιογραφία μιας εποχής. Μιας εποχής που παρουσιάζεται μέσα από τις ζωές όσων την έζησαν, των γονιών μας, των παππούδων μας. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα. Να ζήσω την κοινή ζωή στο Παρίσι του ’39, στην Αθήνα του Μεσοπολέμου».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ.
Δείτε παρακάτω όσα αποκαλύπτει ο Νίκος Αμανίτης στον Μανώλη Πιμπλή και στην εκπομπή «Βιβλιοβούλιο»:
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ…
«Ο αγνοούμενος του Ματαρόα συνδυάζει μέσα στις σελίδες του αστυνομικό μυστήριο, χρονικό, μελέτη, μαρτυρία και μυθοπλασία σε αρμονική συνύπαρξη, καθώς το ένα βοηθά και εντείνει το άλλο. Σπάνια θα διαβάσει κάποιος κείμενο τόσο εθιστικό, τόσο συναρπαστικό και τόσο τέλεια συγκροτημένο».
Αλέξης Πανσέληνος, ΤΑ ΝΕΑ
«Ένα μαγευτικό αναγνωστικό ταξίδι […], ένα ταξίδι το οποίο συγκερνά τον έρωτα και την πολιτική, την καλλιτεχνία και τον κοσμοπολιτισμό, τη δημόσια με την ιδιωτική σφαίρα. Κι εκεί μέσα, με έναν χαρακτήρα με σάρκα και οστά, πλασμένο με διακειμενικές ραφές και δημιουργική φαντασία, ορθώνεται μπροστά μας μια εποχή όπου η ειρήνη και ο πόλεμος, η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία, η αφέλεια και η στοχοπροσήλωση κυματίζουν τις πολύχρωμες σημαίες τους».
Γιώργος Ν. Περαντωνάκης, BOOK PRESS
«Ο αγνοούμενος του Ματαρόα είναι βιβλίο σπάνιο, βιβλίο σπουδαίο. Όχι μόνο για την ενδελεχή έρευνα στην οποία αποδύθηκε ο Νίκος Αμανίτης για να το γράψει, τόσο ευρεία και τόσο σχολαστική, εκτεταμένη σε δεκάδες πεδία, ιστορικά, κοινωνιολογικά, πολιτισμικά, λογοτεχνικά, ώστε να φαντάζει ιλιγγιώδης· όχι μόνο για τον συναρπαστικό τρόπο με τον οποίο ανασυστήνει το Παρίσι και την Αθήνα του μεσοπολέμου και της Κατοχής, ή τη μεταπολεμική δίνη στην οποία παρασύρθηκε ο τόπος μας. Αλλά γιατί επικυρώνει και ταυτόχρονα αμφισβητεί την περίφημη φράση του Λέσλι Πόουλς Χάρτλεϊ “Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα: τα κάνουν όλα διαφορετικά εκεί”, με το οποίο αρχίζει το κλασικό του μυθιστόρημα Ο μεσάζων, και γιατί διαρρηγνύει θαυμαστά τα όρια μεταξύ βιογραφίας, μυθοπλασίας, αυτοβιογραφίας και αυτομυθοπλασίας.».
Κατερίνα Σχινά, The Books’ Journal
«Πρόκειται για ένα πολύτροπο, υβριδικό καλειδοσκόπιο, εντός του οποίου η μεγάλη Ιστορία αποκαλύπτεται χωρίς ιεραρχήσεις, ως ζωντανός οργανισμός και όχι μόνο ως φόντο∙ μια συναρπαστική μυθιστορία, που επιτρέπει στον αναγνώστη να κινηθεί με άνεση ανάμεσα στο τεκμηριωμένο και στο βιωματικό, στο παρελθόν και στο παρόν της ανάγνωσης».
Χρύσα Φάντη, Η Εφημερίδα των Συντακτών
«Ένα εξαιρετικά γόνιμο υβρίδιο που ανοίγει δρόμους στη συμπόρευση λογοτεχνίας, τεκμηρίων, ιστοριογραφίας και Ιστορίας προς ένα ανοιχτό και, θα έλεγα, ολόφρεσκο και άκρως δυναμικό σύμπλεγμα».
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ΤΟ ΒΗΜΑ
Βρείτε ΕΔΩ περισσότερες κριτικές για το βιβλίο και συνεντεύξεις με τον συγγραφέα.
Είμαστε βαθιά συγκινημένοι για τη διάκριση του συγγραφέα μας και υπερήφανοι που φιλοξενούμε ένα τόσο πρωτότυπο έργο στον κατάλογό μας.
