Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΟΞΙΑΔΗ
ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΟΞΙΑΔΗ
ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΟΞΙΑΔΗ

ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΔΟΞΙΑΔΗ

Η επιμελήτρια και υπεύθυνη έκδοσης της ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας Στέλα Ζουµπουλάκη συζητά με τη συγγραφέα Καλή Δοξιάδη με αφορμή το πρώτο μέρος μιας συναρπαστικής τριλογίας για τις μικρές και μεγάλες ιστορίες που καθορίζουν τις ζωές μας.

Όταν άρχισα να διαβάζω και να επιμελούμαι το Σπίτι στα βράχια της Καλής Δοξιάδη, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με τίτλο «Μια ιστορία μόνο», με γοήτευσε με την απλή αλλά τόσο προσωπική γραφή του, που σε βυθίζει στην εποχή του, στον κόσμο του, στη ζωή αυτής της οικογένειας. Και μετά γνώρισα και την ίδια την Καλή. Και ένιωσα πόσο ειλικρινές και προσωπικό είναι, πόσο πολύ αγαπά η συγγραφέας τους ήρωές της, πόσο δεμένη είναι μαζί τους. Σου μιλάει για αυτούς και νιώθεις πως τους ξέρει πραγματικά, πως είναι υπαρκτά πρόσωπα, τόσο ζωντανά τους παρουσιάζει, σαν να είναι οι δικοί της άνθρωποι. Που με έναν τρόπο είναι. Και διαβάζοντας το βιβλίο θα δείτε πως θα γίνουν και δικοί σας.

Καλή. Με το όνομα και τη χάρη! Ξεκινώντας θέλω να σου εκφράσω τη χαρά όλων μας για τον ερχομό σου στο Μεταίχμιο. Καλωσόρισες λοιπόν, εσύ και οι ιστορίες σου. Ή μάλλον η ιστορία σου. Μια ιστορία μόνο. Ποια είναι αυτή η ιστορία; Μίλησέ μας λίγο για αυτήν.
Η ιστορία μου είναι πλέγμα πολλών ιστοριών για τα μέλη μιας οικογένειας με κέντρο την πρωταγωνίστρια (δεν τη λέω ηρωίδα) Ανθή Βελισσάρη. Καλύπτει μια περίοδο εκατόν πενήντα χρόνων και αναφέρεται (υποκειμενικά μέσω των διάφορων συγγενών), μεταξύ άλλων, στα ιστορικά γεγονότα αυτής της περιόδου.

Μίλησέ μας λίγο για τη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου. Μας έχεις πει πως το έγραφες για χρόνια. Τι ήταν αυτό που σε κράταγε και το άφηνες στο συρτάρι; Και τώρα τι άλλαξε και πήρες την απόφαση να το εκδώσεις;
Το ξεκίνησα πάνω από είκοσι χρόνια πριν και δυο χρόνια περίπου μετά το παράτησα. Δύσκολη ερώτηση. Μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. Πρώτον, η ανασφάλεια του ανθρώπου που πάσχει από τελειοθηρία και θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα χωρίς να έχει απτή (έντυπη) απόδειξη. Δεύτερον, το ότι τότε ζούσα στην Αμερική και «έγραφα» επαγγελματικά στην αγγλική γλώσσα. Ήταν η ζωντανή γλώσσα γύρω μου και μου ήρθε πολύ φυσικά να το γράψω στα αγγλικά. Τελικά δεν μου πήγαινε. Τρίτον, το βιβλίο δεν τελείωνε. Είχα γράψει πάνω από 1.500 σελίδες. Το έδειξα σε μία πολύ έμπειρη ατζέντισσα της Νέας Υόρκης που μου είπε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθεί εκδότης για ένα τόσο εκτενές και ημιτελές κείμενο μιας άγνωστης ξένης συγγραφέα για ανθρώπους και καταστάσεις άγνωστες στο αναγνωστικό κοινό. Αυτό ήταν. Μπήκε στο συρτάρι.

Και πώς και βγήκε;
Η απάντηση είναι το λοκντάουν και οι ιδεώδεις συνθήκες για γράψιμο στο σπίτι μου, στην εξοχή της Κέρκυρας. Η κόρη μου, που είχε διαβάσει το πρωτότυπο και πίστευε σε αυτό, με έπεισε να ξαναδοκιμάσω. Εντωμεταξύ είχα εξοικειωθεί ξανά με την ελληνική γλώσσα γράφοντας στο διαδίκτυο για κήπους και μαγειρική, που είναι τα πιο σημαντικά από τα άλλα μου ενδιαφέροντα. Ο καταλύτης ήταν η γλώσσα, και η απόφαση να το χωρίσω σε τρία μέρη. Πήρα μπρος μεταφράζοντας την αρχή, και μετά λύθηκε η γλώσσα μου.

