Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΩΝ
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΩΝ
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΩΝ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΩΝ

Δύο γνωστοί και καταξιωμένοι εικονογράφοι, ο Χρήστος Κούρτογλου και η Σοφία Παπαδοπούλου, ξεχωρίζουν εικόνες από τα δύο παιδικά βιβλία που εικονογράφησαν με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από το ξέσπασμα του εθνικού μας αγώνα για απελευθέρωση.

Ο Χρήστος Κούρτογλου, εικονογράφος του βιβλίου που έγραψε η Ελένη Σβορώνου με τίτλο Για να ζούμε ελεύθεροι, μια συνθετική προσέγγιση της Επανάστασης, γραμμένη απλά, κατάλληλη για παιδιά που δεν έχουν ακόμη διδαχτεί Ιστορία, μιλά για την εικόνα που ξεχωρίζει από την εικονογράφηση του έργου και τον συμβολισμό της. 

src=

src=«Η εικόνα που ξεχωρίζω είναι αυτή που κλείνει το βιβλίο και αυτή που πρότεινα να κοσμήσει το εξώφυλλο. Το κείμενο που τη συνοδεύει είναι ουσιαστικά ο επίλογος ο οποίος μου έδωσε την έμπνευση να φτιάξω μια εικόνα που να λειτουργεί αντίστοιχα σαν ένα στιγμιαίο κλείσιμο. Επέλεξα να μη βάλω κανένα στοιχείο από το περιβάλλον, ώστε η εικόνα να επικεντρωθεί αποκλειστικά στους ανθρώπους, τους πρωταγωνιστές. Και επειδή οι πρωταγωνιστές ήταν πολλοί και ο καθένας συνέβαλε με τον δικό του τρόπο, γι’ αυτό εικονογράφησα μια πολυπολιτισμική (για την εποχή) εικόνα, όπου όλος αυτός ο κόσμος από διαφορετικές τάξεις και συμφέροντα, φάνηκε για ένα μικρό έστω διάστημα, έστω και για τους δικούς του λόγους ο καθένας, ενωμένος.
Πέρα όμως από το πώς είδα οπτικά το κείμενο, ήθελα η εικόνα να δίνει ταυτόχρονα μια αίσθηση αγωνιστικότητας αλλά και ανακούφισης και ηρεμίας, με τα βλέμματα στραμμένα μαζί στο παρελθόν και το μέλλον, παγώνοντας για λίγο τον χρόνο. Αγωνιζόμαστε για να πετύχουμε κάτι και όταν αυτό έρχεται δικαιούμαστε μια στιγμή που μπορούμε να χαρούμε για τους κόπους μας, πριν αρχίσουν πάλι τα προβλήματα. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή ήθελα να αποδώσω.
Δούλεψα με ακουαρέλα, γραφίτη, μολύβια και μαρκαδόρους σε δύο φύλλα χαρτί που ενώθηκαν».

 


 

Η Σοφία Παπαδοπούλου, εικονογράφος του βιβλίου που έγραψε η Αγγελική Δαρλάση με τίτλο Οι αγωνιστές του 1821, στο οποίο περιλαμβάνονται ιστορίες πέντε σημαντικών Ελλήνων κι Ελληνίδων αγωνιστών όταν ήταν παιδιά, μας μιλά για το δύσκολο εγχείρημα να αποτυπώσει σε εικόνες τους μεγάλους ήρωες και ηρωίδες, καθώς και την εικόνα που η ίδια ξεχωρίζει ως αντιπροσωπευτική του πνεύματος του βιβλίου και του μηνύματος που ήθελε να περάσει μέσα από αυτό.

src=

src=«Ήταν ένα ρίσκο για εμένα η θεματολογία του βιβλίου. Το ζήτημα του να απεμπλακώ από τις κλασικές μορφές απεικόνισης που μας συνοδεύουν από τα σχολικά χρόνια. Δεν ξέρω κατά πόσο επετεύχθη ο στόχος για όλους, όμως για μένα η εικόνα που ξεχωρίζω, δεν είναι κάποια με έντονη δράση ή πρόσωπα, αλλά αυτή με τα δύο χέρια του Θοδωρή (Κολοκοτρώνη) που κρατούν με ευαισθησία το όπλο του πατέρα του, κρύβοντας όμως μια εσωτερική πυγμή.

