

ΑΜΦΙΒΙΑ ΤΕΡΑΤΑ
Ένα ερωτευμένο κορίτσι τρέχει να κρυφτεί σε μια κορνίζα, ένα αγόρι γεννήθηκε για να παίζει φλάουτο, ένα παιδί φωνάζει «φτου ξελευτερία» την ώρα που ένας νέος βαρέθηκε πια να στέλνει βιογραφικά και κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες της πολυκατοικίας για να βγει στον δρόμο. Βγαίνει στον δρόμο. Ένας πατέρας μιλά στον γιο του χωρίς να περιμένει απάντηση, δυο σκυλιά μιμούνται τους ανθρώπους όσο πιο πειστικά γίνεται, ένα κουνέλι έχει το όνομα Μαξ. Πιο πέρα, κάπου μέσα στα κακοφορμισμένα σπλάχνα της μεγάλης πόλης ένας άστεγος κοιμάται, το κύμα σκάει δίπλα του. Βουλιάζουν τα δέντρα μέσα σε λίμνες τεχνητές, ακριβώς κάτω από τις βάρκες των τουριστών που τραβούν αναμνηστικές φωτογραφίες. Παλιοί, χαμένοι φίλοι σκύβουν πάνω σε δύσκολα σταυρόλεξα, μια πρώην Φανή μάταια προφέρει την τελευταία λέξη.
Παρατηρώ εκ των υστέρων ως αναγνώστης τους ανθρώπους μου, αυτούς που «επέλεξα» ή επινόησα με σκοπό να πρωταγωνιστήσουν στις μικρές αυτές ιστορίες. Φίλοι παλιοί και τωρινοί, ξένοι, άστεγοι και περαστικοί κουβαλούν στις σύγχρονες ζούγκλες το αίνιγμά τους. Μισούν και ερωτεύονται, λάμπουν για λίγο κι ύστερα χάνονται στη στροφή του δρόμου. Είναι τρομερό! Τους βλέπω να περνούν μπροστά μου απόμακροι και λαμπεροί κι είμαι μαζί τους. Φορές παλεύουν με τα μεγάλα, τα ακατανόητα, νικητές ή ηττημένοι, φορές πάλι άθυρμα φτηνών και τετριμμένων περιστάσεων εισπράττουν ό,τι δεν τους αξίζει. Είναι εκεί και είναι πλήρεις, έτοιμοι να σου δώσουν τα πάντα, εσύ όμως θα πάρεις μόνο αυτό που σου αξίζει.
Εμμονές με τις μικρές, σχεδόν αόρατες στιγμές, λειτούργησαν ως κινητήριος μοχλός για την παραγωγή των κειμένων που βρήκαν στέγη κάτω από τον τίτλο Αμφίβια τέρατα. Σπαράγματα περιστατικών, καταστάσεων ή συνομιλιών, στις οποίες υπήρξα άλλοτε αυτόπτης μάρτυρας άλλοτε ακούσιος λαθρακουστής ή ακόμα και φυσικός αυτουργός, χρειάστηκε να αποθησαυριστούν και να ανανοηματοδοτηθούν. Στην κλίνη του Προκρούστη η πραγματικότητα συρρικνώνεται ή προεκτείνεται, καθώς τα ελλείποντα, απολεσθέντα τμήματα είναι ανάγκη να αποκατασταθούν με τον τρόπο που μια αρχαία πυξίδα ή μια κύλικα αποκαθιστά την ενότητα των θραυσμάτων της και στριμώχνει μέσα της τη δικαιολογία της νέας ύπαρξης, σαν φωτεινή ρωγμή στο σώμα του αγνώστου.
Ασήμαντα εκ πρώτης όψεως συμβάντα, αλλά και βιώματα δικά μου ή, σπανιότερα, άλλων είναι τα αρχικά εναύσματα που έκαναν δυνατή την ύπαρξη αυτού του βιβλίου. Στριμωγμένα μέσα στου μυαλού τα αυλάκια, ορισμένα από αυτά μεταπήδησαν σε ένα σημειωματάριο κι από εκεί στην οθόνη του υπολογιστή διεκδικώντας έναν μεγαλύτερο ρόλο. Αυτά είναι τα κύρια, τα βασικά συστατικά που μέσω πολλών διαδοχικών αποστάξεων μετατράπηκαν σταδιακά σε λόγο.
Όμως δίπλα στο πραγματικό ελλοχεύει το αχόρταγο αντίθετό του, πα’ να πει το όνειρο και η παρέα του. Έρχεται ακάλεστο και μπερδεύεται με αυτά που καμώνονται πως είναι οικεία. Κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τα γνωστά και τα στέρεα (ποια στέρεα;) κι απαιτεί το δικό του μερίδιο. Και το παίρνει. Στα Αμφίβια τέρατα το μερίδιο δεν είναι μικρό. Κουρασμένες βάρκες κείτονται στο χώμα, αεροπλάνα πετούν για λίγο πάνω από υπερφορτωμένα σουπερμάρκετ και μερικά μικρά αυτοκίνητα καταπίνουν όλους αυτούς που θέλουν να μπουν μέσα τους, ενώ από την πλαγιά κατρακυλούν μπάλες σε έναν χώρο γεμάτο σκάλες και μπανάνες.
Ο δρόμος προς τη λίμνη διακόπτεται από τα ιντερμέδια, μικρά πεζοποιήματα σαν στάσεις αναψυχής με φράσεις που συνεργάζονται χαλαρά και ονειρεύονται να δραπετεύσουν ή να αυτονομηθούν. Η λίμνη περιμένει ήρεμη στο τέλος.
Λόγος, λέξεις, λογική, παράλογο, αναλογίες.
