Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
«ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ»
«ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ»
«ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ»

«ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ»

Η υποψήφια για Διεθνές Βραβείο Άντερσεν Αγγελική Δαρλάση αποκαλύπτει πώς εμπνεύστηκε το νέο της βιβλίο και τι θα συναντήσουν οι αναγνώστες στις σελίδες του, ενώ απαντά σε κάποιες ερωτήσεις μας.

Το Με κλειστά μάτια είναι μια ιστορία που γράφτηκε επειδή ήθελα να μάθω τη συνέχεια σε ένα όνειρο που είχε δει ο μικρός γιος μου. Ένα κορίτσι, λέει, είχε μείνει με κλειστά μάτια μετά το ατύχημα που είχε ο καλύτερός της φίλος. Τι του είχε συμβεί; Και γιατί εκείνη είχε κλειστά τα μάτια της; Δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να τα ανοίξει; Πραγματικά είχα αγωνία να μάθω τις απαντήσεις. Κι έτσι άλλη λύση δεν υπήρχε παρά να τη γράψω εγώ την ιστορία. Κι εκείνη την περίοδο μου είχε κολλήσει κι ένα τραγούδι της αγαπημένης τραγουδίστριας του άλλου γιου μου οι στίχοι του  οποίου άρχισαν να μπλέκονται κι αυτοί στην υπόθεση.

Και κάποια στιγμή ενώ έβγαζα για να ξεσκονίσω τα βιβλία μου από το ράφι και τα χάζευα και τα φυλλομετρούσα περήφανη, μ’ έπιασα ν’ αναρωτιέμαι για κάποιους από τους ήρωες προηγούμενων βιβλίων μου. Κι έτσι ορισμένοι από αυτούς γλίστρησαν κι αυτοί στην ιστορία που έγραφα. Κι όλα αυτά θα ήταν απλώς ένα μεγάλο μπέρδεμα αν δεν εμφανιζόταν ο Ντόντο, ένας μάλλον αλλόκοτος πιτσιρικάς, παιδί ενός διαφορετικού ζευγαριού, κι ένας ντετέκτιβ - που δεν είχε βρει τη θέση του σε κάποιο νουάρ αστυνομικό μυθιστόρημα. Και κάπως έτσι γράφτηκε αυτή η ιστορία.
Μια ιστορία με φόντο μια επαρχιακή πόλη και την κλιματική κρίση. Μια ιστορία με πολλή μουσική κι αρκετή περιπλάνηση. Μια ιστορία μυστηρίου που θυμίζει και λίγο αστυνομικό μυθιστόρημα, μια ιστορία χαρακτήρων κι ενηλικίωσης. Για τη φιλία, την οικογένεια, για την αποδοχή του εαυτού μας, για σκοτεινά μυστικά που πονάνε και για όμορφες αλήθειες που μας κάνουν να χαμογελάμε.
Αγγελική Δαρλάση

Ποιος σας έδωσε την ιδέα και την έμπνευση για να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Η αρχική ιδέα ήταν του μικρού μου γιου, του Κωνσταντή, πριν από περίπου δύο χρόνια όταν ήταν 13 χρονών: ένα κορίτσι μένει με κλειστά μάτια, επειδή κάτι άσχημο συμβαίνει στον φίλο της. Μου κίνησε το ενδιαφέρον, όμως εκείνος δεν ήξερε τη συνέχεια, κι επειδή ήθελα να τη μάθω αποφάσισα να την αναζητήσω και να την ανακαλύψω γράφοντας το βιβλίο. Παράλληλα μεγάλη έμπνευση για μένα ήταν και η μουσική εμμονή του μεγάλου μου γιου, του Μάξιμου, που είναι θαυμαστής της Ava Max και των τραγουδιών της. Το τραγούδι της «So am I» -πραγματικά μου αρέσει πολύ κι εμένα-, τόσο οι στίχοι όσο κι η μουσική του. Κόλλησα κι εγώ και το άκουγα συνεχώς ένα διάστημα  κι έτσι αποτέλεσε κι αυτό βασικό συστατικό της ιστορίας μου.

Στα τελευταία σας μυθιστορήματα σημαντικό ρόλο έπαιζε ο μαγικός ρεαλισμός, κάτι που δεν βλέπουμε σε αυτό. Από πού προέκυψε η επιλογή να κινηθείτε σε διαφορετικά αφηγηματικά μονοπάτια;
Η ιστορία από μόνη της με οδήγησε στον ρεαλισμό. Υπήρχε από την αρχή το μυστήριο των κλειστών ματιών της πρωταγωνίστριας της Λου. Κι αυτό, από μόνο του όμως είναι κάτι έτσι κι αλλιώς όχι τόσο ρεαλιστικό∙ μόνο θεωρητικά θα μπορούσε να συμβεί – πάντως κάνοντας μια πρόχειρη έρευνα δεν βρήκα κάτι αντίστοιχο. Πάνω σε αυτό και την ανακάλυψη της αλήθειας που κρύβει άρχισε να ξεδιπλώνεται η ιστορία μου που τελικά μοιάζει να είναι αρκετά ρεαλιστική.

