

«Οι χαμένες μας καρδιές»
Ο Μπερντ ζει με τον πατέρα του και την ανάμνηση της μητέρας του. Έχει μάθει να μην την αναζητεί ούτε να ρωτάει για κείνη, να μην αμφισβητεί την απουσία της – όπως και τίποτα άλλο. Γιατί πρέπει να αποφεύγει την αστυνομία; Γιατί πρέπει να κάνει πως δεν βλέπει τις αναταραχές στους δρόμους; Γιατί τα ράφια του σχολείου είναι άδεια; Και γιατί πρέπει να επαινεί συνεχώς τον PACT; Όλες αυτές οι ερωτήσεις καταχωνιάζονται σε μια γωνία στο μυαλό του Μπερντ μέχρι που μια μέρα φτάνει μια ζωγραφιά: πολλές γάτες κι ένα ντουλαπάκι, καμία υπογραφή. Η υποψία ότι από πίσω κρύβεται η μητέρα του δυναμιτίζει κάθε πρότερη υποταγή – θα μάθει τα πάντα πάση θυσία.
Με μια πρώτη ματιά, Οι χαμένες μας καρδιές είναι μια δυστοπία, μια προσεκτικά πλασμένη αφήγηση για ένα απολυταρχικό καθεστώς, για μια συνένοχη, ρατσιστική κοινωνία και για τις οργανωμένες πράξεις συλλογικής εξέγερσης που επιδιώκουν να ανατρέψουν τις αδικίες· μια μυθοπλαστική Αμερική τρομακτική και ξένη.
Σταδιακά όμως, η σημερινή πραγματικότητα της Αμερικής λάμπει πίσω από τις λέξεις της Ng, καθώς τα γεγονότα είναι τροποποιημένες εκδοχές αληθινών συμβάντων ή τρεχουσών καταστάσεων: ο ρατσισμός προς τους Αμερικανοασιάτες, το επώδυνο κι επαίσχυντο παρελθόν δουλείας, η βία προς τους ιθαγενείς Αμερικάνους και τα παιδιά τους· η αστυνομική βία, οι φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις, η οικονομική ανισότητα. Κι είναι αυτές οι ομοιότητες που τελικά συγκλονίζουν τον αναγνώστη και την αναγνώστρια.
Σίγουρα όμως Οι χαμένες μας καρδιές είναι μια βαθιά τρυφερή ιστορία για την ακατάσβεστη αγάπη μιας μητέρας, την απαράμιλλη δύναμη της τέχνης να συγκινεί και να παρακινεί, και την αλληλεγγύη ως μόνη λύση για ένα πιο όμορφο και δίκαιο αύριο.
Μαρτίνα Ασκητοπούλου
Ο Μπερντ ζει με τον πατέρα του και την ανάμνηση της μητέρας του. Έχει μάθει να μην την αναζητεί ούτε να ρωτάει για κείνη, να μην αμφισβητεί την απουσία της – όπως και τίποτα άλλο. Γιατί πρέπει να αποφεύγει την αστυνομία; Γιατί πρέπει να κάνει πως δεν βλέπει τις αναταραχές στους δρόμους; Γιατί τα ράφια του σχολείου είναι άδεια; Και γιατί πρέπει να επαινεί συνεχώς τον PACT; Όλες αυτές οι ερωτήσεις καταχωνιάζονται σε μια γωνία στο μυαλό του Μπερντ μέχρι που μια μέρα φτάνει μια ζωγραφιά: πολλές γάτες κι ένα ντουλαπάκι, καμία υπογραφή. Η υποψία ότι από πίσω κρύβεται η μητέρα του δυναμιτίζει κάθε πρότερη υποταγή – θα μάθει τα πάντα πάση θυσία.
Με μια πρώτη ματιά, Οι χαμένες μας καρδιές είναι μια δυστοπία, μια προσεκτικά πλασμένη αφήγηση για ένα απολυταρχικό καθεστώς, για μια συνένοχη, ρατσιστική κοινωνία και για τις οργανωμένες πράξεις συλλογικής εξέγερσης που επιδιώκουν να ανατρέψουν τις αδικίες· μια μυθοπλαστική Αμερική τρομακτική και ξένη.
Σταδιακά όμως, η σημερινή πραγματικότητα της Αμερικής λάμπει πίσω από τις λέξεις της Ng, καθώς τα γεγονότα είναι τροποποιημένες εκδοχές αληθινών συμβάντων ή τρεχουσών καταστάσεων: ο ρατσισμός προς τους Αμερικανοασιάτες, το επώδυνο κι επαίσχυντο παρελθόν δουλείας, η βία προς τους ιθαγενείς Αμερικάνους και τα παιδιά τους· η αστυνομική βία, οι φυλετικές και έμφυλες διακρίσεις, η οικονομική ανισότητα. Κι είναι αυτές οι ομοιότητες που τελικά συγκλονίζουν τον αναγνώστη και την αναγνώστρια.
Σίγουρα όμως Οι χαμένες μας καρδιές είναι μια βαθιά τρυφερή ιστορία για την ακατάσβεστη αγάπη μιας μητέρας, την απαράμιλλη δύναμη της τέχνης να συγκινεί και να παρακινεί, και την αλληλεγγύη ως μόνη λύση για ένα πιο όμορφο και δίκαιο αύριο.
Μαρτίνα Ασκητοπούλου









