Όταν οι ρίζες, γίνονται δεσμά…
Είναι γνωστό πως η συγγραφή ενός βιβλίου είναι μία μοναχική συνομιλία του συγγραφέα με τον εαυτό του που εμπεριέχει ίχνη και άλλων ανθρώπων. Στο καινούργιο μου βιβλίο Από τον πόλεμο βγαίνεις ζωντανός μόνο από τύχη εμπεριέχονται τα ίχνη κυρίως του πατέρα μου. Ακόμα και ο τίτλος είναι από δικά του λόγια. Από τις κουβέντες του, κατάλαβα πως η ζωή του είχε ενδιαφέρον και έπρεπε όχι μόνο να τον ακούσω να τη διηγείται, αλλά και να καταγράψω τα λεγόμενά του. Ευτυχώς πρόλαβα. Λέω πρόλαβα, γιατί όταν τον ηχογραφούσα, ήταν πλέον πολύ ηλικιωμένος. Η ζωή τού φέρθηκε καλά και τού χάρισε πολλά χρόνια.
Δεν αναφερόταν στο παρελθόν του και στη συμμετοχή του στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Όλα τα κουβαλούσε μέσα του, δεν τα μοιραζόταν με κανένα. Όταν όμως του ζήτησα να μου μιλήσει, άνοιξε την ψυχή του και έβγαλε όλο αυτό που ήταν καταχωνιασμένο.
Πέρασε χρόνος για να αποφασίσω πώς να αξιοποιήσω αυτό το υλικό. Τελικά, κατέληξα να γράψω ένα βιβλίο που θα βασιζόταν στην ιστορία του πατέρα μου με στοιχεία μυθοπλασίας, προσπαθώντας όμως, να αποφύγω να είναι η βιογραφία του. Κίνητρο στάθηκε η συγκρουσιακή σχέση που είχε με τον δικό του πατέρα. Θέλησα να γράψω για το τραύμα που αφήνει στον ψυχισμό η άγρια αντιπαλότητα ανάμεσα σε γονιό και παιδί και στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταξύ πατέρα και γιου.
Καμία ανθρώπινη πράξη δεν είναι απολύτως αθώα, πάντα κάτι κρύβει. Αντιζηλίες, κρυφά συμφέροντα, δεισιδαιμονίες, ανταγωνισμοί, που βέβαια μπορούν να γεννήσουν τέρατα. Ακόμα και αν οι συγκεκριμένες πράξεις γίνονται στο όνομα της γονεϊκής αγάπης, μπορούν να δημιουργήσουν ανεπούλωτα τραύματα.
Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ο πρωτότοκος μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας σε ένα νησί κοντά στην Τουρκία. Παρακολουθούμε το μεγάλωμά του, με όλες τις δυσκολίες που έχει η ζωή στο βουνό αλλά και τις διεξόδους που μπορεί να βρει κάποιος κοντά στη φύση. Όταν έγινε 17 χρονών, Μάιος 1941, περνάει στην Τουρκία για μια καλύτερη ζωή. Εδώ αρχίζει το οδοιπορικό του από πόλη σε πόλη και από χώρα σε χώρα δουλεύοντας σκληρά. Στη συνέχεια, παρακολουθούμε την ένταξή του στον ελληνικό στρατό στη Μέση Ανατολή, τη στρατιωτική του εκπαίδευση και τη συμμετοχή του στον πόλεμο.
Μετά το τέλος του πολέμου, ο πρωτότοκος, όντας τυχερός γιατί ήταν από αυτούς που επέζησαν, επιστρέφει στον τόπο του. Αν και έλειπε σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια από το πατρικό του, όχι μόνο δεν έχει αποκατασταθεί η σχέση με τον πατέρα του αλλά αντίθετα αναπτύσσεται ακόμα πιο σφοδρή αντιπαλότητα. Ο γιος αναγκάζεται να φύγει για δεύτερη φορά από τον τόπο του. Μεταναστεύει στην πόλη. Έχοντας νιώσει απόρριψη από τον πατέρα του είναι πολύ θυμωμένος και συλλαμβάνει ένα σχέδιο ταπείνωσής του.
Ασυνείδητα όμως, με το σχέδιο αυτό θα επιφέρει τον θάνατο του γονιού του. Να γίνει ένας φόνος δίχως δολοφόνο, όπως ομολογεί στα μύχια του εαυτού του. Το καταφέρνει, αλλά δεν προβλέπει το παιχνίδι που θα του παίξει η συνείδησή του και θα τον ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή του.
