

Τα πιο τρελά σου «τι θα γινόταν αν…» γίνονται πραγματικότητα!
Φαντάσου όμως να… μην είχε γραφτεί αυτό το βιβλίο! Τι θα γινόταν; Ο Σάκης Σερέφας γράφει ακόμα μία διασκεδαστική ιστορία. Γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!
Μια μέρα, κάποιος παίρνει στα χέρια του ένα φτυάρι κι αποφασίζει να ανοίξει μια τρύπα για να βγει από την άλλη μεριά της Γης. Άραγε πού θα βρεθώ; αναρωτιέται. Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με πολύ περίεργο άτομο. Ρίχνει μια φτυαριά, ρίχνει μια δεύτερη, άντε και μια τρίτη, κι εκεί σταματά. Δείχνει να σκέφτεται. Πώς φαίνεται αυτό; Ε, μάτια καρφωμένα στο τέλος του ορίζοντα, πολύ μα πολύ σιγανή ανάσα, γουργουρητό στην κοιλιά. Ναι, ναι, αυτός ο άνθρωπος όταν σκέφτεται, η κοιλιά του γουργουρίζει. Είπαμε, πρόκειται για πολύ μυστήρια περίπτωση ανθρώπου.
Ώσπου μια σκέψη αρχίζει να σχηματίζεται μέσα στο μυαλό του. Μια σκέψη που η πρώτη λέξη της αρχίζει από περ-. Δεν είναι η «Περ-ικλής», δεν είναι η «πέρ-δικα”, ούτε η «περ-ίπατος», ούτε η «περ-ούκα».*
Ώσπου η σκέψη σχηματίζεται ολόκληρη, πεντακάθαρη, περ-ήφανη, περ-αστική και περ-ιπλανώμενη (όπως συνηθίζουν να είναι όλες οι σκέψεις μες στο κεφάλι μας) η οποία επειδή είναι πολύ πολύ μεγάλη, ας δούμε την περ-ίληψή της εδώ. Πρόκειται για τη σκέψη «Περ-ίεργα που νιώθω! Νιώθω τόσο μόνος…».
Τα μάτια του είναι σκοτεινιασμένα, όπως όταν το καλοκαίρι ένα μαύρο σύννεφο σκεπάζει τον ουρανό ενώ είσαι στην παραλία και τότε όλα τριγύρω χάνουν το λαμπερό χρώμα τους, το παγωτό φράουλαστο χέρι σου δείχνει ασπρόμαυρο, ο ήλιος δείχνει ασπρόμαυρος, τα κοχύλια στην άμμο δείχνουν ασπρόμαυρα, τα δάχτυλα του ποδιού σου δείχνουν ασπρόμαυρα, να, κάπως έτσι δείχνει τώρα ο κόσμος τριγύρω του.
«Νιώθω τόσο μόνος… Δεν υπάρχει κανείς εδώ για να μοιραστώ μαζί του την περιέργεια που νιώθω για το τι θα βρω στην άλλη άκρη της Γης. Δεν υπάρχω μέσα σε καμιά ιστορία που να μιλά για μένα κι αυτό που κάνω. Κανείς δεν θα το μάθει ποτέ… Κι άμα δεν μπορείς να μοιράζεσαι τις ιστορίες σου με κάποιον άλλο, τότε είναι σα να μην τις έζησες…».
Εδώ τελειώνει τη σκέψη του, πετά πέρα το φτυάρι κι ετοιμάζεται να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ήρθε, δηλαδή στο πουθενά. «Ε, στάσου, θα γράψω εγώ το βιβλίο με την ιστορία σου! Δείχνει τόσο ενδιαφέρουσα! Και τόσο διασκεδαστική!» ακούγεται μια φωνή συγγραφέα. «Να, δες, έγραψα κιόλας τις πρώτες λέξεις. Άκουσέ τες: Μια μέρα, κάποιος παίρνει στα χέρια του ένα φτυάρι…».**
Ακούγοντάς τα αυτά, ο άνθρωπός μας ξαναπιάνει όλο λαχτάρα το φτυάρι στα χέρια κι αρχίζει να σκάβει την τρύπα του με τόση όρεξη, ώστε σε ένα λεπτό έχει φτάσει κιόλας στην τρίτη σελίδα της ιστορίας του, βαθιά στη γη. Ή μήπως, βαθιά μες στο βιβλίο;
*Μήπως πάει το μυαλό σου σε καμιά άλλη λέξη από «περ-»;
**Μήπως μπορείς να γράψεις τη συνέχεια σε αυτές τις λέξεις;
Φαντάσου όμως να… μην είχε γραφτεί αυτό το βιβλίο! Τι θα γινόταν; Ο Σάκης Σερέφας γράφει ακόμα μία διασκεδαστική ιστορία. Γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις!