Μια εικόνα λιτή, απλή, όχι όμως απλοϊκή. Πάνω σε δύο παιδικά χέρια, ακουμπά ένα όπλο. Όπλο, το καθετί που χρησιμεύει ως μέσον επιθέσεων ή άμυνας. Και είναι ακριβώς αυτό. Άμυνα απέναντι στον δυνάστη, που καταπατά το δικαίωμα ελευθερίας, το δικαίωμα ελεύθερης αναπνοής κάθε ανθρώπινου πλάσματος. Επίθεση οδηγούμενος με μια ορμή που κουβαλά όλη την ιστορική και οικογενειακή κληρονομιά και την ανάγκη για απαγκίστρωση από τα ορατά και αόρατα δεσμά που επιβάλλονται.

Και εδώ είναι το οξύμωρο. Σε δύο παιδικά χέρια είναι λες και ακουμπά η ελπίδα όλων. Σε ένα πατρικό όπλο είναι λες και συγκεντρώνονται η συναισθηματική φόρτιση και η αγωνιστική ευθύνη για απελευθέρωση. Ένα τέτοιο αντικείμενο τόσο συναισθηματικά επιφορτισμένο γίνεται η σημαία για τους μετέπειτα αγώνες του, η ευθύνη που του κληροδότησε ο πατέρας του, χωρίς να του κουνά το δάχτυλο για καθωσπρεπισμό.

Στις αόριστες εποχές που ταξιδεύουμε, ας αφουγκραστούμε τις σκέψεις και την ψυχική δύναμη αυτών των αγωνιστών, και ας αναλογιστούμε τι σημαίνει για εμάς η συμπλήρωση των 200 ετών από την επανάσταση του 1821».

Ο Χρήστος Κούρτογλου, εικονογράφος του βιβλίου που έγραψε η Ελένη Σβορώνου με τίτλο Για να ζούμε ελεύθεροι, μια συνθετική προσέγγιση της Επανάστασης, γραμμένη απλά, κατάλληλη για παιδιά που δεν έχουν ακόμη διδαχτεί Ιστορία, μιλά για την εικόνα που ξεχωρίζει από την εικονογράφηση του έργου και τον συμβολισμό της. 

src=

src=«Η εικόνα που ξεχωρίζω είναι αυτή που κλείνει το βιβλίο και αυτή που πρότεινα να κοσμήσει το εξώφυλλο. Το κείμενο που τη συνοδεύει είναι ουσιαστικά ο επίλογος ο οποίος μου έδωσε την έμπνευση να φτιάξω μια εικόνα που να λειτουργεί αντίστοιχα σαν ένα στιγμιαίο κλείσιμο. Επέλεξα να μη βάλω κανένα στοιχείο από το περιβάλλον, ώστε η εικόνα να επικεντρωθεί αποκλειστικά στους ανθρώπους, τους πρωταγωνιστές. Και επειδή οι πρωταγωνιστές ήταν πολλοί και ο καθένας συνέβαλε με τον δικό του τρόπο, γι’ αυτό εικονογράφησα μια πολυπολιτισμική (για την εποχή) εικόνα, όπου όλος αυτός ο κόσμος από διαφορετικές τάξεις και συμφέροντα, φάνηκε για ένα μικρό έστω διάστημα, έστω και για τους δικούς του λόγους ο καθένας, ενωμένος.
Πέρα όμως από το πώς είδα οπτικά το κείμενο, ήθελα η εικόνα να δίνει ταυτόχρονα μια αίσθηση αγωνιστικότητας αλλά και ανακούφισης και ηρεμίας, με τα βλέμματα στραμμένα μαζί στο παρελθόν και το μέλλον, παγώνοντας για λίγο τον χρόνο. Αγωνιζόμαστε για να πετύχουμε κάτι και όταν αυτό έρχεται δικαιούμαστε μια στιγμή που μπορούμε να χαρούμε για τους κόπους μας, πριν αρχίσουν πάλι τα προβλήματα. Αυτήν ακριβώς τη στιγμή ήθελα να αποδώσω.
Δούλεψα με ακουαρέλα, γραφίτη, μολύβια και μαρκαδόρους σε δύο φύλλα χαρτί που ενώθηκαν».

