

Η 13η υπόθεση του Χάρι Χόλε
Ομολογουμένως ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα, στην αρχή της ανάγνωσης/μετάφρασης της Ματωμένης σελήνης, ότι ο Χάρι βρισκόταν στο Λος Άντζελες.
Ωραία, λέω, καιρό είχε να ταξιδέψει. Τα παλιά του ταξίδια στην Αυστραλία και την Ταϊλάνδη τα θυμόμουν αρκετά σκοτεινά και γοητευτικά. Και γενικά, κάθε που βρισκόμαστε εκτός Νορβηγίας (όπως στην Αφρική της Λεοπάρδαλης), όλο και κάτι «συναρπαστικό κι απαίσιο» συμβαίνει, που λένε και τα Moomin.
Ετοιμάστηκα λοιπόν, έβαλα στο playlist τραγούδια που ακούει κι αυτός στο βιβλίο (ενδεικτικά: το «Pool Hopping» των Illuminati Hotties, κατεβαίνοντας τη Doheny drive με σκισμένο τζιν και σαγιονάρες) και περίμενα να γίνει κάτι το αναπάντεχο. Πράγμα που, φυσικά, συμβαίνει μεταξύ του Χάρι, μιας ξεπεσμένης Χολιγουντιανής ντίβας, της μεξικάνικης μαφίας κι ενός Νορβηγού μεγιστάνα α λα Ντόναλτ Τραμπ, από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, στο Όσλο.
Fast forward στην επιστροφή του Χάρι Χόλε στο Όσλο, όπου τώρα εμπλέκονται στην πλοκή ένας περίεργος τύπος με διατροφικές συνήθειες α λα Χάνιμπαλ Λέκτερ και αγάπη στα τοξικά αυστραλέζικα σαλιγκάρια, παράσιτα και ξενιστές όλων των ειδών, ένα φανταστικό και πανάκριβο ξενοδοχείο, ένας περίεργος πάστορας, ένα γκέι μπαρ όπου γίνονται τουλάχιστον όσα γίνονταν στο «Eyes Wide Shut» του Κιούμπρικ, ένας Χάρι ντυμένος στην τρίχα με πανάκριβα κουστούμια―και μια περίεργη, πολύ περίεργη μυρωδιά.
Αν αναρωτιέστε πώς ακριβώς καταφέρνει ο Γιο Νέσμπο να τα δέσει όλα αυτά σε μία ιστορία χωρίς να χάσει ο ίδιος τη σειρά, δεν έχετε παρά να διαβάσετε το βιβλίο. Εγώ θα σας πω μόνο ότι όσα συμβαίνουν είναι καθόλα σκοτεινά και γοητευτικά, παρόλο που βρισκόμαστε στο Όσλο αυτή τη φορά, και θα σας αφήσω με την πιο «συναρπαστική κι απαίσια» εικόνα όλου του βιβλίου: δυο κενά ανθρώπινα κεφάλια που χτυπάνε κούφια στον άνεμο σαν ζευγάρι κεράσια κρεμασμένα από το κλαδί ενός δέντρου. Αχ, Χάρι Χόλε, πού ήσουν τόσο καιρό;
(Εξτρά πληροφορία: κάτι μου λέει ότι ο παράξενος πάστορας δεν έχει πει καθόλου την τελευταία του λέξη…)
Υ.Γ. Έχετε κι εσείς αυτή τη μανία να κάνετε playlist με τις μουσικές που ακούει ο Χάρι ή μόνο εγώ;
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη
Ομολογουμένως ξαφνιάστηκα όταν συνειδητοποίησα, στην αρχή της ανάγνωσης/μετάφρασης της Ματωμένης σελήνης, ότι ο Χάρι βρισκόταν στο Λος Άντζελες.
Ωραία, λέω, καιρό είχε να ταξιδέψει. Τα παλιά του ταξίδια στην Αυστραλία και την Ταϊλάνδη τα θυμόμουν αρκετά σκοτεινά και γοητευτικά. Και γενικά, κάθε που βρισκόμαστε εκτός Νορβηγίας (όπως στην Αφρική της Λεοπάρδαλης), όλο και κάτι «συναρπαστικό κι απαίσιο» συμβαίνει, που λένε και τα Moomin.
Ετοιμάστηκα λοιπόν, έβαλα στο playlist τραγούδια που ακούει κι αυτός στο βιβλίο (ενδεικτικά: το «Pool Hopping» των Illuminati Hotties, κατεβαίνοντας τη Doheny drive με σκισμένο τζιν και σαγιονάρες) και περίμενα να γίνει κάτι το αναπάντεχο. Πράγμα που, φυσικά, συμβαίνει μεταξύ του Χάρι, μιας ξεπεσμένης Χολιγουντιανής ντίβας, της μεξικάνικης μαφίας κι ενός Νορβηγού μεγιστάνα α λα Ντόναλτ Τραμπ, από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, στο Όσλο.
Fast forward στην επιστροφή του Χάρι Χόλε στο Όσλο, όπου τώρα εμπλέκονται στην πλοκή ένας περίεργος τύπος με διατροφικές συνήθειες α λα Χάνιμπαλ Λέκτερ και αγάπη στα τοξικά αυστραλέζικα σαλιγκάρια, παράσιτα και ξενιστές όλων των ειδών, ένα φανταστικό και πανάκριβο ξενοδοχείο, ένας περίεργος πάστορας, ένα γκέι μπαρ όπου γίνονται τουλάχιστον όσα γίνονταν στο «Eyes Wide Shut» του Κιούμπρικ, ένας Χάρι ντυμένος στην τρίχα με πανάκριβα κουστούμια―και μια περίεργη, πολύ περίεργη μυρωδιά.
Αν αναρωτιέστε πώς ακριβώς καταφέρνει ο Γιο Νέσμπο να τα δέσει όλα αυτά σε μία ιστορία χωρίς να χάσει ο ίδιος τη σειρά, δεν έχετε παρά να διαβάσετε το βιβλίο. Εγώ θα σας πω μόνο ότι όσα συμβαίνουν είναι καθόλα σκοτεινά και γοητευτικά, παρόλο που βρισκόμαστε στο Όσλο αυτή τη φορά, και θα σας αφήσω με την πιο «συναρπαστική κι απαίσια» εικόνα όλου του βιβλίου: δυο κενά ανθρώπινα κεφάλια που χτυπάνε κούφια στον άνεμο σαν ζευγάρι κεράσια κρεμασμένα από το κλαδί ενός δέντρου. Αχ, Χάρι Χόλε, πού ήσουν τόσο καιρό;
(Εξτρά πληροφορία: κάτι μου λέει ότι ο παράξενος πάστορας δεν έχει πει καθόλου την τελευταία του λέξη…)
Υ.Γ. Έχετε κι εσείς αυτή τη μανία να κάνετε playlist με τις μουσικές που ακούει ο Χάρι ή μόνο εγώ;
Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη















