

«ΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΤΕΛΟΣ» ΤΟΥ JULIAN BARNES
Ο Τζούλιαν Μπαρνς, παρότι σημαντικά μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Τζόναθαν Κόου κι ελαφρά από τον Μάρτιν Έιμις, αισθάνομαι ότι -ειδικά στη χώρα μας- είναι o σχετικά παραγνωρισμένος από αυτήν την Αγία Φλεγματική Τριάδα που εκφράζει με απαράμιλλο στιλ το Englishness των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών. Ίσως γιατί ξεκίνησε να γράφει αργά (το Metroland του 1980, στα 34 του, ήταν το πρώτο του μυθιστόρημα), ίσως γιατί παράλληλα με τα πρώτα χρόνια της καριέρας του έγραφε αστυνομικά ως Dan Cavanagh και κριτική τηλεόρασης στον Observer.
Το Ένα κάποιο τέλος ήρθε το 2011 να του δώσει επιτέλους, στην τέταρτή του υποψηφιότητα, το Man Booker Prize. Γραμμένο σε δύο μέρη-πράξεις, «Ένα» και «Δύο», είναι μια ιστορία «εκδίκησης» του χθες προς το σήμερα. Ο εξηντάρης ήρωας λαμβάνει ένα γράμμα που τον γυρίζει απότομα στα χρόνια του στο πανεπιστήμιο με το φάντασμα του αδικοχαμένου φίλου του, από την τετράδα των τότε αχώριστων κολλητών, να τον αναγκάζει να ξανακοιτάξει τις επιλογές του και να αμφισβητήσει την ευτυχία του. Κυρίως, τον αναγκάζει να θυμηθεί.
Γραμμένο με σαρδόνιο ύφος κι ένα υποδόριο, αυτοσαρκαστικό χιούμορ που τσακίζει κόκαλα, το Ένα κάποιο τέλος είναι μια ωδή προς τη διάνοια (και την αναζήτησή της), αλλά και μια υπενθύμιση ότι οι αναμνήσεις και οι απολογισμοί δεν είναι ποτέ αντικειμενικοί. Είναι ένα αθροισμα καμιά φορά αλληλοαποκλειόμενων και σίγουρα αυθαίρετων συμβάσεων.
Παναγιώτης Μένεγος
Ο Τζούλιαν Μπαρνς, παρότι σημαντικά μεγαλύτερος σε ηλικία από τον Τζόναθαν Κόου κι ελαφρά από τον Μάρτιν Έιμις, αισθάνομαι ότι -ειδικά στη χώρα μας- είναι o σχετικά παραγνωρισμένος από αυτήν την Αγία Φλεγματική Τριάδα που εκφράζει με απαράμιλλο στιλ το Englishness των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών. Ίσως γιατί ξεκίνησε να γράφει αργά (το Metroland του 1980, στα 34 του, ήταν το πρώτο του μυθιστόρημα), ίσως γιατί παράλληλα με τα πρώτα χρόνια της καριέρας του έγραφε αστυνομικά ως Dan Cavanagh και κριτική τηλεόρασης στον Observer.
Το Ένα κάποιο τέλος ήρθε το 2011 να του δώσει επιτέλους, στην τέταρτή του υποψηφιότητα, το Man Booker Prize. Γραμμένο σε δύο μέρη-πράξεις, «Ένα» και «Δύο», είναι μια ιστορία «εκδίκησης» του χθες προς το σήμερα. Ο εξηντάρης ήρωας λαμβάνει ένα γράμμα που τον γυρίζει απότομα στα χρόνια του στο πανεπιστήμιο με το φάντασμα του αδικοχαμένου φίλου του, από την τετράδα των τότε αχώριστων κολλητών, να τον αναγκάζει να ξανακοιτάξει τις επιλογές του και να αμφισβητήσει την ευτυχία του. Κυρίως, τον αναγκάζει να θυμηθεί.
Γραμμένο με σαρδόνιο ύφος κι ένα υποδόριο, αυτοσαρκαστικό χιούμορ που τσακίζει κόκαλα, το Ένα κάποιο τέλος είναι μια ωδή προς τη διάνοια (και την αναζήτησή της), αλλά και μια υπενθύμιση ότι οι αναμνήσεις και οι απολογισμοί δεν είναι ποτέ αντικειμενικοί. Είναι ένα αθροισμα καμιά φορά αλληλοαποκλειόμενων και σίγουρα αυθαίρετων συμβάσεων.
Παναγιώτης Μένεγος