Μια μέρα, κάποιος παίρνει στα χέρια του ένα φτυάρι κι αποφασίζει να ανοίξει μια τρύπα για να βγει από την άλλη μεριά της Γης. Άραγε πού θα βρεθώ; αναρωτιέται. Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με πολύ περίεργο άτομο. Ρίχνει μια φτυαριά, ρίχνει μια δεύτερη, άντε και μια τρίτη, κι εκεί σταματά. Δείχνει να σκέφτεται. Πώς φαίνεται αυτό; Ε, μάτια καρφωμένα στο τέλος του ορίζοντα, πολύ μα πολύ σιγανή ανάσα, γουργουρητό στην κοιλιά. Ναι, ναι, αυτός ο άνθρωπος όταν σκέφτεται, η κοιλιά του γουργουρίζει. Είπαμε, πρόκειται για πολύ μυστήρια περίπτωση ανθρώπου.
Ώσπου μια σκέψη αρχίζει να σχηματίζεται μέσα στο μυαλό του. Μια σκέψη που η πρώτη λέξη της αρχίζει από περ-. Δεν είναι η «Περ-ικλής», δεν είναι η «πέρ-δικα”, ούτε η «περ-ίπατος», ούτε η «περ-ούκα».*
Ώσπου η σκέψη σχηματίζεται ολόκληρη, πεντακάθαρη, περ-ήφανη, περ-αστική και περ-ιπλανώμενη (όπως συνηθίζουν να είναι όλες οι σκέψεις μες στο κεφάλι μας) η οποία επειδή είναι πολύ πολύ μεγάλη, ας δούμε την περ-ίληψή της εδώ. Πρόκειται για τη σκέψη «Περ-ίεργα που νιώθω! Νιώθω τόσο μόνος…».
Τα μάτια του είναι σκοτεινιασμένα, όπως όταν το καλοκαίρι ένα μαύρο σύννεφο σκεπάζει τον ουρανό ενώ είσαι στην παραλία και τότε όλα τριγύρω χάνουν το λαμπερό χρώμα τους, το παγωτό φράουλαστο χέρι σου δείχνει ασπρόμαυρο, ο ήλιος δείχνει ασπρόμαυρος, τα κοχύλια στην άμμο δείχνουν ασπρόμαυρα, τα δάχτυλα του ποδιού σου δείχνουν ασπρόμαυρα, να, κάπως έτσι δείχνει τώρα ο κόσμος τριγύρω του.
«Νιώθω τόσο μόνος… Δεν υπάρχει κανείς εδώ για να μοιραστώ μαζί του την περιέργεια που νιώθω για το τι θα βρω στην άλλη άκρη της Γης. Δεν υπάρχω μέσα σε καμιά ιστορία που να μιλά για μένα κι αυτό που κάνω. Κανείς δεν θα το μάθει ποτέ… Κι άμα δεν μπορείς να μοιράζεσαι τις ιστορίες σου με κάποιον άλλο, τότε είναι σα να μην τις έζησες…».
Εδώ τελειώνει τη σκέψη του, πετά πέρα το φτυάρι κι ετοιμάζεται να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ήρθε, δηλαδή στο πουθενά. «Ε, στάσου, θα γράψω εγώ το βιβλίο με την ιστορία σου! Δείχνει τόσο ενδιαφέρουσα! Και τόσο διασκεδαστική!» ακούγεται μια φωνή συγγραφέα. «Να, δες, έγραψα κιόλας τις πρώτες λέξεις. Άκουσέ τες: Μια μέρα, κάποιος παίρνει στα χέρια του ένα φτυάρι…».**
Ακούγοντάς τα αυτά, ο άνθρωπός μας ξαναπιάνει όλο λαχτάρα το φτυάρι στα χέρια κι αρχίζει να σκάβει την τρύπα του με τόση όρεξη, ώστε σε ένα λεπτό έχει φτάσει κιόλας στην τρίτη σελίδα της ιστορίας του, βαθιά στη γη. Ή μήπως, βαθιά μες στο βιβλίο;
*Μήπως πάει το μυαλό σου σε καμιά άλλη λέξη από «περ-»;
**Μήπως μπορείς να γράψεις τη συνέχεια σε αυτές τις λέξεις;





