Η Αγγελική Δαρλάση, γνωστή και βραβευμένη, τάσσεται με σαφήνεια υπέρ των κατατρεγμένων του κόσμου τούτου, γράφει ένα τραγικά επίκαιρο, όπως αποδείχτηκε, θέμα, ένα βιβλίο σχεδόν προφητικό.
Για τους Ρομά ο λόγος. Αυτούς που γοητεύουν κι εμπνέουν μα και τους αποδίδονται χίλια μύρια κακά. Το σύστημα δεν τους αφομοιώνει και τους κυνηγά. Από τη θηριωδία των Ναζί που θανάτωσαν 500.000 Ρομά ως τις μέρες μας που η ζωή τους δεν λογίζεται ίσης αξίας με αυτήν των μπαλαμό. Ποιητικός ο λόγος της συγγραφέως, διάχυτος ο μαγικός ρεαλισμός, αλλά και με ωμές περιγραφές εκεί που χρειάζεται, σ’ ένα βαθιά αντιρατσιστικό ανάγνωσμα το οποίο δεν αφορά μόνο παιδιά. Αφορά και κάποιους «θυμωμένους μεγάλους» που «εξαγριωμένοι άρχισαν να βρίζουν και να κυνηγούν την Άλη ως υπαίτια...» για ό,τι κακό συμβαίνει «σ’ αυτή την γκρίζα, ανόητη και άκαρδη πόλη».
Δίχως να φαντάζεται την πρόσφατη καταδίωξη του νεαρού Ρομά από αστυνομικούς και την τραγική κατάληξή της, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, διότι οι προκαταλήψεις και ο ρατσισμός καλά κρατούν. Λίγες βδομάδες αργότερα, ο θάνατος της μικρής Όλγας από την καγκελόπορτα του εργοστασίου, ήρθε να δείξει πως πολλές φορές η ζωή ξεπερνά και την πιο σκληρή φαντασία. Φαίνεται πως το «κάποιοι μεγάλοι έκλαιγαν μετανιωμένοι μαζί μας» δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Απενοχοποιημένα και αλληλέγγυα είναι τα παιδιά στο βιβλίο, όπως και στην πραγματική ζωή άλλωστε.
Τη νυχτερινή εικονογράφηση με το καρουζέλ, φωτεινές κουκίδες στη σκοτεινιά, φιλοτεχνεί ο Βασίλης Κουτσογιάννης.
Βαθιά, σαρωτικά, κυκλωτικά ανθρωποκεντρική, με τρόπο που αγκαλιάζει στις ιστορίες της τους ανθρώπους που διαφέρουν, που βοούν, που βάλλονται, που λησμονούνται, που προσφέρουν και προσπερνιούνται, που άγονται αλλά δεν φέρονται, που δονούν και ενδιαφέρονται, που αγαπούν και δεν ολιγωρούν, που παραχωρούν αλλά δεν παραχωρούνται, που αναποδογυρίζουν τον κόσμο αλλά δεν αναποδογυρίζονται. Η γραφή της, δεητική στην αλληλεγγύη, το μαζί και την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, άμεση, ονειρική, εγκαρδιωτική…
Διαβάστε ΕΔΩ τη συνέντευξη.
Μαγικός ρεαλισμός, ονειρική ατμόσφαιρα και εφιαλτικές σκιές συνυπάρχουν στο κείμενο ισορροπώντας τη σκληρή πραγματικότητα με την αισιοδοξία της προσδοκίας.
Διαβάστε ΕΔΩ όλο το κείμενο.
