Την Τρίτη 2 Ιουνίου 2026 πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, Αθήνα) η τελετή απονομής των λογοτεχνικών βραβείων του περιοδικού «Ο Αναγνώστης» για τα βιβλία που εκδόθηκαν το 2025, όπως προέκυψαν ύστερα από μυστική ψηφοφορία των κριτικών επιτροπών. Ο θεσμός αυτός είναι από τους σημαντικότερους της χώρας, που ενισχύουν τον δημόσιο διάλογο γύρω από το βιβλίο και τη σύγχρονη ελληνική γραφή. Η ζωντανή και θερμή αυτή εκδήλωση, στην οποία παρευρέθηκαν συγγραφείς, εκδότες, κριτικοί λογοτεχνίας και αναγνώστες, ήταν αφιερωμένη στην τέχνη του μυθιστορήματος, του διηγήματος, της ποίησης, του δοκιμίου, καθώς και της παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα.
Στις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ νιώθουμε μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια, καθώς το Βραβείο Μυθιστορήματος απονεμήθηκε στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Νίκο Αμανίτη, ο οποίος, αν και πρωτοεμφανιζόμενος στον χώρο της μυθοπλασίας, κατάφερε να ταξιδέψει τους αναγνώστες στις ξεχασμένες σελίδες της Ιστορίας με το βιβλίο του Ο αγνοούμενος του Ματαρόα: Μυθιστορία μιας ταραγμένης εποχής. Μέσα από ένα ημερολόγιο της Κατοχής και το ερωτικό, αναπάντητο γράμμα ενός Έλληνα ζωγράφου, του Νίκου Μπαλόγιαννη, προς τη Γαλλίδα αγαπημένη του, το μυθιστόρημα, καρπός ενδελεχούς έρευνας και ευφάνταστης μυθοπλασίας, ανασυνθέτει μια εποχή σκοτεινή και εύθραυστη. Ανάμεσα στην κατεχόμενη Αθήνα και το Παρίσι του ’39, αναβιώνουν ο έρωτας, η τέχνη και η σκιά του ολέθρου.
Ξεφυλλίστε ΕΔΩ κάποιες σελίδες.
ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ…
«Όλα ξεκίνησαν τον σκληρό Απρίλη το 2020, όταν ήρθε στα χέρια μου ένα χειρόγραφο, ένα ρολό χαρτί μήκους 27 μέτρων, ένα ανεπίδοτο ερωτικό γράμμα που είχε γραφτεί στην Αθήνα τα βράδια της Κατοχής και απευθυνόταν σε μια κοπέλα που δεν απάντησε ποτέ. Είκοσι εφτά μέτρα με καθημερινές στιγμές της ζωής στην κατοχική Αθήνα, πληροφορίες για την Αντίσταση, αναμνήσεις από δύσκολες ώρες στο αλβανικό μέτωπο, αλλά και από το Παρίσι του 1939, τότε που οι δύο ερωτευμένοι φοιτητές της Μποζάρ, αυτός ο 28άρης Έλληνας και εκείνη η 19χρονη Γαλλίδα, χόρευαν τανγκό πάνω στο παρισινό λιθόστρωτο και άφηναν τον χρόνο να περνάει, χωρίς να φαντάζονται τι τους περιμένει».
Διαβάστε ΕΔΩ πώς μας συστήνει το μυθιστόρημά του ο ίδιος ο συγγραφέας.
Σε συνέντευξή του στον Γιάννη Πανταζόπουλο και τη LIFO ο Νίκος Αμανίτης μιλάει για την υπόθεση και την έρευνα γύρω από το μυθιστόρημά του:
«Το βιβλίο είναι και η ανασύνθεση μιας ολόκληρης εποχής. Προσπάθησα να ξαναζωντανέψω την Αθήνα του Μεσοπολέμου και το Παρίσι λίγο πριν από τον πόλεμο. Διάβασα ό,τι είχε γραφτεί εκείνη την εποχή, από αναλυτικούς οδηγούς της Αθήνας, ελληνικούς και ξένους, μέχρι διδακτορικές διατριβές για τον χορό ή την τζαζ στον Μεσοπόλεμο, και από εφημερίδες της περιόδου μέχρι μυθιστορήματα ή ημερολόγια ανθρώπων που έζησαν ταυτόχρονα με τον Μπαλόγιαννη, που μπορεί και να τον γνώρισαν, του Τερζάκη, του Θεοτοκά, του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου, του Σεφέρη βέβαια... Τώρα πια βλέπω την πόλη με άλλα μάτια· κάτω από το ταλαιπωρημένο οδόστρωμα της Αμαλίας βλέπω τις πιπεριές της, μπροστά από το Στάδιο βλέπω το ποτάμι, Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους, εκεί που σήμερα είναι ένα Coffee Island, βλέπω το Ντάνσινγ Βαλκάνια και τον Μπαλόγιαννη να χορεύει – και όχι μόνο αυτόν αλλά και τους γονείς και τους παππούδες μας, όλους όσοι πέρασαν κάποτε κάτω από τις πιπεριές της μεσοπολεμικής Αθήνας».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ.
