

«Σημάδια» της Εύης Γεροκώστα
Το δέρμα μου έχει κόκκινες πληγές. Όμως δεν έχω χτυπήσει.
Το δέρμα μου βγάζει λέπια. Όμως δεν είμαι ψάρι.
Το δέρμα μου με φαγουρίζει. Όμως δεν έχω ψείρες ούτε ψύλλους.
Το δέρμα μου έχει αγκάθια. Όμως δεν είμαι σκαντζόχοιρος.
Οι πληγές είναι κόκκινες και έχουν σχήμα σταγόνας.
Τα λέπια μοιάζουν με νιφάδες χιονιού που πέφτουν αθόρυβα στο πάτωμα.
Η φαγούρα δεν με ξεχνάει ούτε όταν κοιμάμαι.
Τα αγκάθια μου τα κοιτάζουν όλοι, κανείς όμως δεν θέλει να τ’ αγγίξει.
Τις πληγές τις κρύβω κάτω από μακριά ρούχα και μανίκια.
Τα λέπια τα ρουφάει η σκούπα.
Τη φαγούρα την ξεγελάω με παιχνίδια του μυαλού.
Τα αγκάθια όμως είναι εκεί.
Δεν κινδυνεύω από αυτά ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος.
Όμως τα κουβαλάω, πάνω μου και μέσα μου.
Μήπως τελικά είμαι σκαντζόχοιρος…;
Κάπως έτσι, παρατηρώντας το δικό μου δέρμα, άρχισα να παρατηρώ και το δέρμα των άλλων. Όχι από περιέργεια ούτε από αδιακρισία. Άρχισα να ψάχνω τα σημάδια των άλλων για να μπορώ να συμφιλιωθώ με τα δικά μου. Σαν παιχνίδι ξεκίνησε.
Τα σημάδια έχουν σχήμα, χρώμα, υφή. Τα σημάδια είναι μοναδικά. Κανείς, μα κανείς στον κόσμο δεν έχει ίδια σημάδια με τα δικά μου. Ναι, μερικές φορές μοιάζουν, όμως δεν είναι ίδια.
Τα σημάδια έχουν ιστορίες. Μικρές και μεγάλες, ασήμαντες και σημαντικές, αστείες και πιο σκοτεινές.
Τα σημάδια είναι σαν τα παιδιά. Ζωηρά, απρόβλεπτα, ακούραστα, παράξενα, μοναδικά.
Τα σημάδια είναι κάτι που μας συνδέει όλους, μικρούς, μεγάλους και μεσαίους.
Το στοίχημα για μένα ήταν να μιλήσω για τα σημάδια με όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια. Γιατί, μερικές φορές, τα πολλά λόγια μπερδεύουν τα πράγματα.
Πάντα προτιμώ να μιλάω, και για τα εύκολα και για τα δύσκολα, χρησιμοποιώντας ιστορίες. Αυτός είναι ο τρόπος μου, αυτή είναι η «ευκολία» μου.
Είναι μία από τις λίγες που αποφάσισα να μιλήσω -γράφοντας- για κάτι που δεν είναι παραμυθένιο, αφαιρετικό, αόριστο. Ήθελα να γράψω μια μικρή ιστορία της ζωής μ’ έναν τρόπο που ελπίζω ότι αφορά περισσότερους από έναν. Μια ιστορία για το δέρμα, το μεγαλύτερο όργανο του σώματός μας, αυτό που έρχεται σε άμεση επαφή με το περιβάλλον, αυτό που ξέρει καλά τι θα πει ήλιος, κρύο, δυνατός αέρας, ξύσιμο, φαγούρα, γρατζουνιά, πληγή, χάδι, φιλί κι άλλα τόσα.
Χαμηλώνω τα μάτια και ψάχνω. Τα δικά μου σημάδια και τα σημάδια των άλλων. Ίσως έτσι μάθω τις ιστορίες τους. Ίσως τους νιώσω και τους γνωρίσω καλύτερα. Και, ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή σηκώσω το βλέμμα και τους κοιτάξω στα μάτια.
Εύη Γεροκώστα
Το δέρμα μου έχει κόκκινες πληγές. Όμως δεν έχω χτυπήσει.
