

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #12
Προσπαθώ να βάλω σε τάξη αυτό το σύντομο, το τόσο συμπυκνωμένο, παρελθόν, από τις 13 Μαρτίου το πρωί που αποφάσισα να μην πάω στο γραφείο, μέχρι σήμερα.
Το απόγευμα της προηγούμενης μέρας έβγαλα την εγγονή μου μια μικρή βόλτα. Πανικοβλήθηκα στην ιδέα ότι θα αρχίσει να αγγίζει κούνιες και παγκάκια, να πετάει τη μπάλα κάτω και να την πιάνει πάλι στα χέρια της, να πέφτει και να ξανασηκώνεται. Ένιωσα φόβο για αυτά τα μικρά πράγματα που μας περιβάλλουν, για την μικρή μας πραγματικότητα και καθημερινότητα που απέκτησε ξαφνικά εχθρικά χαρακτηριστικά.
Την Πέμπτη 13 Μαρτίου με βασάνισε λίγο η αίσθηση του πανικού και του γενικευμένου κινδύνου που ένιωσα τόσο ξαφνικά αλλά αποφάσισα να μείνω στο σπίτι.
Την επόμενη μέρα έκανα το ίδιο και πρώτη μου φροντίδα ήταν να οργανώσω τον χώρο εργασίας μου για να μπορέσω να συνεχίσω να κάνω όσα άφησα πίσω στο γραφείο μου.
Άλλαξα χώρο, εγκατέλειψα τη γεμάτη βιβλία και χαρτιά σοφίτα μου, αναζήτησα χώρο πιο φωτεινό και διάλεξα ένα από τα δωμάτια των παιδιών μου που έμειναν σχεδόν ανέγγιχτα από τότε που άφησαν την οικογενειακή στέγη και άνοιξαν τα φτερά τους για τη δική τους ζωή. Ένιωσα ήρεμα βλέποντας πολλά από τα προσωπικά τους αντικείμενα γύρω μου. Έκανα μια γρήγορη επίσκεψη στην Ιπποκράτους στο γραφείο μου, μάζεψα τα απαραίτητα και κλείστηκα στο σπίτι. Η πρώτη εβδομάδα πέρασε με την αίσθηση ότι δουλεύω από το σπίτι, και δούλευα πράγματι αρκετές ώρες. Απομακρυσμένα και απρόσωπα, ένιωθα ότι όλοι ήθελαν να πιστεύουν ότι δεν συμβαίνει τίποτα, ότι η ζωή και η δουλειά συνεχίζονται κανονικά. Χρειαζόταν να πάρω πολλές αποφάσεις μέσα στη μέρα για τον μελλοντικό εκδοτικό σχεδιασμό.
Θα κάνουμε προσφορά για ένα ξένο βιβλίο που θέλουμε να αγοράσουμε τα δικαιώματα για να το εκδώσουμε το φθινόπωρο; Θα αναθέσουμε την εικονογράφηση ενός νέου παιδικού βιβλίου; Θα προσκαλέσουμε έναν ξένο συγγραφέα να έρθει στην Ελλάδα το επόμενο διάστημα; Και όλα αυτά τα θέματα, που μέχρι τώρα ήταν ζήτημα απλώς μιας απόφασης και ενός προγραμματισμού, άρχισαν να γίνονται αβέβαια και οι απαντήσεις αμήχανες. Πώς να πάρεις αποφάσεις ενώ η ροή όλου του κόσμου αλλάζει; Είχε προηγηθεί η ακύρωση της Διεθνούς Έκθεσης Παιδικού Βιβλίου στη Μπολόνια και αυτή του Λονδίνου, και το γεγονός αυτό σηματοδότησε μια αλλαγή ξαφνική στις εκδοτικές πρακτικές.
Στο σπίτι, λοιπόν, και από την επόμενη μέρα σε οικογενειακή καραντίνα. Οι δυο μας. Το εχουμε συνηθίσει όμως, περνάμε καλά οι δυο μας.
Και η υπόλοιπη οικογένεια στη δική της καραντίνα. Επανήλθε και το μέλος της οικογένειας που ζούσε φέτος στην Ολλανδία, με την ελπίδα ότι σύντομα θα ξαναγυρίσει για να συνεχίσει εκεί τις ενδιαφέρουσες δραστηριότητες του. Δεν το είδαμε ακόμη, βρίσκεται σε δεκαπενθήμερη καραντίνα. Μας ανακούφισε αρκετά αυτή η επιστροφή, νιώθω πως ό,τι κι αν συμβεί θα είμαστε όλοι μαζί.
