

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΗΡΩΑ
Αίγινα, 5 Αυγούστου, 2019
Οδηγός φόνων, τα παρεπόμενα
Οι ερωτήσεις, του Αλκιβιάδη Πικρού, συγγραφέα και κεντρικού ήρωα του «Η αφιέρωση» και του «Οδηγός φόνων» / Οι απαντήσεις, του Αντώνη Γκόλτσου, συγγραφέα του «Η αφιέρωση» και του «Οδηγός φόνων».
Αυτές τις ημέρες, φιλοξενoύμε, η Δέσποινα και εγώ, στο εξοχικό της Αίγινας, τον Αλκιβιάδη Πικρό με τη Ζουλού του. Η ιστορία ξεκίνησε, όπως πολλοί θα στοιχημάτιζαν, λίγο ανορθόδοξα. Συγκεκριμένα, του τηλεφώνησα στο Μετς, προ εβδομάδος, για να του προτείνω λίγες ημέρες μαζί μας, στο νησί. Είχα την ατυχία να πέσω στον Αλκιβιάδη, ενώ ευχόμουν να μιλήσω με τη Ζουλού∙ η προεξοφλούμενη σειρά δισταγμών, ενστάσεων, παρερμηνειών και τα τοιαύτα... Τελικά, και μετά από έναν γόρδιο δεκάλεπτο διάλογο, σχετικό με τις ημερομηνίες της επίσκεψης, μείναμε σύμφωνοι να έρθουν -«αλλά όχι για πολύ» (δική του η έκφραση)- το απόγευμα της Τρίτης, 3 Σεπτεμβρίου. Προχθές, μεσημέρι Σαββάτου, 3 Αυγούστου, το τηλεφώνημα από τον Αλκιβιάδη, «δεν σας βλέπω στο λιμάνι, να πάρουμε ένα ταξί;». Φλερτάροντας με το εγκεφαλικό, κατέφυγα σε μία δικαιολογία του τύπου «ένα καταραμένο τηλεφώνημα…» και έσπευσα στο λιμάνι. Ποτέ στη συζήτηση δεν αναφέρθηκα στην ημερομηνία που είχε συμφωνηθεί, εύλογα εκτιμώντας τον εμφύλιο, Αλκιβιάδη-Ζουλού...
Δεν έχω παράπονο. Οι συζητήσεις μαζί του έχουν πάντα ενδιαφέρον∙ εννοώ είναι ενδιαφέρουσες, όταν έχουν ενδιαφέρον για εκείνον. Γιατί όταν δεν εστιάζουν σε αυτό που εκείνος επιλέγει, το πράγμα ξεφεύγει στο άσχετο, όπου το “μαύρο” καταλήγει σε “χθες” και το “αύριο” σε “κίτρινο”. Θεώρησα πως θα ήταν μία ευκαιρία να τον ψυχαναλύσω, ακριβέστερα, είχα σκοπό να ψάξω τις αθέατες γωνιές του, τον μίτο στις σκέψεις του. Όμως, ώρες ώρες έμοιαζε οι δικές του κουβέντες να καταλήγουν σε ερωτηματικό και οι δικές μου σε απάντηση. Ένα σύντομο, από στήθους απόσπασμα, από τη χθεσινοβραδινή συζήτηση:
ΑΓ: Μας έλεγες ότι, αν δεν ήταν η Ζουλού, όλα θα ήταν διαφορετικά. Στο «όλα» περιλαμβάνεις και τον Αλκιβιάδη;
ΑΠ (κοιτάζοντας τη Ζουλού): Σίγουρα. Η Ζουλού είναι μία γυναίκα της σειράς. Εεε…, εννοώ ότι βάζει τα πράγματα σε μία σειρά, σε μία γραμμή∙ όταν εγώ είμαι της τεθλασμένης.
