

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ: ΕΝΑ ΑΦΗΓΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Μια παράλληλη πορεία προσωπικής αφύπνισης και καλλιέργειας ενός δημόσιου βλέμματος απέναντι στην Αθήνα είναι το νέο μου βιβλίο Στο βάθος του αιώνα. Είναι ίσως το πιο προσωπικό μου βιβλίο, αν σταθεί τουλάχιστον κανείς στο ύφος και στη στόχευση. Είχα την ανάγκη να ορίσω εξαρχής το βλέμμα μου πάνω στον αστικό πολιτισμό της Αθήνας μέσα από μία συνειρμική γραφή που λίγο λίγο ορίζει έναν κόσμο ρευστό, μυστηριώδη και υβριδικό. Μιλώ εξ ονόματος της γενιάς μου που ενηλικιώθηκε όσο ακόμη διαρκούσε ο Ψυχρός Πόλεμος και που βίωσε τις αλλαγές από τον παλιό στον νέο κόσμο.
Μέσα από τα διαβάσματά μου, από αναμνήσεις βιβλιοπωλείων και κινηματογράφων, από περιηγήσεις στην πόλη και συναντήσεις με ανθρώπους, αναδύεται ένα κλίμα εποχής που έρχεται από τα «βάθη του (20ού) αιώνα» και εκβάλλει σε αυτό που γεννιέται ως αίσθηση και ως αποτύπωμα. Η βιωματική αφήγηση για τη φυσιογνωμία της πόλης, τα σπίτια της και την ατμόσφαιρά της γίνεται σταδιακά μια αφήγηση για τον χρόνο και τη μνήμη, εξελίσσεται σε μία περιδιάβαση σε έναν τόπο νεκρών και ζωντανών. Ο εαυτός γίνεται μια κάμερα και η ανάκληση εικόνων και προσώπων αντισταθμίζει τα χάσματα που αφήνει το ψυχογράφημα της πόλης. Η προσωπογραφία της Αθήνας πηγάζει από τον εαυτό και το υποκειμενικό βλέμμα και σταδιακά αποδεσμεύεται και αυτονομείται. Άνθρωποι που περιπλανήθηκαν στους δρόμους της πόλης, συλλέκτες εικόνων και αισθήσεων, κληρονομούν μια συγκίνηση και το πέρασμά τους αθροίζεται σε μια κοινή παρακαταθήκη.
Το βιβλίο αυτό είναι παράλληλα και ένας φόρος τιμής σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που διαμορφώθηκαν από αυτήν την πόλη, που την αγάπησαν και που τα ίχνη τους μπορούν ακόμα να γεννήσουν συγκίνηση μέσα από γραπτά και τεκμήρια. Στάθηκα ως ένας ευλαβής εκτιμητής αισθήσεων σε μια πόλη που με όρισε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Νίκος Βατόπουλος
Μια παράλληλη πορεία προσωπικής αφύπνισης και καλλιέργειας ενός δημόσιου βλέμματος απέναντι στην Αθήνα είναι το νέο μου βιβλίο Στο βάθος του αιώνα. Είναι ίσως το πιο προσωπικό μου βιβλίο, αν σταθεί τουλάχιστον κανείς στο ύφος και στη στόχευση. Είχα την ανάγκη να ορίσω εξαρχής το βλέμμα μου πάνω στον αστικό πολιτισμό της Αθήνας μέσα από μία συνειρμική γραφή που λίγο λίγο ορίζει έναν κόσμο ρευστό, μυστηριώδη και υβριδικό. Μιλώ εξ ονόματος της γενιάς μου που ενηλικιώθηκε όσο ακόμη διαρκούσε ο Ψυχρός Πόλεμος και που βίωσε τις αλλαγές από τον παλιό στον νέο κόσμο.
Μέσα από τα διαβάσματά μου, από αναμνήσεις βιβλιοπωλείων και κινηματογράφων, από περιηγήσεις στην πόλη και συναντήσεις με ανθρώπους, αναδύεται ένα κλίμα εποχής που έρχεται από τα «βάθη του (20ού) αιώνα» και εκβάλλει σε αυτό που γεννιέται ως αίσθηση και ως αποτύπωμα. Η βιωματική αφήγηση για τη φυσιογνωμία της πόλης, τα σπίτια της και την ατμόσφαιρά της γίνεται σταδιακά μια αφήγηση για τον χρόνο και τη μνήμη, εξελίσσεται σε μία περιδιάβαση σε έναν τόπο νεκρών και ζωντανών. Ο εαυτός γίνεται μια κάμερα και η ανάκληση εικόνων και προσώπων αντισταθμίζει τα χάσματα που αφήνει το ψυχογράφημα της πόλης. Η προσωπογραφία της Αθήνας πηγάζει από τον εαυτό και το υποκειμενικό βλέμμα και σταδιακά αποδεσμεύεται και αυτονομείται. Άνθρωποι που περιπλανήθηκαν στους δρόμους της πόλης, συλλέκτες εικόνων και αισθήσεων, κληρονομούν μια συγκίνηση και το πέρασμά τους αθροίζεται σε μια κοινή παρακαταθήκη.
Το βιβλίο αυτό είναι παράλληλα και ένας φόρος τιμής σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που διαμορφώθηκαν από αυτήν την πόλη, που την αγάπησαν και που τα ίχνη τους μπορούν ακόμα να γεννήσουν συγκίνηση μέσα από γραπτά και τεκμήρια. Στάθηκα ως ένας ευλαβής εκτιμητής αισθήσεων σε μια πόλη που με όρισε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Νίκος Βατόπουλος