Το δέρμα μου βγάζει λέπια. Όμως δεν είμαι ψάρι.
Το δέρμα μου με φαγουρίζει. Όμως δεν έχω ψείρες ούτε ψύλλους.
Το δέρμα μου έχει αγκάθια. Όμως δεν είμαι σκαντζόχοιρος.
Οι πληγές είναι κόκκινες και έχουν σχήμα σταγόνας.
Τα λέπια μοιάζουν με νιφάδες χιονιού που πέφτουν αθόρυβα στο πάτωμα.
Η φαγούρα δεν με ξεχνάει ούτε όταν κοιμάμαι.
Τα αγκάθια μου τα κοιτάζουν όλοι, κανείς όμως δεν θέλει να τ’ αγγίξει.
Τις πληγές τις κρύβω κάτω από μακριά ρούχα και μανίκια.
Τα λέπια τα ρουφάει η σκούπα.
Τη φαγούρα την ξεγελάω με παιχνίδια του μυαλού.
Τα αγκάθια όμως είναι εκεί.
Δεν κινδυνεύω από αυτά ούτε εγώ ούτε κανένας άλλος.
Όμως τα κουβαλάω, πάνω μου και μέσα μου.
Μήπως τελικά είμαι σκαντζόχοιρος…;
Κάπως έτσι, παρατηρώντας το δικό μου δέρμα, άρχισα να παρατηρώ και το δέρμα των άλλων. Όχι από περιέργεια ούτε από αδιακρισία. Άρχισα να ψάχνω τα σημάδια των άλλων για να μπορώ να συμφιλιωθώ με τα δικά μου. Σαν παιχνίδι ξεκίνησε.
Τα σημάδια έχουν σχήμα, χρώμα, υφή. Τα σημάδια είναι μοναδικά. Κανείς, μα κανείς στον κόσμο δεν έχει ίδια σημάδια με τα δικά μου. Ναι, μερικές φορές μοιάζουν, όμως δεν είναι ίδια.
Τα σημάδια έχουν ιστορίες. Μικρές και μεγάλες, ασήμαντες και σημαντικές, αστείες και πιο σκοτεινές.
Τα σημάδια είναι σαν τα παιδιά. Ζωηρά, απρόβλεπτα, ακούραστα, παράξενα, μοναδικά.
Τα σημάδια είναι κάτι που μας συνδέει όλους, μικρούς, μεγάλους και μεσαίους.
Το στοίχημα για μένα ήταν να μιλήσω για τα σημάδια με όσο το δυνατόν λιγότερα λόγια. Γιατί, μερικές φορές, τα πολλά λόγια μπερδεύουν τα πράγματα.
Πάντα προτιμώ να μιλάω, και για τα εύκολα και για τα δύσκολα, χρησιμοποιώντας ιστορίες. Αυτός είναι ο τρόπος μου, αυτή είναι η «ευκολία» μου.
Είναι μία από τις λίγες που αποφάσισα να μιλήσω -γράφοντας- για κάτι που δεν είναι παραμυθένιο, αφαιρετικό, αόριστο. Ήθελα να γράψω μια μικρή ιστορία της ζωής μ’ έναν τρόπο που ελπίζω ότι αφορά περισσότερους από έναν. Μια ιστορία για το δέρμα, το μεγαλύτερο όργανο του σώματός μας, αυτό που έρχεται σε άμεση επαφή με το περιβάλλον, αυτό που ξέρει καλά τι θα πει ήλιος, κρύο, δυνατός αέρας, ξύσιμο, φαγούρα, γρατζουνιά, πληγή, χάδι, φιλί κι άλλα τόσα.
Χαμηλώνω τα μάτια και ψάχνω. Τα δικά μου σημάδια και τα σημάδια των άλλων. Ίσως έτσι μάθω τις ιστορίες τους. Ίσως τους νιώσω και τους γνωρίσω καλύτερα. Και, ποιος ξέρει, ίσως κάποια στιγμή σηκώσω το βλέμμα και τους κοιτάξω στα μάτια.
Εύη Γεροκώστα