Η ιστορία μιας οικογένειας μέσα στους αιώνες. Και ταυτόχρονα η ιστορία μιας χώρας, καθώς από τις σελίδες του βιβλίου σου περνά και η μεγάλη Ιστορία. Θέλω να μας πεις πώς δούλεψες, πώς δόμησες την αφήγηση και πώς ενέταξες τα ιστορικά στοιχεία ακολουθώντας την πορεία των ηρώων σου.
Είναι πολύ απλό. Άρχισα να γράφω την ιστορία γύρω απ’ την Ανθή κι ένα σημαντικό γεγονός της ζωής της, κι αυτό κέντρισε το ενδιαφέρον μου για άλλα πρόσωπα της ζωής της και τις δικές τους ιστορίες, και πάει λέγοντας.

Διαβάζοντας το βιβλίο, δένεσαι με τους ήρωες, νιώθεις πως γίνεσαι μέλος της οικογένειάς τους. Διαλέγεις με ποιον είσαι, ποιον συμπαθείς, ποιον αντιπαθείς. Προκύπτει όμως στον αναγνώστη ένα ερώτημα. Έχεις εντάξει αυτοβιογραφικά στοιχεία στην αφήγηση, και αν ναι, σε τι βαθμό;
Η απάντηση είναι «ναι, αλλά». Όπως στην περίπτωση κάθε συγγραφέα, υπάρχουν μεμονωμένα στοιχεία, πιο πολύ σκέψεις και ιδέες, δικές μου και των γύρω μου, παντού στο βιβλίο. Αλλά η πρωταγωνίστρια δεν μου μοιάζει, ούτε τα γεγονότα της ζωής της μοιάζουν με της δικής μου. Η οικογένεια και η ιστορία της δεν έχουν καμία σχέση με τη δική μου.

Μίλησέ μας για τη συνέχεια. Τελειώνοντας το βιβλίο ο αναγνώστης έχει απορίες, θέλει να μάθει περισσότερα. Θα μας αποκαλύψεις κάτι; Θα απαντηθούν τα ερωτήματά μας με τα επόμενα βιβλία σου;
Βέβαια, θα απαντηθούν σιγά σιγά στα επόμενα βιβλία. Τώρα γράφω το δεύτερο, που έχει προσωρινό (ίσως και μόνιμο) τίτλο Η επιστροφή… Θα σας κρατήσω όμως σε αγωνία και δεν θα σας αποκαλύψω τη συνέχεια. 
 

Όταν άρχισα να διαβάζω και να επιμελούμαι το Σπίτι στα βράχια της Καλής Δοξιάδη, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας με τίτλο «Μια ιστορία μόνο», με γοήτευσε με την απλή αλλά τόσο προσωπική γραφή του, που σε βυθίζει στην εποχή του, στον κόσμο του, στη ζωή αυτής της οικογένειας. Και μετά γνώρισα και την ίδια την Καλή. Και ένιωσα πόσο ειλικρινές και προσωπικό είναι, πόσο πολύ αγαπά η συγγραφέας τους ήρωές της, πόσο δεμένη είναι μαζί τους. Σου μιλάει για αυτούς και νιώθεις πως τους ξέρει πραγματικά, πως είναι υπαρκτά πρόσωπα, τόσο ζωντανά τους παρουσιάζει, σαν να είναι οι δικοί της άνθρωποι. Που με έναν τρόπο είναι. Και διαβάζοντας το βιβλίο θα δείτε πως θα γίνουν και δικοί σας.

Καλή. Με το όνομα και τη χάρη! Ξεκινώντας θέλω να σου εκφράσω τη χαρά όλων μας για τον ερχομό σου στο Μεταίχμιο. Καλωσόρισες λοιπόν, εσύ και οι ιστορίες σου. Ή μάλλον η ιστορία σου. Μια ιστορία μόνο. Ποια είναι αυτή η ιστορία; Μίλησέ μας λίγο για αυτήν.
Η ιστορία μου είναι πλέγμα πολλών ιστοριών για τα μέλη μιας οικογένειας με κέντρο την πρωταγωνίστρια (δεν τη λέω ηρωίδα) Ανθή Βελισσάρη. Καλύπτει μια περίοδο εκατόν πενήντα χρόνων και αναφέρεται (υποκειμενικά μέσω των διάφορων συγγενών), μεταξύ άλλων, στα ιστορικά γεγονότα αυτής της περιόδου.

Μίλησέ μας λίγο για τη διαδικασία συγγραφής του βιβλίου. Μας έχεις πει πως το έγραφες για χρόνια. Τι ήταν αυτό που σε κράταγε και το άφηνες στο συρτάρι; Και τώρα τι άλλαξε και πήρες την απόφαση να το εκδώσεις;
Το ξεκίνησα πάνω από είκοσι χρόνια πριν και δυο χρόνια περίπου μετά το παράτησα. Δύσκολη ερώτηση. Μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. Πρώτον, η ανασφάλεια του ανθρώπου που πάσχει από τελειοθηρία και θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα χωρίς να έχει απτή (έντυπη) απόδειξη. Δεύτερον, το ότι τότε ζούσα στην Αμερική και «έγραφα» επαγγελματικά στην αγγλική γλώσσα. Ήταν η ζωντανή γλώσσα γύρω μου και μου ήρθε πολύ φυσικά να το γράψω στα αγγλικά. Τελικά δεν μου πήγαινε. Τρίτον, το βιβλίο δεν τελείωνε. Είχα γράψει πάνω από 1.500 σελίδες. Το έδειξα σε μία πολύ έμπειρη ατζέντισσα της Νέας Υόρκης που μου είπε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ενδιαφερθεί εκδότης για ένα τόσο εκτενές και ημιτελές κείμενο μιας άγνωστης ξένης συγγραφέα για ανθρώπους και καταστάσεις άγνωστες στο αναγνωστικό κοινό. Αυτό ήταν. Μπήκε στο συρτάρι.

Και πώς και βγήκε;
Η απάντηση είναι το λοκντάουν και οι ιδεώδεις συνθήκες για γράψιμο στο σπίτι μου, στην εξοχή της Κέρκυρας. Η κόρη μου, που είχε διαβάσει το πρωτότυπο και πίστευε σε αυτό, με έπεισε να ξαναδοκιμάσω. Εντωμεταξύ είχα εξοικειωθεί ξανά με την ελληνική γλώσσα γράφοντας στο διαδίκτυο για κήπους και μαγειρική, που είναι τα πιο σημαντικά από τα άλλα μου ενδιαφέροντα. Ο καταλύτης ήταν η γλώσσα, και η απόφαση να το χωρίσω σε τρία μέρη. Πήρα μπρος μεταφράζοντας την αρχή, και μετά λύθηκε η γλώσσα μου.

Η ιστορία μιας οικογένειας μέσα στους αιώνες. Και ταυτόχρονα η ιστορία μιας χώρας, καθώς από τις σελίδες του βιβλίου σου περνά και η μεγάλη Ιστορία. Θέλω να μας πεις πώς δούλεψες, πώς δόμησες την αφήγηση και πώς ενέταξες τα ιστορικά στοιχεία ακολουθώντας την πορεία των ηρώων σου.
Είναι πολύ απλό. Άρχισα να γράφω την ιστορία γύρω απ’ την Ανθή κι ένα σημαντικό γεγονός της ζωής της, κι αυτό κέντρισε το ενδιαφέρον μου για άλλα πρόσωπα της ζωής της και τις δικές τους ιστορίες, και πάει λέγοντας.

Διαβάζοντας το βιβλίο, δένεσαι με τους ήρωες, νιώθεις πως γίνεσαι μέλος της οικογένειάς τους. Διαλέγεις με ποιον είσαι, ποιον συμπαθείς, ποιον αντιπαθείς. Προκύπτει όμως στον αναγνώστη ένα ερώτημα. Έχεις εντάξει αυτοβιογραφικά στοιχεία στην αφήγηση, και αν ναι, σε τι βαθμό;
Η απάντηση είναι «ναι, αλλά». Όπως στην περίπτωση κάθε συγγραφέα, υπάρχουν μεμονωμένα στοιχεία, πιο πολύ σκέψεις και ιδέες, δικές μου και των γύρω μου, παντού στο βιβλίο. Αλλά η πρωταγωνίστρια δεν μου μοιάζει, ούτε τα γεγονότα της ζωής της μοιάζουν με της δικής μου. Η οικογένεια και η ιστορία της δεν έχουν καμία σχέση με τη δική μου.

Μίλησέ μας για τη συνέχεια. Τελειώνοντας το βιβλίο ο αναγνώστης έχει απορίες, θέλει να μάθει περισσότερα. Θα μας αποκαλύψεις κάτι; Θα απαντηθούν τα ερωτήματά μας με τα επόμενα βιβλία σου;
Βέβαια, θα απαντηθούν σιγά σιγά στα επόμενα βιβλία. Τώρα γράφω το δεύτερο, που έχει προσωρινό (ίσως και μόνιμο) τίτλο Η επιστροφή… Θα σας κρατήσω όμως σε αγωνία και δεν θα σας αποκαλύψω τη συνέχεια.