ΑΓ: Για παράδειγμα, δεν θα μπορούσες ποτέ να τιμήσεις τις προθεσμίες που σου βάζουν∙ αλλά, χάρη στη Ζουλού…
ΑΠ: Ναι, ναι, σωστά, αλλά, για μισό λεπτό. Ποιος βάζει τις προθεσμίες, αν όχι εσείς; Ήθελα και παλιότερα να σας ρωτήσω. Γιατί είναι πάντα τόσο σφιχτές;
ΑΓ: Γιατί θέλω να σε βλέπω πώς λειτουργείς υπό πίεση. Η αστυνομική λογοτεχνία, όλη, δεν είναι έτσι; Δεν είναι για ανθρώπους που λειτουργούν υπό πίεση; δολοφόνοι, ντετέκτιβ, αστυνομικοί;…
ΑΠ: Και οι συγγραφείς;
ΑΓ: Ω! και οι συγγραφείς και οι συγγραφείς! Μάλιστα, αυτοί αυθυποβάλλονται στην πίεση που ορίζουν οι ίδιοι, όταν οι άλλοι πιέζονται κατ’ επιταγή τρίτου.
ΑΠ: Μμμ…, βλέπω τι λέτε. Όμως, εσείς οι συγγραφείς, διατρέχετε και έναν κίνδυνο.
ΑΓ: Κίνδυνο;
ΑΠ: Να, σαν να λέμε, «Ο Πικρός του Γκόλτσου». Στον αναγνώστη είναι το δικό μου όνομα που έρχεται πρώτο. Στο τέλος θα μείνει μόνο ο Πικρός. Είστε βέβαιος ότι θα είστε πάντα εσείς που θα πέφτετε πρώτος στο νήμα;
ΑΓ: Ναι, Άλκη, δεν σου κρύβω πως είναι κάτι που με απασχολεί. Με ανακουφίζει κάπως το ότι εγώ θα έχω πάντα το πάνω χέρι.
ΑΠ: ;;;;;;;;;;
ΑΓ: Το πάνω χέρι, εννοώ ότι μπορώ ανά πάσα στιγμή, να σε εξαφανίσω. Σε μία σκηνή τύπου Δήμητρας, στον δρόμο του Σουνίου∙ ας πούμε. Ή σε κάποιον επισκέπτη στο Μετς, που δεν θα αρκούνταν να σου στερήσει ένα κείμενο στον υπολογιστή∙ ας πούμε.
Έμοιαζε αποστασιοποιημένος, να κοιτάζει τη θάλασσα∙ δεν τον αδικώ, τα παστέλ της αττικής δύσης, θείο φως, μείον τα φίλτρα του αστικού μανδύα... Το είχε αυτό. Αναφέρομαι στην έφεση στο στεγανό, στην απόσταση, όσο κι αν κοντά∙ στον τοίχο που σήκωνε ανάμεσα σ’ αυτόν και στον απέναντί του. Ήταν τα χρόνια που ήταν εσωτερικός στο γαλλικό σχολείο; Η χαμένη ελληνική του εφηβεία; Ήταν η μητέρα που έχασε, πριν ακόμα τη γνωρίσει; Ο πατέρας που θαμπά θυμόταν, πριν εκείνος τρυπήσει το τσιμέντο με την BMW του; Α! η Ζουλού είχε πολλή δουλειά μπροστά της.
Θα συνεχίσει:
ΑΠ: Α! ναι, μπορείτε να το κάνετε. Μόνο θα παρακαλέσω να είναι κάτι ήπιο. Εννοώ, ο τρόπος. Όχι υπέρμετρη βία και αίματα. Και όχι αυτοκτονία! Θα ήταν ανέντιμο, από την πλευρά σας. Σκεφτείτε μόνο πως ο διάδοχός μου στις ιστορίες σας θα ξέρει. Και θα είναι καλύτερα προετοιμασμένος απ’ ό,τι εγώ. Και, για να μη ρισκάρει, θα παραμένει υποτονικός και άχρωμος. Τελικά, θα είσαστε εσείς, ο χαμένος από χέρι…
Σηκώθηκε, μάλλον απότομα μου φάνηκε, να στηρίξει το τεράστιο κανί του στο τσιμεντένιο στηθαίο. Ο αγκώνας στο κάτισχνο μπούτι του∙ το σαγόνι στη γροθιά του, ο Σκεπτόμενος του Ροντέν, μείον η μυϊκή μάζα.
ΑΠ: Κόκκινη δύση. Αύριο θα είναι μια ζεστή μέρα.
