

ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΚΑΤΙ;
«Το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; είναι η ιστορία του Ομήρου, ενός χαρισματικού δεκάχρονου παιδιού. Μικρά “κομματάκια” ζωής, χαριτωμένα στιγμιότυπα, γραμμένα με την αλήθεια ενός μικροέφηβου, «κλεισμένου» σ’ ένα παιδικό σωματάκι. Ο Όμηρος είναι υπαρκτό πρόσωπο και το βιβλίο γράφτηκε με πολλή τρυφερότητα γι’ αυτόν, αλλά και για όλα εκείνα τα παιδιά που μπορεί να είναι προικισμένα από τη φύση αλλά όχι πάντα και από το περιβάλλον τους. Το να έχεις ένα ταλαντούχο, χαρισματικό παιδί είναι μια δοκιμασία αλλά και πρόκληση για το ίδιο, για τους γονείς του, τα αδέλφια αλλά και όσους εμπλέκονται στο μεγάλωμα, την ανατροφή και την εκπαίδευσή του. Απουσιάζουν συχνά η γνώση και η ενημέρωση με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να αδικούνται, να αντιμετωπίζονται ως «παράξενα», να περιθωριοποιούνται και τελικά να μαραίνονται, ενώ το μόνο που ζητούν είναι να τα βοηθήσουμε να εξελίξουν τα ταλέντα τους και να τα αγκαλιάσουμε με όλη τη στοργή που αξίζει σε κάθε παιδί ανεξαιρέτως. Ας μην ξεχνάμε ότι παρά το υψηλό της νοημοσύνης τους, τα ταλέντα ή την αιφνιδιαστική τους ωριμότητα δεν παύουν να είναι παιδιά με απορίες, ευαισθησίες και ανάγκη να ενταχθούν και να νιώσουν αποδεκτά, περισσότερο ίσως από τον καθένα.
Πέρα από την ανάδειξη της ιδιαιτερότητας του Ομήρου, δεσπόζουν σε πρώτο πλάνο η αδελφική σχέση, ο ανταγωνισμός, οι αντιπαλότητες, οι γλυκές συμμαχίες, οι συμβιβασμοί, η κατανόηση. Στο φόντο του βιβλίου θα συναντήσουμε σημαντικά θέματα όπως ο σχολικός εκφοβισμός, η παιδική φιλία, το τρίπτυχο αγάπη-έρωτας-χωρισμός, η σχέση με τους παππούδες, η παράδοση και η κληρονομιά, η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, η διαχείριση της απώλειας, θέματα διατροφής, μετανάστευσης, εξαρτήσεων. Όλα περνάνε μέσα από το αθώο αλλά “αδίστακτο” φίλτρο της παιδικότητας».
Μαριέττα Κόντου
«Το Συγγνώμη, μπορώ να πω κάτι; είναι η ιστορία του Ομήρου, ενός χαρισματικού δεκάχρονου παιδιού. Μικρά “κομματάκια” ζωής, χαριτωμένα στιγμιότυπα, γραμμένα με την αλήθεια ενός μικροέφηβου, «κλεισμένου» σ’ ένα παιδικό σωματάκι. Ο Όμηρος είναι υπαρκτό πρόσωπο και το βιβλίο γράφτηκε με πολλή τρυφερότητα γι’ αυτόν, αλλά και για όλα εκείνα τα παιδιά που μπορεί να είναι προικισμένα από τη φύση αλλά όχι πάντα και από το περιβάλλον τους. Το να έχεις ένα ταλαντούχο, χαρισματικό παιδί είναι μια δοκιμασία αλλά και πρόκληση για το ίδιο, για τους γονείς του, τα αδέλφια αλλά και όσους εμπλέκονται στο μεγάλωμα, την ανατροφή και την εκπαίδευσή του. Απουσιάζουν συχνά η γνώση και η ενημέρωση με αποτέλεσμα τα παιδιά αυτά να αδικούνται, να αντιμετωπίζονται ως «παράξενα», να περιθωριοποιούνται και τελικά να μαραίνονται, ενώ το μόνο που ζητούν είναι να τα βοηθήσουμε να εξελίξουν τα ταλέντα τους και να τα αγκαλιάσουμε με όλη τη στοργή που αξίζει σε κάθε παιδί ανεξαιρέτως. Ας μην ξεχνάμε ότι παρά το υψηλό της νοημοσύνης τους, τα ταλέντα ή την αιφνιδιαστική τους ωριμότητα δεν παύουν να είναι παιδιά με απορίες, ευαισθησίες και ανάγκη να ενταχθούν και να νιώσουν αποδεκτά, περισσότερο ίσως από τον καθένα.
Πέρα από την ανάδειξη της ιδιαιτερότητας του Ομήρου, δεσπόζουν σε πρώτο πλάνο η αδελφική σχέση, ο ανταγωνισμός, οι αντιπαλότητες, οι γλυκές συμμαχίες, οι συμβιβασμοί, η κατανόηση. Στο φόντο του βιβλίου θα συναντήσουμε σημαντικά θέματα όπως ο σχολικός εκφοβισμός, η παιδική φιλία, το τρίπτυχο αγάπη-έρωτας-χωρισμός, η σχέση με τους παππούδες, η παράδοση και η κληρονομιά, η αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου, η διαχείριση της απώλειας, θέματα διατροφής, μετανάστευσης, εξαρτήσεων. Όλα περνάνε μέσα από το αθώο αλλά “αδίστακτο” φίλτρο της παιδικότητας».
Μαριέττα Κόντου








