Στο δυναμικό πρώτο της βιβλίο, η Λίνα Βαρότση αποτυπώνει την ενηλικίωση της ηρωίδας της μέσα από τις ρητές και άρρητες μορφές έμφυλης βίας που συναντά στο διάβα της.
Στο δυναμικό πρώτο της βιβλίο, η Λίνα Βαρότση αποτυπώνει την ενηλικίωση της ηρωίδας της μέσα από τις ρητές και άρρητες μορφές έμφυλης βίας που συναντά στο διάβα της. Από την κατάβαση των στενών της Άνω Πόλης της Θεσσαλονίκης και τα κλαδιά των δέντρων της παιδικής της γειτονιάς, όπου γίνεται αυτήκοος μάρτυρας της κακοποίησης της γειτόνισσας, μέχρι τον κατήφορο της δικής της κακοποίησης, η συγγραφέας ακολουθεί τη Νίνα στις διαρκείς μεταμορφώσεις της και τις διαβρωτικές συνέπειες του τραύματος.
Η Νίνα σαν παιδί είναι αεικίνητη, ζωηρή, το παρατσούκλι που της δίνει η γιαγιά της είναι «ο διάολος της Άνω Πόλης». Συχνά, ικανοποιείται με τη σκέψη ότι αυτή είναι σκληρό καρύδι, «δεν είναι σαν τα άλλα κορίτσια». Σκληραγωγημένη σε «πληγές, γδαρσίματα και στραμπουλήγματα» από το παιχνίδι και στα χαστούκια της μαμάς της, φαίνεται να μπορεί να αντέξει τα πάντα. Όταν ένα έφηβο αγόρι, ο Μιχάλης, απλώνει τα χέρια του σαν αρπακτικό πάνω της, η Νίνα τον γρατζουνάει και ξεφεύγει. Στους δρόμους της Νέας Υόρκης, όπου μετακομίζει ξαφνικά η πολυμελής οικογένειά της, απαντά στα σεξιστικά βρομόλογα που ακούει με βρισιές.
Ακόμα και τα πιο δυνατά κορίτσια, όμως, λαβώνονται κάποια στιγμή. Στο «Σήκω από πάνω μου» την ενδιαφέρει, λοιπόν, να αφιερώσει χρόνο στο ψυχογράφημά της, στη σταδιακή απομόνωση που βιώνει η Νίνα στο νέο σπίτι, την αποξένωση από τα αδέρφια της, την εμπλοκή σε ένα δυστύχημα από το οποίο αυτή εξέρχεται ζωντανή. Το σωματικό τραύμα εγγράφεται στο σώμα του «διαόλου» μόνο προσωρινά, αλλά το ψυχικό τραύμα του πένθους θα έγγραφε οριστικά. Ο «θηρευτής», ο οποίος παρομοιάζεται από νωρίς με τον κακό λύκο της Κοκκινοσκουφίτσας, βρίσκει το θήραμά του στην πιο ευάλωτη στιγμή της ζωής του και εμφανίζεται σε αυτό ως σωτήρας.
Σε αντίθεση με αφηγήματα που ρομαντικοποιούν την πρώτη ονειρεμένη περίοδο μιας σχέσης που καταλήγει να είναι κακοποιητική, η αφήγηση της Βαρότση προοικονομεί τη βία. Χειριστικός από το πρώτο λεπτό, οξύθυμος, έτοιμος να ξεσπάσει σε αντικείμενα και σημεία του σώματος, ο Λούσιαν είναι εξαρχής ακατάλληλος σύντροφος. Είναι, όμως, δυστυχώς, ο μόνος που προτίθεται να βγάλει τη Νίνα από τον προσωπικό της βούρκο. Από την πρώτη σεξουαλική επαφή, που ισορροπεί στα όρια της συναίνεσης, ο Λούσιαν επιβάλλεται στη Νίνα, της δημιουργεί μια τοξική εξάρτηση. Οι μελανιές του πρώτου δυνατού κρατήματος οδηγούν στο πρώτο χαστούκι και το πρώτο απότομο σπρώξιμο οδηγεί ταχύτατα σε μια καθημερινότητα έντονης βίας, εγκλωβισμού και παράδοσης του ελέγχου του σώματος στον κακοποιητή.
Για τη συγγραφέα, το πρώτο, εκνευρισμένο «σήκω από πάνω μου» που θα φωνάξει η Νίνα στον αδερφό της στο πλαίσιο του άγριου αδελφικού αγώνα επίδειξης δύναμης συνδέεται άμεσα με το ξεψυχισμένο, αγανακτισμένο «σήκω από πάνω μου» που αρθρώνει στον επίδοξο βιαστή της. Η αδερφική, «αθώα» βία δεν εξομοιώνεται με την εγκληματική κακοποίηση του συντρόφου της, αλλά το χρονικό της ενηλικίωσης της Νίνας είναι στρωμένο με τύψεις, αυτομαστίγωμα, έλλειψη φροντίδας και αποδοχής και η απόδραση από την κακοποιητική σχέση προϋποθέτει και μια οχύρωση απέναντι στην άρρητη βία της οικογενειακής εστίας.
Σχόλια(0)