Ο φίλος μου

Ο Olivier Pog γράφει μια πανέξυπνη ιστορία για τα στερεότυπα και τις ταμπέλες που επιμένουν κάποιοι να βάζουν χωρίς να ψάξουν περισσότερο και χωρίς να γνωρίσουν καλύτερα ό,τι αποφεύγουν με προχειρότητα και γαλουχημένοι με στερεότυπα που έχουν κατακρημνιστεί καιρό τώρα. Διαβάζουμε για το πόσο όμορφα έπαιξαν το λαγουδάκι με τον καλύτερο φίλο του και ταυτόχρονα βλέπουμε δύο γονείς ανάστατους που αναγκάζονται να καταφύγουν σε μια ακραία λύση για να δείξουν στο παιδί τους τι λάθος κάνει. Να όμως που αυτή η επιλογή βάζει τους γονείς στη θέση τους και έτσι έχουμε ένα τρυφερό φινάλε γεμάτο εκπλήξεις! Ο συγγραφέας αποφεύγει τον διδακτισμό και την αυστηρότητα, αντίθετα, με χαριτωμένες λύσεις δημιουργεί μια ιστορία που «βάζει τα γυαλιά» σε όσους δεν βλέπουν σωστά και μ’ έκανε να σκεφτώ και να περάσω πολύ όμορφα με το βιβλίο.
Η εικονογράφηση του David B. Draper είναι καταπληκτική! Πολύχρωμη, με ποικίλες οπτικές γωνίες και καταπληκτικές λεπτομέρειες που θα ενισχύσουν τη φαντασία των παιδιών και θα τα οδηγήσει, παράλληλα με το κείμενο, να ψάχνουν εξονυχιστικά κάθε σελίδα για κρυμμένα πράγματα και όχι μόνο! Προσέξτε το οικογενειακό τραπέζι, τα σκόρπια παιχνίδια, τη βομβαρδισμένη κουζίνα, το μαρούλι και το καρότο σχεδόν παντού, το αυτοκόλλητο της κότας που λειτουργεί υπαινικτικά για τον επισκέπτη της οικογένειας, το ποντίκι που έχει το δικό του σπιτάκι έξω από το κατάστημα με τα οπτικά, ενώ την ίδια ώρα περνάει μια παπιοικογένεια και τόσα άλλα! Η εκφραστικότητα στα πρόσωπα των μικρών και των μεγάλων ζώων, η κυριαρχία του μαρουλιού στις ζωές των ηρώων, τα εξίσου φωτεινά χρώματα του φίλου του μικρού κουνελιού, το εκάστοτε φόντο λειτουργούν άψογα σε συνδυασμό με το κείμενο και θα χαρίσουν στους μικρούς αναγνώστες από 4 ετών και πάνω πολλές ώρες δημιουργικής συζήτησης και παιχνιδιού.