Τα τελευταία χρόνια οι πολλές ώρες εργασίας δεν άφηναν πολλά περιθώρια για σπιτική ζωή. Τις πρώτες μέρες βρήκαμε πολλές δουλειές που έμεναν σε εκκρεμότητα χρόνια, τακτοποίηση εγγράφων στα συρτάρια, ντουλάπες και άλλα παρόμοια. Εφοδιάστηκα με φακέλους, μαρκαδόρους και υπομονή και περάσαμε αρκετές ώρες αρχειοθετώντας, τακτοποιώντας, έχοντας την ικανοποίηση πως κάτι χρήσιμο κάνουμε.
Δεν κράτησε πολύ αυτή η διαφυγή. Γιατί για διαφυγή πρόκειται. Έκανα πρόγραμμα και κάνω ημερήσιο πρόγραμμα πλέον. Κάποιες δουλειές θα γίνουν στην ώρα τους. Κι ας χρονίζουν κάποιες, δεν πειράζει.
Ξυπνάω νωρίς, δεν αναρωτιέμαι γιατί, αφού έχω ανάγκη ύπνου. Τα πολλά και σύνθετα όνειρα ίσως με κουράζουν και με αναγκάζουν να ξυπνήσω.
Έφτιαξα μια γωνία ανάγνωσης κατάλληλη για τα πολυσέλιδα, βαριά βιβλία. Εκεί βυθίζομαι στον προπολεμικό κόσμο της Βαλκανικής τριλογίας της Olivia Manning, 1200 σελίδες που συνεχώς λιγοστεύουν. Στην ίδια γωνιά πριν λίγα χρόνια διάβασα το 4 3 2 1 του Paul Auster και το Λίγη ζωή της Hanya Yanagihara. Τα υπόλοιπα διαβάσματα σε άλλους χώρους, κάποιο βιβλίο στον καναπέ, κάποιο στο κρεβάτι, κάποιο στο γραφείο.
Η ανάγκη επικοινωνίας με οδηγεί σε πολλά τηλεφωνήματα. Σταθερά ραντεβού, πρωί και απόγευμα, με την 1,5 έτους εγγονή μας με βιντεοκλήση, η μαμά της λέει ότι πλέον το ζητάει μόνη της. Λέμε τραγούδια, παραμύθια, κάνω ένα εικονικό babysitting που τόσο το απολαμβάναμε και οι δυο σε κανονικές συνθήκες! Οι γονείς είχαν αντιρρήσεις και κανόνες για την χρήση της κάμερας από το μωρό αλλά έκαναν κάποια υποχώρηση για να μας δίνουν τη χαρά να την βλέπουμε και να μας βλέπει. Δεν μπορώ να τη σφίξω στην αγκαλιά μου και πάνε πλέον 20 μέρες. Πόσο ακόμη; Είναι στη φάση της γρήγορης γλωσσικής ανάπτυξης και χάνω όμορφες στιγμές της.
Συνομιλίες με συγγενείς και φίλους, emails με κάποιους συνεργάτες μου, γιατί είναι δύσκολο να κατεβάσεις ρολά σε έναν εκδοτικό οργανισμό με πολλούς συνεργάτες και δραστηριότητες.
Καθημερινό περπάτημα και γυμναστική. Και πιάνω τον εαυτό μου να αλλάζω πεζοδρόμιο όταν βλέπω κάποιον άλλο να περπατά στην ίδια πλευρά του δρόμου. Αν ειναι δυνατόν! Κι όμως συμβαίνει! Και καμία άλλη έξοδος από το σπίτι, όλες οι υπόλοιπες ανάγκες με delivery. Και όση λιγότερη ενημέρωση γίνεται, μόνο η απαραίτητη, παρακολουθώ με συνέπεια την επίσημη απογευματινή ενημέρωση στις έξι.
