Η αιχμηρή γραφή της Λένας Κιτσοπούλου έρχεται καταπρόσωπο, την ίδια στιγμή όμως λειτουργεί διεισδυτικά δημιουργώντας αξέχαστα πορτρέτα (και της συλλογικής μας ζωής και κοινωνίας), αποτελώντας έτσι και μερικές από τις σπάνιες συγγραφικές μαρτυρίες που παγώνουν στον χρόνο πρόσφατες εποχές της καθημερινής Ελλάδας. Κάπως έτσι και με το νέο της βιβλίο «Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης» παραδίδει μια αξέχαστη ακτινογραφία της επαρχιακής Ελλάδας, γκροτέσκα, μη πολιτικά ορθή, αλλά ειλικρινή και ολοζώντανη.
Η Κιτσοπούλου δεν χαρίζεται στους ήρωές της και ειδικά στις ηρωίδες της, τους ακολουθούμε στα πάνω και τα κάτω τους, τους μυρίζουμε, τους αγγίζουμε, γελάμε μαζί τους, ή μάλλον πάμε να γελάσουμε και το ξανασκεφτόμαστε, πικραινόμαστε, δυσφορούμε, αισθανόμαστε αμήχανα νιώθουμε. Νιώθουμε πολλά μες σ’ αυτό το ελληνικό Φαρ Ουέστ της βαθιάς Πελοποννήσου.
Σχόλια(0)