Σε συνέντευξή του στην Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη και την Athens Voice ο συγγραφέας επισημαίνει:
«Tο βιβλίο αυτό δεν είναι μόνο η βιογραφία ενός, άντε δύο ανθρώπων. Ούτε οι πολλές ιστορίες τόσων άλλων που έχουν από καιρό πεθάνει και που τα φαναράκια τους ανάβουν κι αυτά για λίγο, όσο κρατάνε οι σελίδες τους. Είναι κυρίως η βιογραφία μιας εποχής. Μιας εποχής που παρουσιάζεται μέσα από τις ζωές όσων την έζησαν, των γονιών μας, των παππούδων μας. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετώπισα. Να ζήσω την κοινή ζωή στο Παρίσι του ’39, στην Αθήνα του Μεσοπολέμου».
Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη ΕΔΩ.
Δείτε παρακάτω όσα αποκαλύπτει ο Νίκος Αμανίτης στον Μανώλη Πιμπλή και στην εκπομπή «Βιβλιοβούλιο»:
ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ…
«Ο αγνοούμενος του Ματαρόα συνδυάζει μέσα στις σελίδες του αστυνομικό μυστήριο, χρονικό, μελέτη, μαρτυρία και μυθοπλασία σε αρμονική συνύπαρξη, καθώς το ένα βοηθά και εντείνει το άλλο. Σπάνια θα διαβάσει κάποιος κείμενο τόσο εθιστικό, τόσο συναρπαστικό και τόσο τέλεια συγκροτημένο».
Αλέξης Πανσέληνος, ΤΑ ΝΕΑ
«Ένα μαγευτικό αναγνωστικό ταξίδι […], ένα ταξίδι το οποίο συγκερνά τον έρωτα και την πολιτική, την καλλιτεχνία και τον κοσμοπολιτισμό, τη δημόσια με την ιδιωτική σφαίρα. Κι εκεί μέσα, με έναν χαρακτήρα με σάρκα και οστά, πλασμένο με διακειμενικές ραφές και δημιουργική φαντασία, ορθώνεται μπροστά μας μια εποχή όπου η ειρήνη και ο πόλεμος, η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία, η αφέλεια και η στοχοπροσήλωση κυματίζουν τις πολύχρωμες σημαίες τους».
Γιώργος Ν. Περαντωνάκης, BOOK PRESS
«Ο αγνοούμενος του Ματαρόα είναι βιβλίο σπάνιο, βιβλίο σπουδαίο. Όχι μόνο για την ενδελεχή έρευνα στην οποία αποδύθηκε ο Νίκος Αμανίτης για να το γράψει, τόσο ευρεία και τόσο σχολαστική, εκτεταμένη σε δεκάδες πεδία, ιστορικά, κοινωνιολογικά, πολιτισμικά, λογοτεχνικά, ώστε να φαντάζει ιλιγγιώδης· όχι μόνο για τον συναρπαστικό τρόπο με τον οποίο ανασυστήνει το Παρίσι και την Αθήνα του μεσοπολέμου και της Κατοχής, ή τη μεταπολεμική δίνη στην οποία παρασύρθηκε ο τόπος μας. Αλλά γιατί επικυρώνει και ταυτόχρονα αμφισβητεί την περίφημη φράση του Λέσλι Πόουλς Χάρτλεϊ “Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα: τα κάνουν όλα διαφορετικά εκεί”, με το οποίο αρχίζει το κλασικό του μυθιστόρημα Ο μεσάζων, και γιατί διαρρηγνύει θαυμαστά τα όρια μεταξύ βιογραφίας, μυθοπλασίας, αυτοβιογραφίας και αυτομυθοπλασίας.».
Κατερίνα Σχινά, The Books’ Journal
«Πρόκειται για ένα πολύτροπο, υβριδικό καλειδοσκόπιο, εντός του οποίου η μεγάλη Ιστορία αποκαλύπτεται χωρίς ιεραρχήσεις, ως ζωντανός οργανισμός και όχι μόνο ως φόντο∙ μια συναρπαστική μυθιστορία, που επιτρέπει στον αναγνώστη να κινηθεί με άνεση ανάμεσα στο τεκμηριωμένο και στο βιωματικό, στο παρελθόν και στο παρόν της ανάγνωσης».
Χρύσα Φάντη, Η Εφημερίδα των Συντακτών
«Ένα εξαιρετικά γόνιμο υβρίδιο που ανοίγει δρόμους στη συμπόρευση λογοτεχνίας, τεκμηρίων, ιστοριογραφίας και Ιστορίας προς ένα ανοιχτό και, θα έλεγα, ολόφρεσκο και άκρως δυναμικό σύμπλεγμα».
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ΤΟ ΒΗΜΑ
Βρείτε ΕΔΩ περισσότερες κριτικές για το βιβλίο και συνεντεύξεις με τον συγγραφέα.
Είμαστε βαθιά συγκινημένοι για τη διάκριση του συγγραφέα μας και υπερήφανοι που φιλοξενούμε ένα τόσο πρωτότυπο έργο στον κατάλογό μας.