Μαγείρεμα και φαγητό με μέτρο και προγραμματισμό και επιτέλους έμαθα να φτιάχνω ψωμί! Ειναι εκτονωτική η διαδικασία του ζυμώματος, βγάζεις λίγη ένταση πάνω στο ζυμάρι. Και όταν ο καιρός το επιτρέπει, άραγμα στον κήπο. Η φύση δουλεύει ρολόι, εμείς αποσυντονιστήκαμε! Η αχλαδιά ολάνθιστη, η βερικοκιά έδεσε ήδη καρπούς, η κερασιά μπουμπουκιασμένη! Και εκεί οι σκέψεις ειναι πολλές και υπαρξιακές.
Στο πρόγραμμα υπάρχουν και ταινίες, πολλές ταινίες. Γεμίζουν τις ώρες μας και αντικαθιστούν τις εξόδους. Και με τους φίλους στις επικοινωνίες ανταλλάσσουμε ιδέες, τι είδες, τι σου άρεσε, τι προτείνεις, τι διάβασες; Ανησυχώ, δεν προσαρμόστηκα στη νέα συνθήκη γιατί δεν θέλω, με προβληματίζει πολύ το μέλλον, άμεσο και απώτερο, με απασχολεί πώς πραγματικά νιώθουν τα παιδιά μου, δεν είμαι σίγουρη ότι η διάθεση που δείχνουν στις επικοινωνίες μας είναι και η πραγματική. Ίσως σκέφτονται ότι εμείς είμαστε πιο ευάλωτοι, δεν ξέρω.
Και με πληγώνει η μοναξιά των ασθενών, δεν την χωράει ο νους μου, με πληγώνει αφάνταστα. Πώς ειναι δυνατόν στη εποχή της θεοποίησης της επικοινωνίας να έρχεται η πιο δύσκολη στιγμή στη ζωή σου και να είσαι μόνος; Δεν είναι αυτή η ζωή μας, ειναι μια παρένθεση! Δεν ξέρω πώς θα μείνει στη μνήμη μας, πόσο θα μας σημαδέψει η πανδημία, η αποστασιοποίηση, η αποξένωση. Ελπίζω ότι θα είμαστε πάλι καλά και μακάρι καλύτερα!
Η Βάσω Παπαγεωργίου είναι εκδότρια των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.
Προσπαθώ να βάλω σε τάξη αυτό το σύντομο, το τόσο συμπυκνωμένο, παρελθόν, από τις 13 Μαρτίου το πρωί που αποφάσισα να μην πάω στο γραφείο, μέχρι σήμερα.
Το απόγευμα της προηγούμενης μέρας έβγαλα την εγγονή μου μια μικρή βόλτα. Πανικοβλήθηκα στην ιδέα ότι θα αρχίσει να αγγίζει κούνιες και παγκάκια, να πετάει τη μπάλα κάτω και να την πιάνει πάλι στα χέρια της, να πέφτει και να ξανασηκώνεται. Ένιωσα φόβο για αυτά τα μικρά πράγματα που μας περιβάλλουν, για την μικρή μας πραγματικότητα και καθημερινότητα που απέκτησε ξαφνικά εχθρικά χαρακτηριστικά.
Την Πέμπτη 13 Μαρτίου με βασάνισε λίγο η αίσθηση του πανικού και του γενικευμένου κινδύνου που ένιωσα τόσο ξαφνικά αλλά αποφάσισα να μείνω στο σπίτι.
Την επόμενη μέρα έκανα το ίδιο και πρώτη μου φροντίδα ήταν να οργανώσω τον χώρο εργασίας μου για να μπορέσω να συνεχίσω να κάνω όσα άφησα πίσω στο γραφείο μου.
Άλλαξα χώρο, εγκατέλειψα τη γεμάτη βιβλία και χαρτιά σοφίτα μου, αναζήτησα χώρο πιο φωτεινό και διάλεξα ένα από τα δωμάτια των παιδιών μου που έμειναν σχεδόν ανέγγιχτα από τότε που άφησαν την οικογενειακή στέγη και άνοιξαν τα φτερά τους για τη δική τους ζωή. Ένιωσα ήρεμα βλέποντας πολλά από τα προσωπικά τους αντικείμενα γύρω μου. Έκανα μια γρήγορη επίσκεψη στην Ιπποκράτους στο γραφείο μου, μάζεψα τα απαραίτητα και κλείστηκα στο σπίτι. Η πρώτη εβδομάδα πέρασε με την αίσθηση ότι δουλεύω από το σπίτι, και δούλευα πράγματι αρκετές ώρες. Απομακρυσμένα και απρόσωπα, ένιωθα ότι όλοι ήθελαν να πιστεύουν ότι δεν συμβαίνει τίποτα, ότι η ζωή και η δουλειά συνεχίζονται κανονικά. Χρειαζόταν να πάρω πολλές αποφάσεις μέσα στη μέρα για τον μελλοντικό εκδοτικό σχεδιασμό.