Κώστας Πούλος
Ένα ερωτευμένο κορίτσι τρέχει να κρυφτεί σε μια κορνίζα, ένα αγόρι γεννήθηκε για να παίζει φλάουτο, ένα παιδί φωνάζει «φτου ξελευτερία» την ώρα που ένας νέος βαρέθηκε πια να στέλνει βιογραφικά και κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες της πολυκατοικίας για να βγει στον δρόμο. Βγαίνει στον δρόμο. Ένας πατέρας μιλά στον γιο του χωρίς να περιμένει απάντηση, δυο σκυλιά μιμούνται τους ανθρώπους όσο πιο πειστικά γίνεται, ένα κουνέλι έχει το όνομα Μαξ. Πιο πέρα, κάπου μέσα στα κακοφορμισμένα σπλάχνα της μεγάλης πόλης ένας άστεγος κοιμάται, το κύμα σκάει δίπλα του. Βουλιάζουν τα δέντρα μέσα σε λίμνες τεχνητές, ακριβώς κάτω από τις βάρκες των τουριστών που τραβούν αναμνηστικές φωτογραφίες. Παλιοί, χαμένοι φίλοι σκύβουν πάνω σε δύσκολα σταυρόλεξα, μια πρώην Φανή μάταια προφέρει την τελευταία λέξη.
Παρατηρώ εκ των υστέρων ως αναγνώστης τους ανθρώπους μου, αυτούς που «επέλεξα» ή επινόησα με σκοπό να πρωταγωνιστήσουν στις μικρές αυτές ιστορίες. Φίλοι παλιοί και τωρινοί, ξένοι, άστεγοι και περαστικοί κουβαλούν στις σύγχρονες ζούγκλες το αίνιγμά τους. Μισούν και ερωτεύονται, λάμπουν για λίγο κι ύστερα χάνονται στη στροφή του δρόμου. Είναι τρομερό! Τους βλέπω να περνούν μπροστά μου απόμακροι και λαμπεροί κι είμαι μαζί τους. Φορές παλεύουν με τα μεγάλα, τα ακατανόητα, νικητές ή ηττημένοι, φορές πάλι άθυρμα φτηνών και τετριμμένων περιστάσεων εισπράττουν ό,τι δεν τους αξίζει. Είναι εκεί και είναι πλήρεις, έτοιμοι να σου δώσουν τα πάντα, εσύ όμως θα πάρεις μόνο αυτό που σου αξίζει.
Εμμονές με τις μικρές, σχεδόν αόρατες στιγμές, λειτούργησαν ως κινητήριος μοχλός για την παραγωγή των κειμένων που βρήκαν στέγη κάτω από τον τίτλο Αμφίβια τέρατα. Σπαράγματα περιστατικών, καταστάσεων ή συνομιλιών, στις οποίες υπήρξα άλλοτε αυτόπτης μάρτυρας άλλοτε ακούσιος λαθρακουστής ή ακόμα και φυσικός αυτουργός, χρειάστηκε να αποθησαυριστούν και να ανανοηματοδοτηθούν. Στην κλίνη του Προκρούστη η πραγματικότητα συρρικνώνεται ή προεκτείνεται, καθώς τα ελλείποντα, απολεσθέντα τμήματα είναι ανάγκη να αποκατασταθούν με τον τρόπο που μια αρχαία πυξίδα ή μια κύλικα αποκαθιστά την ενότητα των θραυσμάτων της και στριμώχνει μέσα της τη δικαιολογία της νέας ύπαρξης, σαν φωτεινή ρωγμή στο σώμα του αγνώστου.
Ασήμαντα εκ πρώτης όψεως συμβάντα, αλλά και βιώματα δικά μου ή, σπανιότερα, άλλων είναι τα αρχικά εναύσματα που έκαναν δυνατή την ύπαρξη αυτού του βιβλίου. Στριμωγμένα μέσα στου μυαλού τα αυλάκια, ορισμένα από αυτά μεταπήδησαν σε ένα σημειωματάριο κι από εκεί στην οθόνη του υπολογιστή διεκδικώντας έναν μεγαλύτερο ρόλο. Αυτά είναι τα κύρια, τα βασικά συστατικά που μέσω πολλών διαδοχικών αποστάξεων μετατράπηκαν σταδιακά σε λόγο.
Όμως δίπλα στο πραγματικό ελλοχεύει το αχόρταγο αντίθετό του, πα’ να πει το όνειρο και η παρέα του. Έρχεται ακάλεστο και μπερδεύεται με αυτά που καμώνονται πως είναι οικεία. Κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τα γνωστά και τα στέρεα (ποια στέρεα;) κι απαιτεί το δικό του μερίδιο. Και το παίρνει. Στα Αμφίβια τέρατα το μερίδιο δεν είναι μικρό. Κουρασμένες βάρκες κείτονται στο χώμα, αεροπλάνα πετούν για λίγο πάνω από υπερφορτωμένα σουπερμάρκετ και μερικά μικρά αυτοκίνητα καταπίνουν όλους αυτούς που θέλουν να μπουν μέσα τους, ενώ από την πλαγιά κατρακυλούν μπάλες σε έναν χώρο γεμάτο σκάλες και μπανάνες.
Ο δρόμος προς τη λίμνη διακόπτεται από τα ιντερμέδια, μικρά πεζοποιήματα σαν στάσεις αναψυχής με φράσεις που συνεργάζονται χαλαρά και ονειρεύονται να δραπετεύσουν ή να αυτονομηθούν. Η λίμνη περιμένει ήρεμη στο τέλος.
Λόγος, λέξεις, λογική, παράλογο, αναλογίες.
Κώστας Πούλος