Αίγινα, 5 Αυγούστου, 2019
Οδηγός φόνων, τα παρεπόμενα
Οι ερωτήσεις, του Αλκιβιάδη Πικρού, συγγραφέα και κεντρικού ήρωα του «Η αφιέρωση» και του «Οδηγός φόνων» / Οι απαντήσεις, του Αντώνη Γκόλτσου, συγγραφέα του «Η αφιέρωση» και του «Οδηγός φόνων».
Αυτές τις ημέρες, φιλοξενoύμε, η Δέσποινα και εγώ, στο εξοχικό της Αίγινας, τον Αλκιβιάδη Πικρό με τη Ζουλού του. Η ιστορία ξεκίνησε, όπως πολλοί θα στοιχημάτιζαν, λίγο ανορθόδοξα. Συγκεκριμένα, του τηλεφώνησα στο Μετς, προ εβδομάδος, για να του προτείνω λίγες ημέρες μαζί μας, στο νησί. Είχα την ατυχία να πέσω στον Αλκιβιάδη, ενώ ευχόμουν να μιλήσω με τη Ζουλού∙ η προεξοφλούμενη σειρά δισταγμών, ενστάσεων, παρερμηνειών και τα τοιαύτα... Τελικά, και μετά από έναν γόρδιο δεκάλεπτο διάλογο, σχετικό με τις ημερομηνίες της επίσκεψης, μείναμε σύμφωνοι να έρθουν -«αλλά όχι για πολύ» (δική του η έκφραση)- το απόγευμα της Τρίτης, 3 Σεπτεμβρίου. Προχθές, μεσημέρι Σαββάτου, 3 Αυγούστου, το τηλεφώνημα από τον Αλκιβιάδη, «δεν σας βλέπω στο λιμάνι, να πάρουμε ένα ταξί;». Φλερτάροντας με το εγκεφαλικό, κατέφυγα σε μία δικαιολογία του τύπου «ένα καταραμένο τηλεφώνημα…» και έσπευσα στο λιμάνι. Ποτέ στη συζήτηση δεν αναφέρθηκα στην ημερομηνία που είχε συμφωνηθεί, εύλογα εκτιμώντας τον εμφύλιο, Αλκιβιάδη-Ζουλού...
Δεν έχω παράπονο. Οι συζητήσεις μαζί του έχουν πάντα ενδιαφέρον∙ εννοώ είναι ενδιαφέρουσες, όταν έχουν ενδιαφέρον για εκείνον. Γιατί όταν δεν εστιάζουν σε αυτό που εκείνος επιλέγει, το πράγμα ξεφεύγει στο άσχετο, όπου το “μαύρο” καταλήγει σε “χθες” και το “αύριο” σε “κίτρινο”. Θεώρησα πως θα ήταν μία ευκαιρία να τον ψυχαναλύσω, ακριβέστερα, είχα σκοπό να ψάξω τις αθέατες γωνιές του, τον μίτο στις σκέψεις του. Όμως, ώρες ώρες έμοιαζε οι δικές του κουβέντες να καταλήγουν σε ερωτηματικό και οι δικές μου σε απάντηση. Ένα σύντομο, από στήθους απόσπασμα, από τη χθεσινοβραδινή συζήτηση:
ΑΓ: Μας έλεγες ότι, αν δεν ήταν η Ζουλού, όλα θα ήταν διαφορετικά. Στο «όλα» περιλαμβάνεις και τον Αλκιβιάδη;
ΑΠ (κοιτάζοντας τη Ζουλού): Σίγουρα. Η Ζουλού είναι μία γυναίκα της σειράς. Εεε…, εννοώ ότι βάζει τα πράγματα σε μία σειρά, σε μία γραμμή∙ όταν εγώ είμαι της τεθλασμένης.