Κωνσταντίνα Κατρακάζου
Είναι γνωστό πως η συγγραφή ενός βιβλίου είναι μία μοναχική συνομιλία του συγγραφέα με τον εαυτό του που εμπεριέχει ίχνη και άλλων ανθρώπων. Στο καινούργιο μου βιβλίο Από τον πόλεμο βγαίνεις ζωντανός μόνο από τύχη εμπεριέχονται τα ίχνη κυρίως του πατέρα μου. Ακόμα και ο τίτλος είναι από δικά του λόγια. Από τις κουβέντες του, κατάλαβα πως η ζωή του είχε ενδιαφέρον και έπρεπε όχι μόνο να τον ακούσω να τη διηγείται, αλλά και να καταγράψω τα λεγόμενά του. Ευτυχώς πρόλαβα. Λέω πρόλαβα, γιατί όταν τον ηχογραφούσα, ήταν πλέον πολύ ηλικιωμένος. Η ζωή τού φέρθηκε καλά και τού χάρισε πολλά χρόνια.
Δεν αναφερόταν στο παρελθόν του και στη συμμετοχή του στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Όλα τα κουβαλούσε μέσα του, δεν τα μοιραζόταν με κανένα. Όταν όμως του ζήτησα να μου μιλήσει, άνοιξε την ψυχή του και έβγαλε όλο αυτό που ήταν καταχωνιασμένο.
Πέρασε χρόνος για να αποφασίσω πώς να αξιοποιήσω αυτό το υλικό. Τελικά, κατέληξα να γράψω ένα βιβλίο που θα βασιζόταν στην ιστορία του πατέρα μου με στοιχεία μυθοπλασίας, προσπαθώντας όμως, να αποφύγω να είναι η βιογραφία του. Κίνητρο στάθηκε η συγκρουσιακή σχέση που είχε με τον δικό του πατέρα. Θέλησα να γράψω για το τραύμα που αφήνει στον ψυχισμό η άγρια αντιπαλότητα ανάμεσα σε γονιό και παιδί και στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταξύ πατέρα και γιου.
Καμία ανθρώπινη πράξη δεν είναι απολύτως αθώα, πάντα κάτι κρύβει. Αντιζηλίες, κρυφά συμφέροντα, δεισιδαιμονίες, ανταγωνισμοί, που βέβαια μπορούν να γεννήσουν τέρατα. Ακόμα και αν οι συγκεκριμένες πράξεις γίνονται στο όνομα της γονεϊκής αγάπης, μπορούν να δημιουργήσουν ανεπούλωτα τραύματα.
Ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου είναι ο πρωτότοκος μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας σε ένα νησί κοντά στην Τουρκία. Παρακολουθούμε το μεγάλωμά του, με όλες τις δυσκολίες που έχει η ζωή στο βουνό αλλά και τις διεξόδους που μπορεί να βρει κάποιος κοντά στη φύση. Όταν έγινε 17 χρονών, Μάιος 1941, περνάει στην Τουρκία για μια καλύτερη ζωή. Εδώ αρχίζει το οδοιπορικό του από πόλη σε πόλη και από χώρα σε χώρα δουλεύοντας σκληρά. Στη συνέχεια, παρακολουθούμε την ένταξή του στον ελληνικό στρατό στη Μέση Ανατολή, τη στρατιωτική του εκπαίδευση και τη συμμετοχή του στον πόλεμο.
Μετά το τέλος του πολέμου, ο πρωτότοκος, όντας τυχερός γιατί ήταν από αυτούς που επέζησαν, επιστρέφει στον τόπο του. Αν και έλειπε σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια από το πατρικό του, όχι μόνο δεν έχει αποκατασταθεί η σχέση με τον πατέρα του αλλά αντίθετα αναπτύσσεται ακόμα πιο σφοδρή αντιπαλότητα. Ο γιος αναγκάζεται να φύγει για δεύτερη φορά από τον τόπο του. Μεταναστεύει στην πόλη. Έχοντας νιώσει απόρριψη από τον πατέρα του είναι πολύ θυμωμένος και συλλαμβάνει ένα σχέδιο ταπείνωσής του.
Ασυνείδητα όμως, με το σχέδιο αυτό θα επιφέρει τον θάνατο του γονιού του. Να γίνει ένας φόνος δίχως δολοφόνο, όπως ομολογεί στα μύχια του εαυτού του. Το καταφέρνει, αλλά δεν προβλέπει το παιχνίδι που θα του παίξει η συνείδησή του και θα τον ακολουθεί στην υπόλοιπη ζωή του.
Κωνσταντίνα Κατρακάζου