Θα κάνουμε προσφορά για ένα ξένο βιβλίο που θέλουμε να αγοράσουμε τα δικαιώματα για να το εκδώσουμε το φθινόπωρο; Θα αναθέσουμε την εικονογράφηση ενός νέου παιδικού βιβλίου; Θα προσκαλέσουμε έναν ξένο συγγραφέα να έρθει στην Ελλάδα το επόμενο διάστημα; Και όλα αυτά τα θέματα, που μέχρι τώρα ήταν ζήτημα απλώς μιας απόφασης και ενός προγραμματισμού, άρχισαν να γίνονται αβέβαια και οι απαντήσεις αμήχανες. Πώς να πάρεις αποφάσεις ενώ η ροή όλου του κόσμου αλλάζει; Είχε προηγηθεί η ακύρωση της Διεθνούς Έκθεσης Παιδικού Βιβλίου στη Μπολόνια και αυτή του Λονδίνου, και το γεγονός αυτό σηματοδότησε μια αλλαγή ξαφνική στις εκδοτικές πρακτικές.
Στο σπίτι, λοιπόν, και από την επόμενη μέρα σε οικογενειακή καραντίνα. Οι δυο μας. Το εχουμε συνηθίσει όμως, περνάμε καλά οι δυο μας.
Και η υπόλοιπη οικογένεια στη δική της καραντίνα. Επανήλθε και το μέλος της οικογένειας που ζούσε φέτος στην Ολλανδία, με την ελπίδα ότι σύντομα θα ξαναγυρίσει για να συνεχίσει εκεί τις ενδιαφέρουσες δραστηριότητες του. Δεν το είδαμε ακόμη, βρίσκεται σε δεκαπενθήμερη καραντίνα. Μας ανακούφισε αρκετά αυτή η επιστροφή, νιώθω πως ό,τι κι αν συμβεί θα είμαστε όλοι μαζί.
Τα τελευταία χρόνια οι πολλές ώρες εργασίας δεν άφηναν πολλά περιθώρια για σπιτική ζωή. Τις πρώτες μέρες βρήκαμε πολλές δουλειές που έμεναν σε εκκρεμότητα χρόνια, τακτοποίηση εγγράφων στα συρτάρια, ντουλάπες και άλλα παρόμοια. Εφοδιάστηκα με φακέλους, μαρκαδόρους και υπομονή και περάσαμε αρκετές ώρες αρχειοθετώντας, τακτοποιώντας, έχοντας την ικανοποίηση πως κάτι χρήσιμο κάνουμε.
Δεν κράτησε πολύ αυτή η διαφυγή. Γιατί για διαφυγή πρόκειται. Έκανα πρόγραμμα και κάνω ημερήσιο πρόγραμμα πλέον. Κάποιες δουλειές θα γίνουν στην ώρα τους. Κι ας χρονίζουν κάποιες, δεν πειράζει.
Ξυπνάω νωρίς, δεν αναρωτιέμαι γιατί, αφού έχω ανάγκη ύπνου. Τα πολλά και σύνθετα όνειρα ίσως με κουράζουν και με αναγκάζουν να ξυπνήσω.
Έφτιαξα μια γωνία ανάγνωσης κατάλληλη για τα πολυσέλιδα, βαριά βιβλία. Εκεί βυθίζομαι στον προπολεμικό κόσμο της Βαλκανικής τριλογίας της Olivia Manning, 1200 σελίδες που συνεχώς λιγοστεύουν. Στην ίδια γωνιά πριν λίγα χρόνια διάβασα το 4 3 2 1 του Paul Auster και το Λίγη ζωή της Hanya Yanagihara. Τα υπόλοιπα διαβάσματα σε άλλους χώρους, κάποιο βιβλίο στον καναπέ, κάποιο στο κρεβάτι, κάποιο στο γραφείο.