ΑΓ: Για παράδειγμα, δεν θα μπορούσες ποτέ να τιμήσεις τις προθεσμίες που σου βάζουν∙ αλλά, χάρη στη Ζουλού…
ΑΠ: Ναι, ναι, σωστά, αλλά, για μισό λεπτό. Ποιος βάζει τις προθεσμίες, αν όχι εσείς; Ήθελα και παλιότερα να σας ρωτήσω. Γιατί είναι πάντα τόσο σφιχτές;
ΑΓ: Γιατί θέλω να σε βλέπω πώς λειτουργείς υπό πίεση. Η αστυνομική λογοτεχνία, όλη, δεν είναι έτσι; Δεν είναι για ανθρώπους που λειτουργούν υπό πίεση; δολοφόνοι, ντετέκτιβ, αστυνομικοί;…
ΑΠ: Και οι συγγραφείς;
ΑΓ: Ω! και οι συγγραφείς και οι συγγραφείς! Μάλιστα, αυτοί αυθυποβάλλονται στην πίεση που ορίζουν οι ίδιοι, όταν οι άλλοι πιέζονται κατ’ επιταγή τρίτου.
ΑΠ: Μμμ…, βλέπω τι λέτε. Όμως, εσείς οι συγγραφείς, διατρέχετε και έναν κίνδυνο.
ΑΓ: Κίνδυνο;
ΑΠ: Να, σαν να λέμε, «Ο Πικρός του Γκόλτσου». Στον αναγνώστη είναι το δικό μου όνομα που έρχεται πρώτο. Στο τέλος θα μείνει μόνο ο Πικρός. Είστε βέβαιος ότι θα είστε πάντα εσείς που θα πέφτετε πρώτος στο νήμα;
ΑΓ: Ναι, Άλκη, δεν σου κρύβω πως είναι κάτι που με απασχολεί. Με ανακουφίζει κάπως το ότι εγώ θα έχω πάντα το πάνω χέρι.
ΑΠ: ;;;;;;;;;;
ΑΓ: Το πάνω χέρι, εννοώ ότι μπορώ ανά πάσα στιγμή, να σε εξαφανίσω. Σε μία σκηνή τύπου Δήμητρας, στον δρόμο του Σουνίου∙ ας πούμε. Ή σε κάποιον επισκέπτη στο Μετς, που δεν θα αρκούνταν να σου στερήσει ένα κείμενο στον υπολογιστή∙ ας πούμε.
Έμοιαζε αποστασιοποιημένος, να κοιτάζει τη θάλασσα∙ δεν τον αδικώ, τα παστέλ της αττικής δύσης, θείο φως, μείον τα φίλτρα του αστικού μανδύα... Το είχε αυτό. Αναφέρομαι στην έφεση στο στεγανό, στην απόσταση, όσο κι αν κοντά∙ στον τοίχο που σήκωνε ανάμεσα σ’ αυτόν και στον απέναντί του. Ήταν τα χρόνια που ήταν εσωτερικός στο γαλλικό σχολείο; Η χαμένη ελληνική του εφηβεία; Ήταν η μητέρα που έχασε, πριν ακόμα τη γνωρίσει; Ο πατέρας που θαμπά θυμόταν, πριν εκείνος τρυπήσει το τσιμέντο με την BMW του; Α! η Ζουλού είχε πολλή δουλειά μπροστά της.
Θα συνεχίσει:
ΑΠ: Α! ναι, μπορείτε να το κάνετε. Μόνο θα παρακαλέσω να είναι κάτι ήπιο. Εννοώ, ο τρόπος. Όχι υπέρμετρη βία και αίματα. Και όχι αυτοκτονία! Θα ήταν ανέντιμο, από την πλευρά σας. Σκεφτείτε μόνο πως ο διάδοχός μου στις ιστορίες σας θα ξέρει. Και θα είναι καλύτερα προετοιμασμένος απ’ ό,τι εγώ. Και, για να μη ρισκάρει, θα παραμένει υποτονικός και άχρωμος. Τελικά, θα είσαστε εσείς, ο χαμένος από χέρι…
Σηκώθηκε, μάλλον απότομα μου φάνηκε, να στηρίξει το τεράστιο κανί του στο τσιμεντένιο στηθαίο. Ο αγκώνας στο κάτισχνο μπούτι του∙ το σαγόνι στη γροθιά του, ο Σκεπτόμενος του Ροντέν, μείον η μυϊκή μάζα.
ΑΠ: Κόκκινη δύση. Αύριο θα είναι μια ζεστή μέρα.