Είναι αλήθεια ότι από τις σελίδες αυτού του βιβλίου παρελαύνουν ήρωες από προηγούμενα έργα σας; Ποιοι είναι αυτοί και γιατί επιλέξατε να τους χρησιμοποιήσετε με αυτό τον τρόπο;
Μάλλον για να καλύψω το κενό του μαγικού στοιχείου που όπως προείπαμε απουσιάζει. Επειδή είναι μια ιστορία που κάλλιστα θα μπορούσαμε να την προσλάβουμε ως ρεαλιστική. Ταυτόχρονα όμως ήθελα κι εκείνο το στοιχείο που ξεφεύγει από τον ρεαλισμό, εκείνο το στοιχείο που μας ταξιδεύει. Άλλωστε ο τόπος που διαδραματίζεται η ιστορία δεν κατονομάζεται ποτέ. Θα μπορούσε να είναι κάπου στην Ελλάδα ή και κάπου στην Ευρώπη. Ή και σ’ ένα μέρος κάπου αλλού. Κι έτσι αρχίζουν να εμφανίζονται σε δευτερεύοντες ρόλους ή και σε πολύ μικρούς ρόλους, η Έρση από τους «Ονειροφύλακες», ο γέρος με τον χήνο (από τη σειρά «Μικρές Καληνύχτες, τα παιδιά στην αλάνα από το «Από μακριά», η Ραλλού σε μεγάλη ηλικία από το «Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο» μέχρι και η Νεφέλη από το «Με λένε Σύννεφο» (ειδικά αυτή έχει μια πολύ μικρή αναφορά που λίγοι ίσως να την αντιληφθούν). Ταυτόχρονα όμως νομίζω το έκανα, επειδή ένιωσα ότι με αυτό το βιβλίο μου είναι σαν να κλείνω συγγραφικά έναν κύκλο και ν’ ανοίγω έναν άλλον. Κάπως έτσι νομίζω προέκυψε αυτή η… παρέλαση των ηρώων μου.

Ο μικρός πρωταγωνιστής είναι ένας πολύ ιδιαίτερος χαρακτήρας που σκέφτεται και αντιμετωπίζει τον κόσμο με έναν πολύ προσωπικό και ιδιόρρυθμο τρόπο. Τι σας ενέπνευσε στη δημιουργία του;
Τα παιδιά μου νομίζω. Ήταν και είναι κι αυτά αρκετά ιδιαίτερα κατά κάποιον τρόπο. Όπως επίσης κι ο εαυτός μου όταν ήμουν μικρή. Όπως και πολλά μικρά παιδιά που γνωρίζω συνεχώς και διαρκώς με εκπλήσσουν με τη σκέψη και τις ικανότητές τους.

Τελικά πώς θα χαρακτηρίζατε το μυθιστόρημά σας; Κοινωνικό μυθιστόρημα; Ιστορία ενηλικίωσης; Αστυνομικό;
Νομίζω πως είναι όλα αυτά μαζί. Επειδή έχει στοιχεία απ’ όλα αυτά τα είδη. Και ήθελα να τα έχει. Σκέφτομαι ακόμα ότι είναι και μια ιστορία πόλης και μυστηρίου. Και μια ιστορία με κρυφές αναφορές στο νουάρ και γεμάτη μουσική.

Ποιο είναι για σας το σημαντικότερο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο στους έφηβους αναγνώστες;
Μπα δεν θέλω να περάσω κάποιο μήνυμα. Αυτό που ήθελα ήταν να μοιραστώ μια ιστορία με ενδιαφέροντες ανθρώπους, ίσως όχι τόσο συνηθισμένους -αλλά στην τελική και ποιος θέλει να διαβάζει ιστορίες για συνηθισμένους ανθρώπους;-, μια ιστορία με αρκετό μυστήριο με φόντο μια πόλη και την κλιματική κρίση. Ήθελα ν’ αναρωτηθώ για τις σχέσεις που μας κάνουν να νιώθουμε αληθινά ο εαυτός μας και για εκείνες τις τοξικές σχέσεις που μας πληγώνουν και κανείς μας δεν τις αξίζει, αλλά πολλές φορές μας είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε. Όπως και ν’ αναρωτηθώ για το τι πραγματικά σημαίνει οικογένεια και πόσο σημαντικό είναι να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και τον άλλον. Κι ίσως για τόσα άλλα ακόμα που κανείς θα τ’ ανακαλύψει διαβάζοντας, ελπίζω, το βιβλίο.
 

