

«ΩΡΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ» ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ ΚΟΝΤΖΟΓΛΟΥ
Την άνοιξη του 2020 όλος ο πλανήτης, αλλά τώρα θα μιλήσουμε για εμάς, δεν φτάνει δα η χάρη μας και τόσο μακριά, βιώσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Λεπτομέρειες δεν χρειάζονται, ήρθε μια γρίπη που πήρε τη μορφή επιδημίας και, καθώς είχε προοδευτική νοοτροπία, εξελίχθηκε σε πανδημία. Έτσι, «μείναμε μέσα».
Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, το δίμηνο εκείνο, Μάρτης-Απρίλης του 2020, του έτους δηλαδή που όλοι φανταζόμασταν πως θα ήταν άριστο γιατί γράφεται με δύο εικοσάρια, εγώ πέρασα καλά. Κάτι που στις αρχές ντρεπόμουν να το ομολογήσω ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό. Αποενοχοποιήθηκα γρήγορα όμως, γιατί η άποψή μου πως όλα τα πράγματα χρειάζονται ένα διάλειμμα αποδείχτηκε πιο ισχυρή.
Θεώρησα λοιπόν ότι η καραντίνα ήταν η ευκαιρία για αυτή την παύση, για την «ανάσα» που είχε ανάγκη ο πλανήτης, καθώς θα σταματούσε για λίγο η υπερεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, η έκλυση καυσαερίων από αεροπλάνα, αυτοκίνητα, πλοία, η υπεραλίευση των θαλασσών. Και, σκεφτόμενη, πιθανόν με μικροκομματικά κριτήρια, είδα πως η παύση δραστηριοτήτων θα ήταν και μια ανακούφιση για τα νησιά μας, ο υπερτουρισμός της τελευταίας εικοσαετίας τα έχει βλάψει πολύ.
Φυσικά και θα προέκυπτε οικονομικό θέμα για πολλούς. Δεν φανταζόμουν όμως πως θα κρατούσε τόσο πολύ... Φυσικά και θα υπήρχαν νεκροί από την πανδημία, ήδη ανακοινώνονταν. Κι αυτό είναι πάντα τραγωδία, είτε προκαλούνται από βόμβες σε αμάχους είτε από αρρώστιες είτε από δυστυχήματα. Ακόμα και όταν πεθαίνουν υπέργηροι, είναι πολύ βαρύ.
Εκείνους τους δύο περίπου μήνες της άνοιξης του 2020 έκανα ελάχιστα πράγματα αλλά σε μεγάλες δόσεις. Διάβασα πολύ και περπάτησα πολύ στη γειτονιά μου.
Έκανα όμως και κάτι άλλο. Μίλησα με τους απέναντι, μ’ αυτούς που, επί οχτώ χρόνια, κουνούσαμε τα κεφάλια σε μια βιαστική, ζορισμένη σχεδόν, «καλημέρα». Τότε, για πρώτη φορά, ρωτήσαμε ο ένας τον άλλον πώς πάμε, πώς περνάμε, αν αντέχουμε, βγήκαμε στα μπαλκόνια το βράδυ της Ανάστασης, ψάλλαμε όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη», ακόμα και συνταγές μαγειρικής μοιραστήκαμε.
Από αυτή τη νέα επικοινωνία γεννήθηκε μέσα μου η απορία «ποιοι να είναι οι “απέναντί” μας;». Το εννοούσα γενικότερα, όχι μόνο τοπογραφικά. Ποιοι είναι οι «απέναντι» νοητικά, συναισθηματικά, ιδεολογικά, κοινωνικά; Και εκείνη την ίδια μέρα, είδα ένα παιδάκι να κάνει, απελπισμένο όπως μου φάνηκε, ποδήλατο στο μπαλκόνι.
Αυτή η εικόνα του παιδιού, αλλά και η ίδια του η δράση, η δραστηριότητα, ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Έγραψα μια ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό, εντελώς φανταστική, εννοείται. Αν πάθαινε κάτι αυτό το παιδάκι, ποιος από εμάς θα το μάθαινε; Πώς θα μπορούσαμε να το βοηθήσουμε που δεν γνωρίζαμε ούτε ποιο κουδούνι να χτυπήσουμε;
Μετά τη μικρή αυτή ιστορία, πήρα φωτιά. Και έγραψα για «εμάς», αλλά και για τους «απέναντι», για τους ανθρώπους με τους οποίους νομίζουμε ότι μας χωρίζουν άβυσσοι και ωκεανοί. Έγραψα και για εγκλεισμούς, όχι μόνο σωματικούς. Αλλά για εγκλεισμούς συναισθηματικούς, κοινωνικούς, ιδεολογικούς, για αυτούς που μας επιβάλλονται ή επιβάλλουμε μόνοι μας στον εαυτό μας και που τελικά μας στερούν τη χαρά.
Τη χαρά που στο κάτω κάτω, σε μια ζωή τόσο σύντομη, είναι το τελικό ζητούμενο.
Μαίρη Κόντζογλου
Την άνοιξη του 2020 όλος ο πλανήτης, αλλά τώρα θα μιλήσουμε για εμάς, δεν φτάνει δα η χάρη μας και τόσο μακριά, βιώσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Λεπτομέρειες δεν χρειάζονται, ήρθε μια γρίπη που πήρε τη μορφή επιδημίας και, καθώς είχε προοδευτική νοοτροπία, εξελίχθηκε σε πανδημία. Έτσι, «μείναμε μέσα».
Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, το δίμηνο εκείνο, Μάρτης-Απρίλης του 2020, του έτους δηλαδή που όλοι φανταζόμασταν πως θα ήταν άριστο γιατί γράφεται με δύο εικοσάρια, εγώ πέρασα καλά. Κάτι που στις αρχές ντρεπόμουν να το ομολογήσω ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό. Αποενοχοποιήθηκα γρήγορα όμως, γιατί η άποψή μου πως όλα τα πράγματα χρειάζονται ένα διάλειμμα αποδείχτηκε πιο ισχυρή.
Θεώρησα λοιπόν ότι η καραντίνα ήταν η ευκαιρία για αυτή την παύση, για την «ανάσα» που είχε ανάγκη ο πλανήτης, καθώς θα σταματούσε για λίγο η υπερεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, η έκλυση καυσαερίων από αεροπλάνα, αυτοκίνητα, πλοία, η υπεραλίευση των θαλασσών. Και, σκεφτόμενη, πιθανόν με μικροκομματικά κριτήρια, είδα πως η παύση δραστηριοτήτων θα ήταν και μια ανακούφιση για τα νησιά μας, ο υπερτουρισμός της τελευταίας εικοσαετίας τα έχει βλάψει πολύ.
Φυσικά και θα προέκυπτε οικονομικό θέμα για πολλούς. Δεν φανταζόμουν όμως πως θα κρατούσε τόσο πολύ... Φυσικά και θα υπήρχαν νεκροί από την πανδημία, ήδη ανακοινώνονταν. Κι αυτό είναι πάντα τραγωδία, είτε προκαλούνται από βόμβες σε αμάχους είτε από αρρώστιες είτε από δυστυχήματα. Ακόμα και όταν πεθαίνουν υπέργηροι, είναι πολύ βαρύ.
Εκείνους τους δύο περίπου μήνες της άνοιξης του 2020 έκανα ελάχιστα πράγματα αλλά σε μεγάλες δόσεις. Διάβασα πολύ και περπάτησα πολύ στη γειτονιά μου.
Έκανα όμως και κάτι άλλο. Μίλησα με τους απέναντι, μ’ αυτούς που, επί οχτώ χρόνια, κουνούσαμε τα κεφάλια σε μια βιαστική, ζορισμένη σχεδόν, «καλημέρα». Τότε, για πρώτη φορά, ρωτήσαμε ο ένας τον άλλον πώς πάμε, πώς περνάμε, αν αντέχουμε, βγήκαμε στα μπαλκόνια το βράδυ της Ανάστασης, ψάλλαμε όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη», ακόμα και συνταγές μαγειρικής μοιραστήκαμε.
Από αυτή τη νέα επικοινωνία γεννήθηκε μέσα μου η απορία «ποιοι να είναι οι “απέναντί” μας;». Το εννοούσα γενικότερα, όχι μόνο τοπογραφικά. Ποιοι είναι οι «απέναντι» νοητικά, συναισθηματικά, ιδεολογικά, κοινωνικά; Και εκείνη την ίδια μέρα, είδα ένα παιδάκι να κάνει, απελπισμένο όπως μου φάνηκε, ποδήλατο στο μπαλκόνι.
Αυτή η εικόνα του παιδιού, αλλά και η ίδια του η δράση, η δραστηριότητα, ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Έγραψα μια ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό, εντελώς φανταστική, εννοείται. Αν πάθαινε κάτι αυτό το παιδάκι, ποιος από εμάς θα το μάθαινε; Πώς θα μπορούσαμε να το βοηθήσουμε που δεν γνωρίζαμε ούτε ποιο κουδούνι να χτυπήσουμε;
Μετά τη μικρή αυτή ιστορία, πήρα φωτιά. Και έγραψα για «εμάς», αλλά και για τους «απέναντι», για τους ανθρώπους με τους οποίους νομίζουμε ότι μας χωρίζουν άβυσσοι και ωκεανοί. Έγραψα και για εγκλεισμούς, όχι μόνο σωματικούς. Αλλά για εγκλεισμούς συναισθηματικούς, κοινωνικούς, ιδεολογικούς, για αυτούς που μας επιβάλλονται ή επιβάλλουμε μόνοι μας στον εαυτό μας και που τελικά μας στερούν τη χαρά.
Τη χαρά που στο κάτω κάτω, σε μια ζωή τόσο σύντομη, είναι το τελικό ζητούμενο.
Μαίρη Κόντζογλου










