Ήταν άνοιξη του 2006 όταν κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή διηγημάτων της ήδη καταξιωμένης ηθοποιού Λένας Κιτσοπούλου. Δύο χρόνια μετά τον θρίαμβο των Ολυμπιακών αγώνων κι ενώ τα μαθήματα δημιουργικής γραφής κυριαρχούσαν σε εκδοτικούς οίκους, μεγάλα βιβλιοπωλεία και κατ’ οίκον συναθροίσεις, η Κιτσοπούλου συστήνεται και ως συγγραφέας με 12 σκοτεινά διηγήματα. Ελληνική επαρχία και ήρωες λοξοί, βγαλμένοι από τον κόσμο του Σωτήρη Δημητρίου.
Οι αναγνώστες βρήκαν μια γνήσια και αυθεντική φωνή συνεχίζοντας να παρακολουθούν το κάθε νέο της βήμα, η κριτική τη βράβευσε με το «Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα» του περιοδικού Διαβάζω, ενώ πολλοί ήταν αυτοί που δεν μπόρεσαν να της συγχωρήσουν το ότι ήταν εξίσου καλή στην πεζογραφία, όσο με το θέατρο (σκηνοθεσία, κείμενα, ερμηνεία), τα εικαστικά (έχει εκθέσει έργα της) ή ακόμα και το τραγούδι (συμμετέχει σε κομπανίες και ερμηνεύει κατά κύριο λόγο λαϊκά και ρεμπέτικα).
Ξαναδιαβάζοντας τα διηγήματα σήμερα, παρατηρούμε ότι έχουν διατηρήσει την αρχική τους δυναμική. Η γλώσσα της αφήγησης, η δομή τους και πολλά από τα επιμέρους στοιχεία τους συνδέονται με αρχετυπικά σχήματα. Η Κιτσοπούλου και εδώ, στην πεζογραφία, έφτασε στον βυθό και έβγαλε μαργαριτάρια.
Σχόλια(0)