Αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο (σε έκταση) βιβλίο που έχουμε διαβάσει ποτέ στο Bookworm, και ενδέχεται να είναι και το πιο μαύρο. Μαύρο, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα, μια θλίψη, μια δυστυχία, μια αλληλουχία απίστευτα οδυνηρών πραγμάτων που συμβαίνουν σε μια παρέα νέων, επιτυχημένων και πλούσιων στη Νέα Υόρκη. Αλλά είναι τόσο καλογραμμένο, και με τόσο ωραία δομή, διάρθρωση, κλιμάκωση και ανάπτυξη, που δεν μπορείς να το αφήσεις κάτω εύκολα, παρόλο που όσο περνάνε οι σελίδες όλο και περισσότερο δένεσαι με τους χαρακτήρες, και άρα όλο και περισσότερο σε επηρεάζουν αυτά που τους συμβαίνουν. Είναι δύσκολο, σκληρό και υπέροχο. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Πώς διαβάζουμε σήμερα την εναλλακτική στο «μεγάλο αμερικανικό μυθιστόρημα»
Αυτό που διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον για τη Λίγη ζωή και θα συνεχίζει να προτείνεται από αναγνώστρια σε αναγνώστη, είναι το συναισθηματικό αποτύπωμα που αφήνει σε καθέναν από εμάς, ένα κληροδότημα μαρτυρίας που θέλουμε να περάσουμε στους επόμενους. Η πρόσκληση ανάγνωσής του εσωκλείει μια υπόσχεση για ένα ταρακούνημα, για μια πολύ έντονη αναγνωστική εμπειρία, που εγείρει όλα τα συναισθήματα, διαφορετικά για τον καθένα αλλά όλα σε υπερθετικό βαθμό. Ίσως αυτό να είναι και το κλειδί της επιτυχίας του. Ότι κόντρα στους κριτικούς που πασχίζουν να βρουν κριτήρια αξιολόγησης της γραφής, κόντρα στον χρόνο που λειτουργεί αντίστροφα για τις νέες εκδόσεις, κόντρα στις φιλολογικές αναλύσεις, η Λίγη ζωή επιβιώνει γιατί μας προσκαλεί σε μια κατάδυση, συναισθηματικής έντασης και σύγχυσης. Και ποιος δεν θέλει να βιώσει κάτι τόσο σαρωτικό, διαβάζοντας;
bookpress.gr
H συγγραφέας μέσα σε 850 σελίδες καταφέρνει να αποτυπώσει το καλειδοσκόπιο των συναισθημάτων του ανθρώπινου πόνου. Μπορώ να καταλάβω γιατί έκανε τόσο επιτυχία. Έχω μείνει άφωνη με τον τρόπο που περιγράφει και μεταδίδει τα συναισθήματα η συγγραφέας. Ξέρει πώς να χρησιμοποιεί τον λόγο, είναι ειλικρινής με τους αναγνώστες και δεν διστάζει να περιγράψει τα πάντα με ωμό τρόπο. Παρόλο που εμένα δεν με ενθουσίασε τόσο πολύ η ιστορία (γιατί δυστυχώς δεν μπόρεσα να δεθώ με τους χαρακτήρες) δεν μπορώ να αγνοήσω το μεγαλείο του. Τι δεν μου άρεσε, αν και δεν έχει σημασία γιατί ούτως η άλλως σας προτείνω να το διαβάσετε: Είναι αρκετά φλύαρο σε κάποια σημεία και προσωπικά θα προτιμούσα να εστιαζόταν η ιστορία περισσότερο στα φοιτητικά χρόνια. Επίσης θα ήθελα να είχε δοθεί περισσότερη προσοχή στην ηθογράφηση των λιγοστών γυναικείων χαρακτήρων Το βιβλίο είναι πολύ καταθλιπτικό πρέπει να είσαι συναισθηματικά έτοιμος.
Δεν θέλω να γράψω κάτι για το βιβλίο επειδή δεν το τελείωσα ακόμη Ούτως η άλλως είναι παρά πολύ καλό Θέλω να πω για την εταιρία που τυπώνει τέτοια πολυσέλιδα βιβλία βαριά που μόνο σε γραφείο μπορεί κάποιος να διαβάσει Θα μπορούσε να ήταν δυο τόμοι ή με κάποιο δέσιμο που να μπορεί ο αναγνώστης να ξεχωρίζει και να διαβάζει στο καναπέ ή στο κρεβάτι ( πιστεύω έτσι διαβάζουν οι περισσότεροι ) Δημητρης Σταυροπουλος
Είναι ένα από τα βιβλία που θα μου μείνουν αξέχαστα. Οι ιστορίες της ζωής των ηρώων, τα εμπόδια, τα συναισθήματα, ο πόνος. Βαρύ βιβλίο, πολλά τα δάκρυα αλλά το άξιζε. Κάποια στιγμή θα το ξαναδιαβάσω...
Αν αποφασίσετε να διαβάσετε αυτό το βιβλίο, κάντε το με περίσκεψη και προσοχή. Περιέχει πολλά δύσκολα θέματα και μπορεί να προκαλέσει έντονα συναισθήματα. Ωστόσο, αν αισθάνεστε πως βρίσκεστε στη σωστή ψυχική κατάσταση, η ανάγνωση αυτή θα σας ανταμείψει. Είναι ένα βαθιά συγκινητικό έργο για το τραύμα και τη δύναμη της φιλίας.