Κωνσταντινούπολη

Παρότι η Κωνσταντινούπολη δεν είναι μυθιστόρημα, διασώζει αλώβητη την πηγαία (γεμάτη λεκτικά ποικίλματα) αλλά καθόλου τυχαία γλώσσα του Γ. Ξανθούλη, που πλημμυρίζει το αφήγημά του με μία ροή λόγου σαν κελαρυστό νερό. Οι γνώσεις του για την τουρκική κοινωνία πάμε βαθιά στον χρόνο και διαπερνούν πολλά αισθητικά φίλτρα για να φθάσουν πότε στα χρόνια των Σουλτάνων και πότε στα χρόνια των Ρωμιών και των Φραγκολεβαντίνων ως τα Σεπτεμβριανά. […]
Λίγες πόλεις είχαν τόσο πολλούς να θέλουν να γράψουν τόσο πολλά γι’ αυτήν, από τους εραστές της Τουρκίας, σαν τον Πιερ Λοτί, ως τους μεταγενέστερους, όπως ο Τζον Φρήλι. Ο Γιάννης Ξανθούλης ακουμπάει τη δική του «Κωνσταντινούπολη» σε μια μακρά παράδοση και δεν έχει τίποτε να ζηλέψει.

Η Κωνσταντινούπολη, Των ασεβών μου φόβων επιτυγχάνει να είναι πολλά πράγματα μαζί: ένας προσωπικός οδηγός που απευθύνεται σε όλους τους επίδοξους επισκέπτες της Κωνσταντινούπολης που επιθυμούν να τη γνωρίσουν και να βρουν, πέρα από το τουριστικό λούστρο, μια ταξιδιωτική καταγραφή της μύχιας γοητείας και αλήθειας της∙ μια περιπλάνηση σε μέρη, γεύσεις και ανθρώπους∙ μια χαρτογράφηση εσωτερικών διαδρομών του νου, που αντιδρά σε όσα βιώνει εξωτερικά και επιφανειακά, αλλά, ταυτόχρονα, μια βαθύτατη, ειλικρινέστατη ερωτική εξομολόγηση σε μια εκμαυλιστική Πόλη που αποδέχεται και συμβολίζει έναν προαιώνιο και αποδιωγμένο από οπουδήποτε αλλού τρόπο ζωής και αντίληψης.

Η Πόλη «αλλιώς». Όπως την ένιωσε περπατώντας στα σοκάκια, τις λεωφόρους και τους μπαχτσέδες της, στις όχθες του Κεράτιου και του Βόσπορου, ψελλίζοντας τούρκικα και απολαμβάνοντας τη φιλοξενία ενός θεότρελου φίλου Τούρκου, ο λαλίστατος συγγραφέας από την Αλεξανδρούπολη. Απολαυστικό.