

«ΜΠΛΕ ΗΛΙΟΣ» ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΑΡΙΝΟΥ
Ένας άντρας πέφτει στον δρόμο. Ένας περαστικός τού δίνει τις πρώτες βοήθειες και πηγαίνει μαζί του στο νοσοκομείο. Η γυναίκα του άτυχου άντρα μαθαίνει το νέο και ξαφνικά η άσχημη είδηση κλονίζει όλες τις βεβαιότητες που είχε φτιάξει στο μυαλό της. Είναι η ιστορία της Μαριάννας, του Γεράσιμου και του Ιάσονα. Τρεις ήρωες που τους ενώνει ένα βασικό στοιχείο: η ανάγκη τους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Το επιθυμούν, αλλά δεν ξέρουν πώς θα βρουν την αγάπη.
Εξαρχής είχα αποφασίσει να είναι κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος η Μαριάννα. Αίφνης, προέκυψε το βασικό ζήτημα: πώς ξεκλειδώνεις μια γυναίκα που πλέον δεν είναι νέα, το παρελθόν της τη βαραίνει, ο γάμος της έχει γίνει μια τόσο προφανής δέσμευση, το μέλλον φαντάζει βαρύ και όλα τα όνειρά της έχουν καταχωνιαστεί;
Η Μαριάννα, στην ουσία, είναι το αποτέλεσμα της «ένωσης» πολλών γυναικών μαζί. Γυναικών που γνώρισα, που ξέρω, που συνάντησα, που δημιούργησα από το τίποτα. Είναι τόσο πραγματική όσο και μυθοπλαστική. Τόσο αληθινή όσο και φανταστική. Το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για τους άντρες ήρωες, ωστόσο η Μαριάννα είναι αυτή που κινητοποιεί όλη την πλοκή.
Τι ξέρουμε για την αγάπη; Ή, όπως έλεγε και ο Ρέιμοντ Κάρβερ, «για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη»; Τι είναι αυτό που μας δένει και μας λύνει σε έναν άνθρωπο; Τι περιθώρια έχουμε να αγαπήσουμε και πότε χάνουμε οριστικά το τρένο της αγάπης; Αυτά τα ερωτήματα κυκλοφορούσαν συνεχώς στο μυαλό μου όταν έγραφα το βιβλίο. Δεν είχα σκοπό να τα απαντήσω. Δεν ψάχνεις εύκολες απαντήσεις στη λογοτεχνία. Αυτό που μελετάς είναι το τραύμα. Το έκανα όσο πιο βαθιά μπορούσα.
Σε όλο το βιβλίο υπάρχει μια μουσική γέφυρα που φέρνει τη Μαριάννα αντιμέτωπη με το παρελθόν της και, τελικά, της ανοίγει και μια πόρτα για το μέλλον. Είναι ένα παλιό ελαφρολαϊκό τραγούδι του Τώνη Μαρούδα, το «Σου σφυρίζω». Εδώ χρειάστηκε να ανασκαλέψω τις προσωπικές μου μνήμες. Δεν ήταν η μόνη φορά που το έκανα.
Καίτοι δεν αλλάζει κάτι για τον αναγνώστη, αυτό το βιβλίο είναι ομοίως αυτοβιογραφικό και μυθοπλαστικό. Ό,τι συνέβη στην αντικειμενική πραγματικότητα (ας την ονομάσω έτσι) πέρασε από τη βάσανο των λέξεων, της πλοκής και των ηρώων για να μεταπλαστεί σε κάτι νέο που θα ξεφεύγει από το προσωπικό βίωμα και θα αφορά τους πάντες.
Ξέρω πως αυτούς τους τρεις ήρωες δεν θα τους συναντήσω στον δρόμο, αλλά με κάποιο τρόπο υπάρχουν εκεί έξω. Είναι άνθρωποι που αναζητούν τη θέρμη μιας αγκαλιάς, έναν παρηγορητικό λόγο, μια ελπίδα να υπάρξουν, μια χαρά να αναγεννηθούν. Φαντάζομαι όλοι αυτό ψάχνουμε. Άλλοτε το βρίσκουμε κι άλλοτε το χάνουμε.