 


 

Η Σοφία Παπαδοπούλου, εικονογράφος του βιβλίου που έγραψε η Αγγελική Δαρλάση με τίτλο Οι αγωνιστές του 1821, στο οποίο περιλαμβάνονται ιστορίες πέντε σημαντικών Ελλήνων κι Ελληνίδων αγωνιστών όταν ήταν παιδιά, μας μιλά για το δύσκολο εγχείρημα να αποτυπώσει σε εικόνες τους μεγάλους ήρωες και ηρωίδες, καθώς και την εικόνα που η ίδια ξεχωρίζει ως αντιπροσωπευτική του πνεύματος του βιβλίου και του μηνύματος που ήθελε να περάσει μέσα από αυτό.

src=

src=«Ήταν ένα ρίσκο για εμένα η θεματολογία του βιβλίου. Το ζήτημα του να απεμπλακώ από τις κλασικές μορφές απεικόνισης που μας συνοδεύουν από τα σχολικά χρόνια. Δεν ξέρω κατά πόσο επετεύχθη ο στόχος για όλους, όμως για μένα η εικόνα που ξεχωρίζω, δεν είναι κάποια με έντονη δράση ή πρόσωπα, αλλά αυτή με τα δύο χέρια του Θοδωρή (Κολοκοτρώνη) που κρατούν με ευαισθησία το όπλο του πατέρα του, κρύβοντας όμως μια εσωτερική πυγμή.

Μια εικόνα λιτή, απλή, όχι όμως απλοϊκή. Πάνω σε δύο παιδικά χέρια, ακουμπά ένα όπλο. Όπλο, το καθετί που χρησιμεύει ως μέσον επιθέσεων ή άμυνας. Και είναι ακριβώς αυτό. Άμυνα απέναντι στον δυνάστη, που καταπατά το δικαίωμα ελευθερίας, το δικαίωμα ελεύθερης αναπνοής κάθε ανθρώπινου πλάσματος. Επίθεση οδηγούμενος με μια ορμή που κουβαλά όλη την ιστορική και οικογενειακή κληρονομιά και την ανάγκη για απαγκίστρωση από τα ορατά και αόρατα δεσμά που επιβάλλονται.

Και εδώ είναι το οξύμωρο. Σε δύο παιδικά χέρια είναι λες και ακουμπά η ελπίδα όλων. Σε ένα πατρικό όπλο είναι λες και συγκεντρώνονται η συναισθηματική φόρτιση και η αγωνιστική ευθύνη για απελευθέρωση. Ένα τέτοιο αντικείμενο τόσο συναισθηματικά επιφορτισμένο γίνεται η σημαία για τους μετέπειτα αγώνες του, η ευθύνη που του κληροδότησε ο πατέρας του, χωρίς να του κουνά το δάχτυλο για καθωσπρεπισμό.

Στις αόριστες εποχές που ταξιδεύουμε, ας αφουγκραστούμε τις σκέψεις και την ψυχική δύναμη αυτών των αγωνιστών, και ας αναλογιστούμε τι σημαίνει για εμάς η συμπλήρωση των 200 ετών από την επανάσταση του 1821».