Η κυρία Νταλογουέι (Συλλεκτική έκδοση)

culturenow.gr

stavroulascalidi.blogspot.gr

Στην Κυρία Νταλογουέι [...] εμφανίζονται όλα τα στοιχεία που χαρακτήρισαν οριστικά τη γραφή της Γουλφ: από την περιβόητη συνειδησιακή ροή μέχρι το λυρισμό της και από τις παρεκβάσεις εκτός της κύριας ροής του μυθιστορήματος ως την ποιητική εκφορά του λόγου, η Κυρία Νταλογουέι αποτελεί ένα από από τα καταγωγικά κείμενα του καθόλου μυθιστορήματος του 20ού αιώνα. Ίσως εκείνο που διαφοροποιεί το έργο αυτό από άλλα κείμενα της Γουλφ είναι ο ρόλος που παίζει ο τόπος. [...] το Λονδίνο στο έργο αυτό παίρνει τέτοιες διαστάσεις που γίνεται δρων πρόσωπο του μυθιστορήματος, σχεδόν χαρακτήρας. Ζωντανό και ανάγλυφο, οδηγεί τον αναγνώστη στο πραγματικό, φανερό ή λανθάνον, θέμα που στιχειώνει το μοντερνισμό: σε μια οντολογική, ή και μεταφυσική, μελέτη του χρόνου. Το μυθιστόρημα αυτό της Γουλφ [...] απευθύνεται σε μια εσώτερη στοιβάδα της συνείδησης του αναγνώστη όπου εδρεύει η ποίηση, δηλαδή ο μύχιος, ανορθόδοξος ή και στρεβλός ακόμη τρόπος με τον οποίο ο καθένας μας ερμηνεύει κσι προσλαμβάνει την πραγματικότητα και, κάποτε κάποτε, τη διαθλά.  

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της λογοτεχνίας δεν είχε πλησιάσει συγγραφέας την καθημερινότητα με τόσο λεπτοφυή, βαθύ και συνάμα ορμητικό τρόπο όσο η βρετανίδα Βιρτζίνια Γουλφ στις σελίδες της «κυρίας Νταλογουέι». Αριστούργημα του 20ού αιώνα, πολυδιαβασμένο με τις καινοτόμες επιδράσεις του διάσπαρτες πια στο πεδίο της τέχνης, «Η Κυρία Νταλογουέι» επανεμφανίστηκε πρόσφατα στις σελίδες των ελληνικών βιβλιοπωλείων. Μύχιες ψυχικές διαδρομές, η αναψηλάφηση της ανθρώπινης συνείδησης, παλινδρομήσεις στο χρόνο, σύνθετοι χαρακτήρες στοιχειώνουν το μυθιστόρημα που η Γουλφ έγραψε από το 1922 ως το 1924. Όπως και ο «Οδυσσέας» του Τζόις, που τόσο είχε γοητεύσει τη Γουλφ, το μυθιστόρημά της διαδραματίζεται στη διάρκεια μιας μέρας.
Η πάλλουσα, επικίνδυνα ευαίσθητη γραφή της Γουλφ μάς μεταφέρει στο Λονδίνο του 1923, πέντε χρόνια μετά τη λήξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η μεσήλιξ μεγαλοαστή κυρία Νταλογουέι προετοιμάζει μια από τις συνηθισμένες κοσμικές δεξιώσεις της, όταν την ακύμαντη ζωή της διαταράσσει ο απρόσμενος ερχομός, από την Ινδία, του πρώτου της έρωτα, Πίτερ Γουόλς. Γεγονός που συνδέει με απρόβλεπτο τρόπο το παρελθόν της ηρωίδας με το παρόν. Συναρπαστικός είναι ο χειμαρρώδης λόγος με τον οποίο η Βιρτζίνια Γουλφ αφηγείται την ιστορία της, ο τρόπος με τον οποίο η εσωτερική, ανθρώπινη φωνή συνομιλεί με τον εξωτερικό κόσμο, τους ήχους της πόλης, τον πυρετό της ζωής.
Όσους αποδίδουν το ιδιοφυές γράψιμο ενός συγγραφέα σε ανοιχτές πληγές και στη σκιά ενός δύσκολου βίου, η Βιρτζίνια Γουλφ μάλλον τους δικαιώνει.  

Η Βιρτζίνια Γουλφ γράφει ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται σε μία και μόνη μέρα. Ξεκουμπώνει τα σπλάχνα και τα μυαλά των ηρώων της. Η κυρία Νταλογουέι είναι ένα σημαντικό μυθιστόρημα, γραμμένο από μια μασίφ συγγραφέα. [...] Όλο το μυθιστόρημα υφαίνεται σαν δίχτυ από στοχασμούς πράξεις, κρυμμένα αισθήματα και ανεξίτηλες μνήμες πολλών και διαφορετικών ανθρώπων. [...]
Οι μασίφ μυθιστοριογράφοι, όπως η Γουλφ, όταν γράφουν, απεκδύονται το φύλο τους ή, καλύτερα, μεταμορφώνονται σε ανδρόγυνα πλάσματα. Μπαινοβγαίνουν στα σώματα και στις ψυχές των ηρώων τους, ενσαρκώνονται τα όντα της φαντασίας τους. Αυτή, στο κάτω κάτω, είναι η δύναμή τους. [...]
Η υψηλή συγγραφική στόφα της Γουλφ διακρίνεται στον τρόπο που κεντάει καθημερινές σκηνές, απλές κινήσεις, βλέμματα, λόγια και σκέψεις πίσω από τα λόγια. Οι μεταφορές της αστράφτουν. Καθαρίζουν το μάτι, το κάνουν να βλέπει βαθύτερα. Ο τρόπος που περιγράφει το πέρασμα ενός αυτοκινήτου, μια βόλτα στη λίμνη, το πώς ανοίγει μια γυναίκα την ομπρέλα της: αυτές οι μικρές λεπτομέρειες διηγούνται, πολύ πιο παραστατικά από τα λόγια τους, τη χαρά, το ζόρι, τις σκέψεις των ηρώων. Η Βιρτζίνια Γουλφ ξέρει καλά πως, ό,τι και να λένε φωναχτά οι άνθρωποι, ό,τι και να ισχυρίζονται στα σαλόνια ή στις κρεβατοκάμαρες, το σώμα και οι μικρές κινήσεις αποκαλύπτουν τον μέσα τόπο καλύτερα. Γιατί τα ορυκτά αισθήματα, όπως και οι ορυκτές σκέψεις, δεν είναι για κατανάλωση σε σουαρέ. Κι ο τρόπος που ταράζεται σιωπηρά το σώμα των για τριάντα χρόνια πλατωνικών εραστών στη θέα του αγαπημένου τους σφραγίζει του λόγου το αληθές.  

Dίνεται η ευκαιρία στη Γουλφ να σχολιάσει μέσω των ηρώων της πολλά θέματα, από τον βασιλικό θεσμό, την αποικιοκρατία, την κοινωνική ζωή και τον τρόπο ζωής της ανώτερης τάξης, τις ψυχικές διαταραχές και τον τρόπο που τις αντιμετώπιζαν εκείνη την εποχή, μέχρι τον φεμινισμό, την ομοφυλοφιλία και την πολιτική. Η παρατήρηση και ο σχολιασμός φθάνουν μέχρι την καρδιά των πραγμάτων, υποδεικνύοντας έναν νέο τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας αλλά και σκιαγραφώντας, σε σχέση με αυτά, τα πρόσωπα ή τα προσωπεία των ανθρώπων.
bookpress.gr