Διονύσης Μαρίνος
Ένας άντρας πέφτει στον δρόμο. Ένας περαστικός τού δίνει τις πρώτες βοήθειες και πηγαίνει μαζί του στο νοσοκομείο. Η γυναίκα του άτυχου άντρα μαθαίνει το νέο και ξαφνικά η άσχημη είδηση κλονίζει όλες τις βεβαιότητες που είχε φτιάξει στο μυαλό της. Είναι η ιστορία της Μαριάννας, του Γεράσιμου και του Ιάσονα. Τρεις ήρωες που τους ενώνει ένα βασικό στοιχείο: η ανάγκη τους να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Το επιθυμούν, αλλά δεν ξέρουν πώς θα βρουν την αγάπη.
Εξαρχής είχα αποφασίσει να είναι κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος η Μαριάννα. Αίφνης, προέκυψε το βασικό ζήτημα: πώς ξεκλειδώνεις μια γυναίκα που πλέον δεν είναι νέα, το παρελθόν της τη βαραίνει, ο γάμος της έχει γίνει μια τόσο προφανής δέσμευση, το μέλλον φαντάζει βαρύ και όλα τα όνειρά της έχουν καταχωνιαστεί;
Η Μαριάννα, στην ουσία, είναι το αποτέλεσμα της «ένωσης» πολλών γυναικών μαζί. Γυναικών που γνώρισα, που ξέρω, που συνάντησα, που δημιούργησα από το τίποτα. Είναι τόσο πραγματική όσο και μυθοπλαστική. Τόσο αληθινή όσο και φανταστική. Το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για τους άντρες ήρωες, ωστόσο η Μαριάννα είναι αυτή που κινητοποιεί όλη την πλοκή.
Τι ξέρουμε για την αγάπη; Ή, όπως έλεγε και ο Ρέιμοντ Κάρβερ, «για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη»; Τι είναι αυτό που μας δένει και μας λύνει σε έναν άνθρωπο; Τι περιθώρια έχουμε να αγαπήσουμε και πότε χάνουμε οριστικά το τρένο της αγάπης; Αυτά τα ερωτήματα κυκλοφορούσαν συνεχώς στο μυαλό μου όταν έγραφα το βιβλίο. Δεν είχα σκοπό να τα απαντήσω. Δεν ψάχνεις εύκολες απαντήσεις στη λογοτεχνία. Αυτό που μελετάς είναι το τραύμα. Το έκανα όσο πιο βαθιά μπορούσα.
Σε όλο το βιβλίο υπάρχει μια μουσική γέφυρα που φέρνει τη Μαριάννα αντιμέτωπη με το παρελθόν της και, τελικά, της ανοίγει και μια πόρτα για το μέλλον. Είναι ένα παλιό ελαφρολαϊκό τραγούδι του Τώνη Μαρούδα, το «Σου σφυρίζω». Εδώ χρειάστηκε να ανασκαλέψω τις προσωπικές μου μνήμες. Δεν ήταν η μόνη φορά που το έκανα.
Καίτοι δεν αλλάζει κάτι για τον αναγνώστη, αυτό το βιβλίο είναι ομοίως αυτοβιογραφικό και μυθοπλαστικό. Ό,τι συνέβη στην αντικειμενική πραγματικότητα (ας την ονομάσω έτσι) πέρασε από τη βάσανο των λέξεων, της πλοκής και των ηρώων για να μεταπλαστεί σε κάτι νέο που θα ξεφεύγει από το προσωπικό βίωμα και θα αφορά τους πάντες.
Ξέρω πως αυτούς τους τρεις ήρωες δεν θα τους συναντήσω στον δρόμο, αλλά με κάποιο τρόπο υπάρχουν εκεί έξω. Είναι άνθρωποι που αναζητούν τη θέρμη μιας αγκαλιάς, έναν παρηγορητικό λόγο, μια ελπίδα να υπάρξουν, μια χαρά να αναγεννηθούν. Φαντάζομαι όλοι αυτό ψάχνουμε. Άλλοτε το βρίσκουμε κι άλλοτε το χάνουμε.
Διονύσης Μαρίνος








