Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΟ ΘΕΩΡΕΙΟ
ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΟ ΘΕΩΡΕΙΟ
ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΟ ΘΕΩΡΕΙΟ

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΣΤΟ ΘΕΩΡΕΙΟ

Η Αγγελική Δαρλάση μας μιλά για το νέο της βιβλίο και την αληθινή ιστορία στην οποία βασίστηκε.

Η αφορμή ήταν μια φωτογραφία: Μικρασιάτες πρόσφυγες στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών. Την είχα δει κατά τη διάρκεια των σπουδών μου. Κι όταν έκανα έρευνα για το προηγούμενο μυθιστόρημά μου Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα (η μητέρα της ηρωίδας μου εκεί είναι Μικρασιάτισσα πρόσφυγας) ξανάπεσα, μεταξύ άλλων, και σ’ εκείνη τη φωτογραφία.

Και μετά ήρθαν κι όσα ζούσαμε με την προσφυγική κρίση το 2015. Δεν μου ήταν εύκολο να το διαχειριστώ εντός μου. Άνθρωποι που είχαν χάσει τα πάντα. Ζωές που μόλις πριν από λίγο καιρό ήταν κανονικές, όπως οι δικές μας ζωές, αλλά πια κατεστραμμένες.

Παρόλο που η προσφυγιά με είχε απασχολήσει ήδη από το πρώτο μου βιβλίο κι είναι ένα θέμα που επανέρχεται συχνά στο έργο μου, ήταν η πρώτη φορά που δεν μπορούσα να γράψω γραμμή γι’ αυτό∙ πρέπει να περάσει κάποιος καιρός, να κατασταλάξουν κάποια πράγματα μέσα σου, να πάρεις τις απαραίτητες αποστάσεις, για να μπορείς να το διαχειριστείς και να μοιραστείς όσα σε απασχολούν.

Κι έτσι την άνοιξη του 2016, ξαναβλέποντας εκείνη τη φωτογραφία, άρχισε να ξετυλίγεται το μπερδεμένο κουβάρι μέσα μου κι εγώ βρήκα την άκρη του νήματος: το εγκαταλελειμμένο θέατρο μου προσέφερε τον ιδανικό “μη τόπο”, έναν τόπο μεταμορφώσεων για να μιλήσω για όσα ήθελα. Κι οι ιστορίες Μικρασιατών προσφύγων άρχισαν να μπλέκονται με αυτές των Σύρων.

Επειδή Το αγόρι στο θεωρείο δεν είναι μια ακόμα ιστορία για τη Μικρασιατική καταστροφή. Είναι μια ιστορία όπου προσπάθησα να ανιχνεύσω το πώς μπορούν, διαχρονικά, οι άνθρωποι που βιώνουν ανάλογες καταστάσεις να διαχειριστούν τις συνθήκες της νέας ζωής τους, αν και πώς θα μπορούσε ένα αγόρι όπως ο Δρόσος της ιστορίας μου να διαχειριστεί την απώλεια, την ορφάνια, την προσφυγιά κι εντέλει μια νέα ζωή που τόσο διέφερε από την πρώτη του.

Η έρευνα με οδήγησε και στην Τρικυμία του Σαίξπηρ. Κι ο Άριελ, το αιθέριο πνεύμα, ένιωσα να με σπρώχνει να μπω όλο και πιο βαθιά στην ψυχή του ήρωά μου και με έκανε να δω κάτι που ακόμα κι εγώ η ίδια, όπως κι ο ήρωάς μου, δεν ήθελα να παραδεχτώ πως είχε συμβεί. Κι όλα τα κομμάτια μπήκαν, τότε, στη θέση τους. Σχεδόν… μαγικά. Κι έτσι, στοιχεία μαγικού ρεαλισμού άρχισαν να προκύπτουν αβίαστα∙ μου φάνηκε ως ο ιδανικός τρόπος για να πεις, γλυκύτερα, μια ιστορία που κρύβει τόσο πόνο… Επειδή την έχουμε ανάγκη την παρηγοριά, όπως έχουμε ανάγκη την ελπίδα, την ομορφιά, την ανθρωπιά∙ οι ήρωές μου τη βρήκαν, άλλος σ’ ένα βιβλίο και σ’ ένα κομπολόι, άλλος σ’ ένα κανονάκι, άλλος σ’ ένα μαντίλι με ζωγραφισμένες κερασιές και σίγουρα ο ένας στον άλλον. Γιατί, όπως λέει ένας από τους ήρωες της ιστορίας μου, ο ναύτης στο καράβι που περισυνέλεγε ανθρώπους στο λιμάνι της Σμύρνης: «Ίσως η συμπόνια να είναι η μία, η κοινή πατρίδα για όλους μας».