Η ανάγκη επικοινωνίας με οδηγεί σε πολλά τηλεφωνήματα. Σταθερά ραντεβού, πρωί και απόγευμα, με την 1,5 έτους εγγονή μας με βιντεοκλήση, η μαμά της λέει ότι πλέον το ζητάει μόνη της. Λέμε τραγούδια, παραμύθια, κάνω ένα εικονικό babysitting που τόσο το απολαμβάναμε και οι δυο σε κανονικές συνθήκες! Οι γονείς είχαν αντιρρήσεις και κανόνες για την χρήση της κάμερας από το μωρό αλλά έκαναν κάποια υποχώρηση για να μας δίνουν τη χαρά να την βλέπουμε και να μας βλέπει. Δεν μπορώ να τη σφίξω στην αγκαλιά μου και πάνε πλέον 20 μέρες. Πόσο ακόμη; Είναι στη φάση της γρήγορης γλωσσικής ανάπτυξης και χάνω όμορφες στιγμές της.
Συνομιλίες με συγγενείς και φίλους, emails με κάποιους συνεργάτες μου, γιατί είναι δύσκολο να κατεβάσεις ρολά σε έναν εκδοτικό οργανισμό με πολλούς συνεργάτες και δραστηριότητες.
Καθημερινό περπάτημα και γυμναστική. Και πιάνω τον εαυτό μου να αλλάζω πεζοδρόμιο όταν βλέπω κάποιον άλλο να περπατά στην ίδια πλευρά του δρόμου. Αν ειναι δυνατόν! Κι όμως συμβαίνει! Και καμία άλλη έξοδος από το σπίτι, όλες οι υπόλοιπες ανάγκες με delivery. Και όση λιγότερη ενημέρωση γίνεται, μόνο η απαραίτητη, παρακολουθώ με συνέπεια την επίσημη απογευματινή ενημέρωση στις έξι.
Μαγείρεμα και φαγητό με μέτρο και προγραμματισμό και επιτέλους έμαθα να φτιάχνω ψωμί! Ειναι εκτονωτική η διαδικασία του ζυμώματος, βγάζεις λίγη ένταση πάνω στο ζυμάρι. Και όταν ο καιρός το επιτρέπει, άραγμα στον κήπο. Η φύση δουλεύει ρολόι, εμείς αποσυντονιστήκαμε! Η αχλαδιά ολάνθιστη, η βερικοκιά έδεσε ήδη καρπούς, η κερασιά μπουμπουκιασμένη! Και εκεί οι σκέψεις ειναι πολλές και υπαρξιακές.
Στο πρόγραμμα υπάρχουν και ταινίες, πολλές ταινίες. Γεμίζουν τις ώρες μας και αντικαθιστούν τις εξόδους. Και με τους φίλους στις επικοινωνίες ανταλλάσσουμε ιδέες, τι είδες, τι σου άρεσε, τι προτείνεις, τι διάβασες; Ανησυχώ, δεν προσαρμόστηκα στη νέα συνθήκη γιατί δεν θέλω, με προβληματίζει πολύ το μέλλον, άμεσο και απώτερο, με απασχολεί πώς πραγματικά νιώθουν τα παιδιά μου, δεν είμαι σίγουρη ότι η διάθεση που δείχνουν στις επικοινωνίες μας είναι και η πραγματική. Ίσως σκέφτονται ότι εμείς είμαστε πιο ευάλωτοι, δεν ξέρω.
Και με πληγώνει η μοναξιά των ασθενών, δεν την χωράει ο νους μου, με πληγώνει αφάνταστα. Πώς ειναι δυνατόν στη εποχή της θεοποίησης της επικοινωνίας να έρχεται η πιο δύσκολη στιγμή στη ζωή σου και να είσαι μόνος; Δεν είναι αυτή η ζωή μας, ειναι μια παρένθεση! Δεν ξέρω πώς θα μείνει στη μνήμη μας, πόσο θα μας σημαδέψει η πανδημία, η αποστασιοποίηση, η αποξένωση. Ελπίζω ότι θα είμαστε πάλι καλά και μακάρι καλύτερα!
Η Βάσω Παπαγεωργίου είναι εκδότρια των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.









