

Η ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΝΔΟΥ ARNALDUR INDRIDASON
Δεν υπήρξα ποτέ λάτρης του αστυνομικού μυθιστορήματος. Με εξαίρεση τον Σιμενόν, όσα αστυνομικά προσπάθησα να διαβάσω μου προκαλούσαν αφόρητη πλήξη. Ένα εγκεφαλικό παιχνίδι για να κρύψει ο συγγραφέας τον δολοφόνο, ένα κουκλοθέατρο από χαρακτήρες-καρικατούρες για να δημιουργηθεί η απαραίτητη «πλοκή» και στο τέλος το άδοξο πυροτέχνημα της αποκάλυψης του τρομερού μυστικού. Φινάλε. Και μετά, το απόλυτο κενό. Αυτόματο delete.
Ξέρω, οι λάτρεις του είδους θα ανατριχιάζουν ή ίσως να με λυπούνται, όπως λυπούνται οι φαν των Metallica τους φαν των Beatles, αλλά τι να κάνω, τέτοιος είμαι.
Να όμως που φτάνω σε ένα Μεταίχμιο της ζωής μου ως άνθρωπος και ως αναγνώστης, όταν πέφτει στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο του Ισλανδού συγγραφέα που ακόμη δεν μπορώ να απομνημονεύσω το όνομά του. Μια στιγμή να δω το βιβλίο... μάλιστα: Άρναλντουρ Ιντρίντασον!
Εδώ τα πράγματα αλλάζουν. Εδώ έχουμε αληθινή λογοτεχνία, αληθινούς χαρακτήρες με σάρκα και οστά και έναν αξιολάτρευτο κατεστραμμένο πρωταγωνιστή που επίσης δεν μπορείς να προφέρεις το όνομά του. Παρ’ όλα αυτά, σου είναι πιο οικείος και αγαπητός από ένα σωρό σκληρά αντράκια με στρογγυλά αμερικάνικα ονόματα.
Επίσης για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να αναλύσω, βρήκα τις ιστορίες του πολύ πιο γοητευτικές και ενδιαφέρουσες από όλα τα σκανδιναβικά και βρετανικά αστυνομικά που έχω διαβάσει. Ίσως επειδή αποφεύγει αυτή τη στιλιστική επιτήδευση που για άλλους είναι η πεμπτουσία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Τέλος, μέσα από τα τέσσερα βιβλία του Ιντρίντασον (που διάβασα μονορούφι) ανακαλύπτεις μια άγνωστη, μυστηριώδη χώρα, την Ισλανδία. Ένας καλός συγγραφέας καταφέρνει κάποιες φορές να σε κάνει να αγαπήσεις ξανά το ανθρώπινο είδος. Επίσης συχνά καταφέρνει να σε κάνει να αποκτήσεις δικές σου εικόνες και συναισθήματα για μια άγνωστη χώρα. Τη χώρα του. Ευκαιρία λοιπόν για μια βόλτα στην Ισλανδία...
Νίκος Πορτοκάλογλου
Δεν υπήρξα ποτέ λάτρης του αστυνομικού μυθιστορήματος. Με εξαίρεση τον Σιμενόν, όσα αστυνομικά προσπάθησα να διαβάσω μου προκαλούσαν αφόρητη πλήξη. Ένα εγκεφαλικό παιχνίδι για να κρύψει ο συγγραφέας τον δολοφόνο, ένα κουκλοθέατρο από χαρακτήρες-καρικατούρες για να δημιουργηθεί η απαραίτητη «πλοκή» και στο τέλος το άδοξο πυροτέχνημα της αποκάλυψης του τρομερού μυστικού. Φινάλε. Και μετά, το απόλυτο κενό. Αυτόματο delete.
Ξέρω, οι λάτρεις του είδους θα ανατριχιάζουν ή ίσως να με λυπούνται, όπως λυπούνται οι φαν των Metallica τους φαν των Beatles, αλλά τι να κάνω, τέτοιος είμαι.
Να όμως που φτάνω σε ένα Μεταίχμιο της ζωής μου ως άνθρωπος και ως αναγνώστης, όταν πέφτει στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο του Ισλανδού συγγραφέα που ακόμη δεν μπορώ να απομνημονεύσω το όνομά του. Μια στιγμή να δω το βιβλίο... μάλιστα: Άρναλντουρ Ιντρίντασον!
Εδώ τα πράγματα αλλάζουν. Εδώ έχουμε αληθινή λογοτεχνία, αληθινούς χαρακτήρες με σάρκα και οστά και έναν αξιολάτρευτο κατεστραμμένο πρωταγωνιστή που επίσης δεν μπορείς να προφέρεις το όνομά του. Παρ’ όλα αυτά, σου είναι πιο οικείος και αγαπητός από ένα σωρό σκληρά αντράκια με στρογγυλά αμερικάνικα ονόματα.
Επίσης για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να αναλύσω, βρήκα τις ιστορίες του πολύ πιο γοητευτικές και ενδιαφέρουσες από όλα τα σκανδιναβικά και βρετανικά αστυνομικά που έχω διαβάσει. Ίσως επειδή αποφεύγει αυτή τη στιλιστική επιτήδευση που για άλλους είναι η πεμπτουσία της αστυνομικής λογοτεχνίας. Τέλος, μέσα από τα τέσσερα βιβλία του Ιντρίντασον (που διάβασα μονορούφι) ανακαλύπτεις μια άγνωστη, μυστηριώδη χώρα, την Ισλανδία. Ένας καλός συγγραφέας καταφέρνει κάποιες φορές να σε κάνει να αγαπήσεις ξανά το ανθρώπινο είδος. Επίσης συχνά καταφέρνει να σε κάνει να αποκτήσεις δικές σου εικόνες και συναισθήματα για μια άγνωστη χώρα. Τη χώρα του. Ευκαιρία λοιπόν για μια βόλτα στην Ισλανδία...
Νίκος Πορτοκάλογλου