Αγγελική Δαρλάση

Η αφορμή ήταν μια φωτογραφία: Μικρασιάτες πρόσφυγες στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών. Την είχα δει κατά τη διάρκεια των σπουδών μου. Κι όταν έκανα έρευνα για το προηγούμενο μυθιστόρημά μου Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα (η μητέρα της ηρωίδας μου εκεί είναι Μικρασιάτισσα πρόσφυγας) ξανάπεσα, μεταξύ άλλων, και σ’ εκείνη τη φωτογραφία.

Και μετά ήρθαν κι όσα ζούσαμε με την προσφυγική κρίση το 2015. Δεν μου ήταν εύκολο να το διαχειριστώ εντός μου. Άνθρωποι που είχαν χάσει τα πάντα. Ζωές που μόλις πριν από λίγο καιρό ήταν κανονικές, όπως οι δικές μας ζωές, αλλά πια κατεστραμμένες.

Παρόλο που η προσφυγιά με είχε απασχολήσει ήδη από το πρώτο μου βιβλίο κι είναι ένα θέμα που επανέρχεται συχνά στο έργο μου, ήταν η πρώτη φορά που δεν μπορούσα να γράψω γραμμή γι’ αυτό∙ πρέπει να περάσει κάποιος καιρός, να κατασταλάξουν κάποια πράγματα μέσα σου, να πάρεις τις απαραίτητες αποστάσεις, για να μπορείς να το διαχειριστείς και να μοιραστείς όσα σε απασχολούν.

Κι έτσι την άνοιξη του 2016, ξαναβλέποντας εκείνη τη φωτογραφία, άρχισε να ξετυλίγεται το μπερδεμένο κουβάρι μέσα μου κι εγώ βρήκα την άκρη του νήματος: το εγκαταλελειμμένο θέατρο μου προσέφερε τον ιδανικό “μη τόπο”, έναν τόπο μεταμορφώσεων για να μιλήσω για όσα ήθελα. Κι οι ιστορίες Μικρασιατών προσφύγων άρχισαν να μπλέκονται με αυτές των Σύρων.

Επειδή Το αγόρι στο θεωρείο δεν είναι μια ακόμα ιστορία για τη Μικρασιατική καταστροφή. Είναι μια ιστορία όπου προσπάθησα να ανιχνεύσω το πώς μπορούν, διαχρονικά, οι άνθρωποι που βιώνουν ανάλογες καταστάσεις να διαχειριστούν τις συνθήκες της νέας ζωής τους, αν και πώς θα μπορούσε ένα αγόρι όπως ο Δρόσος της ιστορίας μου να διαχειριστεί την απώλεια, την ορφάνια, την προσφυγιά κι εντέλει μια νέα ζωή που τόσο διέφερε από την πρώτη του.

Η έρευνα με οδήγησε και στην Τρικυμία του Σαίξπηρ. Κι ο Άριελ, το αιθέριο πνεύμα, ένιωσα να με σπρώχνει να μπω όλο και πιο βαθιά στην ψυχή του ήρωά μου και με έκανε να δω κάτι που ακόμα κι εγώ η ίδια, όπως κι ο ήρωάς μου, δεν ήθελα να παραδεχτώ πως είχε συμβεί. Κι όλα τα κομμάτια μπήκαν, τότε, στη θέση τους. Σχεδόν… μαγικά. Κι έτσι, στοιχεία μαγικού ρεαλισμού άρχισαν να προκύπτουν αβίαστα∙ μου φάνηκε ως ο ιδανικός τρόπος για να πεις, γλυκύτερα, μια ιστορία που κρύβει τόσο πόνο… Επειδή την έχουμε ανάγκη την παρηγοριά, όπως έχουμε ανάγκη την ελπίδα, την ομορφιά, την ανθρωπιά∙ οι ήρωές μου τη βρήκαν, άλλος σ’ ένα βιβλίο και σ’ ένα κομπολόι, άλλος σ’ ένα κανονάκι, άλλος σ’ ένα μαντίλι με ζωγραφισμένες κερασιές και σίγουρα ο ένας στον άλλον. Γιατί, όπως λέει ένας από τους ήρωες της ιστορίας μου, ο ναύτης στο καράβι που περισυνέλεγε ανθρώπους στο λιμάνι της Σμύρνης: «Ίσως η συμπόνια να είναι η μία, η κοινή πατρίδα για όλους μας».

Αγγελική Δαρλάση