Το Με κλειστά μάτια είναι μια ιστορία που γράφτηκε επειδή ήθελα να μάθω τη συνέχεια σε ένα όνειρο που είχε δει ο μικρός γιος μου. Ένα κορίτσι, λέει, είχε μείνει με κλειστά μάτια μετά το ατύχημα που είχε ο καλύτερός της φίλος. Τι του είχε συμβεί; Και γιατί εκείνη είχε κλειστά τα μάτια της; Δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να τα ανοίξει; Πραγματικά είχα αγωνία να μάθω τις απαντήσεις. Κι έτσι άλλη λύση δεν υπήρχε παρά να τη γράψω εγώ την ιστορία. Κι εκείνη την περίοδο μου είχε κολλήσει κι ένα τραγούδι της αγαπημένης τραγουδίστριας του άλλου γιου μου οι στίχοι του  οποίου άρχισαν να μπλέκονται κι αυτοί στην υπόθεση.

Και κάποια στιγμή ενώ έβγαζα για να ξεσκονίσω τα βιβλία μου από το ράφι και τα χάζευα και τα φυλλομετρούσα περήφανη, μ’ έπιασα ν’ αναρωτιέμαι για κάποιους από τους ήρωες προηγούμενων βιβλίων μου. Κι έτσι ορισμένοι από αυτούς γλίστρησαν κι αυτοί στην ιστορία που έγραφα. Κι όλα αυτά θα ήταν απλώς ένα μεγάλο μπέρδεμα αν δεν εμφανιζόταν ο Ντόντο, ένας μάλλον αλλόκοτος πιτσιρικάς, παιδί ενός διαφορετικού ζευγαριού, κι ένας ντετέκτιβ - που δεν είχε βρει τη θέση του σε κάποιο νουάρ αστυνομικό μυθιστόρημα. Και κάπως έτσι γράφτηκε αυτή η ιστορία.
Μια ιστορία με φόντο μια επαρχιακή πόλη και την κλιματική κρίση. Μια ιστορία με πολλή μουσική κι αρκετή περιπλάνηση. Μια ιστορία μυστηρίου που θυμίζει και λίγο αστυνομικό μυθιστόρημα, μια ιστορία χαρακτήρων κι ενηλικίωσης. Για τη φιλία, την οικογένεια, για την αποδοχή του εαυτού μας, για σκοτεινά μυστικά που πονάνε και για όμορφες αλήθειες που μας κάνουν να χαμογελάμε.
Αγγελική Δαρλάση

Ποιος σας έδωσε την ιδέα και την έμπνευση για να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Η αρχική ιδέα ήταν του μικρού μου γιου, του Κωνσταντή, πριν από περίπου δύο χρόνια όταν ήταν 13 χρονών: ένα κορίτσι μένει με κλειστά μάτια, επειδή κάτι άσχημο συμβαίνει στον φίλο της. Μου κίνησε το ενδιαφέρον, όμως εκείνος δεν ήξερε τη συνέχεια, κι επειδή ήθελα να τη μάθω αποφάσισα να την αναζητήσω και να την ανακαλύψω γράφοντας το βιβλίο. Παράλληλα μεγάλη έμπνευση για μένα ήταν και η μουσική εμμονή του μεγάλου μου γιου, του Μάξιμου, που είναι θαυμαστής της Ava Max και των τραγουδιών της. Το τραγούδι της «So am I» -πραγματικά μου αρέσει πολύ κι εμένα-, τόσο οι στίχοι όσο κι η μουσική του. Κόλλησα κι εγώ και το άκουγα συνεχώς ένα διάστημα  κι έτσι αποτέλεσε κι αυτό βασικό συστατικό της ιστορίας μου.

Στα τελευταία σας μυθιστορήματα σημαντικό ρόλο έπαιζε ο μαγικός ρεαλισμός, κάτι που δεν βλέπουμε σε αυτό. Από πού προέκυψε η επιλογή να κινηθείτε σε διαφορετικά αφηγηματικά μονοπάτια;
Η ιστορία από μόνη της με οδήγησε στον ρεαλισμό. Υπήρχε από την αρχή το μυστήριο των κλειστών ματιών της πρωταγωνίστριας της Λου. Κι αυτό, από μόνο του όμως είναι κάτι έτσι κι αλλιώς όχι τόσο ρεαλιστικό∙ μόνο θεωρητικά θα μπορούσε να συμβεί – πάντως κάνοντας μια πρόχειρη έρευνα δεν βρήκα κάτι αντίστοιχο. Πάνω σε αυτό και την ανακάλυψη της αλήθειας που κρύβει άρχισε να ξεδιπλώνεται η ιστορία μου που τελικά μοιάζει να είναι αρκετά ρεαλιστική.

Είναι αλήθεια ότι από τις σελίδες αυτού του βιβλίου παρελαύνουν ήρωες από προηγούμενα έργα σας; Ποιοι είναι αυτοί και γιατί επιλέξατε να τους χρησιμοποιήσετε με αυτό τον τρόπο;
Μάλλον για να καλύψω το κενό του μαγικού στοιχείου που όπως προείπαμε απουσιάζει. Επειδή είναι μια ιστορία που κάλλιστα θα μπορούσαμε να την προσλάβουμε ως ρεαλιστική. Ταυτόχρονα όμως ήθελα κι εκείνο το στοιχείο που ξεφεύγει από τον ρεαλισμό, εκείνο το στοιχείο που μας ταξιδεύει. Άλλωστε ο τόπος που διαδραματίζεται η ιστορία δεν κατονομάζεται ποτέ. Θα μπορούσε να είναι κάπου στην Ελλάδα ή και κάπου στην Ευρώπη. Ή και σ’ ένα μέρος κάπου αλλού. Κι έτσι αρχίζουν να εμφανίζονται σε δευτερεύοντες ρόλους ή και σε πολύ μικρούς ρόλους, η Έρση από τους «Ονειροφύλακες», ο γέρος με τον χήνο (από τη σειρά «Μικρές Καληνύχτες, τα παιδιά στην αλάνα από το «Από μακριά», η Ραλλού σε μεγάλη ηλικία από το «Τότε που κρύψαμε έναν άγγελο» μέχρι και η Νεφέλη από το «Με λένε Σύννεφο» (ειδικά αυτή έχει μια πολύ μικρή αναφορά που λίγοι ίσως να την αντιληφθούν). Ταυτόχρονα όμως νομίζω το έκανα, επειδή ένιωσα ότι με αυτό το βιβλίο μου είναι σαν να κλείνω συγγραφικά έναν κύκλο και ν’ ανοίγω έναν άλλον. Κάπως έτσι νομίζω προέκυψε αυτή η… παρέλαση των ηρώων μου.

Ο μικρός πρωταγωνιστής είναι ένας πολύ ιδιαίτερος χαρακτήρας που σκέφτεται και αντιμετωπίζει τον κόσμο με έναν πολύ προσωπικό και ιδιόρρυθμο τρόπο. Τι σας ενέπνευσε στη δημιουργία του;
Τα παιδιά μου νομίζω. Ήταν και είναι κι αυτά αρκετά ιδιαίτερα κατά κάποιον τρόπο. Όπως επίσης κι ο εαυτός μου όταν ήμουν μικρή. Όπως και πολλά μικρά παιδιά που γνωρίζω συνεχώς και διαρκώς με εκπλήσσουν με τη σκέψη και τις ικανότητές τους.

Τελικά πώς θα χαρακτηρίζατε το μυθιστόρημά σας; Κοινωνικό μυθιστόρημα; Ιστορία ενηλικίωσης; Αστυνομικό;
Νομίζω πως είναι όλα αυτά μαζί. Επειδή έχει στοιχεία απ’ όλα αυτά τα είδη. Και ήθελα να τα έχει. Σκέφτομαι ακόμα ότι είναι και μια ιστορία πόλης και μυστηρίου. Και μια ιστορία με κρυφές αναφορές στο νουάρ και γεμάτη μουσική.

Ποιο είναι για σας το σημαντικότερο μήνυμα που θέλει να περάσει το βιβλίο στους έφηβους αναγνώστες;
Μπα δεν θέλω να περάσω κάποιο μήνυμα. Αυτό που ήθελα ήταν να μοιραστώ μια ιστορία με ενδιαφέροντες ανθρώπους, ίσως όχι τόσο συνηθισμένους -αλλά στην τελική και ποιος θέλει να διαβάζει ιστορίες για συνηθισμένους ανθρώπους;-, μια ιστορία με αρκετό μυστήριο με φόντο μια πόλη και την κλιματική κρίση. Ήθελα ν’ αναρωτηθώ για τις σχέσεις που μας κάνουν να νιώθουμε αληθινά ο εαυτός μας και για εκείνες τις τοξικές σχέσεις που μας πληγώνουν και κανείς μας δεν τις αξίζει, αλλά πολλές φορές μας είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε. Όπως και ν’ αναρωτηθώ για το τι πραγματικά σημαίνει οικογένεια και πόσο σημαντικό είναι να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και τον άλλον. Κι ίσως για τόσα άλλα ακόμα που κανείς θα τ’ ανακαλύψει διαβάζοντας, ελπίζω, το βιβλίο.