

ΣΥΓΓΝΩΜΗ, ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΕΓΩ!
Ένα μολύβι, μία γόμα και ένας μαρκαδόρος φέρνουν τα πάνω κάτω σε ένα παιδικό δωμάτιο. Ποιος κρύβεται πίσω από αυτή την καταστροφή;
Μας το εξομολογείται ο συγγραφέας του βιβλίου Πάνος Χριστοδούλου.
Το «Δεν το έκανα εγώ! (Ή μήπως το έκανα;)» ξεκίνησε ένα ξάγρυπνο βράδυ που οι επίμονες κόρες μου μου ζητούσαν «μία (ακόμα) τελευταία ιστορία» για καληνύχτα. Αφού είχαν εξαντληθεί Σταχτοπούτες, γουρουνάκια, λύκοι και Κοκκινοσκουφίτσες (όλοι δηλαδή εκτός από τις κόρες μου), απελπισμένος έψαχνα με τα μάτια μου αντικείμενα στο υπνοδωμάτιο που θα μπορούσαν να μου δώσουν μια κάποια έμπνευση. Και τότε είδα το ακατάστατο γραφείο της μεγάλης μου κόρης: χαρτιά λευκά, χαρτιά ζωγραφισμένα ή μουτζουρωμένα, δίπλα σε ξεκαπάκωτους μαρκαδόρους, ξυλομπογιές με μύτη ή χωρίς και γόμες με τα τρίμματά τους. Και από δίπλα μια ανοιχτή κασετίνα από την οποία ξεχείλιζαν όλων των ειδών τα μολύβια και κάποια ξεραμένα διορθωτικά.
Αυτή η εικόνα αποτέλεσε την αρχική έμπνευση για την ιστορία «Δεν το έκανα εγώ! (Ή μήπως το έκανα;)», η οποία ξεκινά από το δωμάτιο ενός κοριτσιού. Εκεί, ένα βαριεστημένο αλλά με οίστρο μολύβι αρχίζει να κάνει μολυβιές όπου βρει (στο χαρτί, το γραφείο και τον τοίχο) και τσακώνεται για το αν οι μολυβιές του είναι τέχνη ή μουτζούρες με μια γόμα που επιμένει να τις σβήνει. Στον καβγά μπαίνει και ένας μαρκαδόρος με ένα διορθωτικό και ο πράσινος τοίχος του δωματίου καταλήγει... μαυρόασπρος.
Τα παραπάνω είδη γραφικής ύλης καταλαβαίνουν το λάθος τους, όταν η μητέρα του κοριτσιού κατηγορεί το κορίτσι ότι μουτζούρωσε τον τοίχο. Στην προσπάθειά τους να επανορθώσουν δημιουργούνται ευτράπελα και νέες παρεξηγήσεις. Μαζί όμως με αυτά αναδεικνύονται και η αξία της παραδοχής και της συγγνώμης, αλλά και η σημασία του να είσαι ανοιχτόμυαλος, ακόμα και στο
απίστευτο, και να μην απορρίπτεις εκ των προτέρων ένα παιδί όταν λέει: «Δεν το έκανα εγώ!»
Πάνος Χριστοδούλου
Ένα μολύβι, μία γόμα και ένας μαρκαδόρος φέρνουν τα πάνω κάτω σε ένα παιδικό δωμάτιο. Ποιος κρύβεται πίσω από αυτή την καταστροφή;
Μας το εξομολογείται ο συγγραφέας του βιβλίου Πάνος Χριστοδούλου.
Το «Δεν το έκανα εγώ! (Ή μήπως το έκανα;)» ξεκίνησε ένα ξάγρυπνο βράδυ που οι επίμονες κόρες μου μου ζητούσαν «μία (ακόμα) τελευταία ιστορία» για καληνύχτα. Αφού είχαν εξαντληθεί Σταχτοπούτες, γουρουνάκια, λύκοι και Κοκκινοσκουφίτσες (όλοι δηλαδή εκτός από τις κόρες μου), απελπισμένος έψαχνα με τα μάτια μου αντικείμενα στο υπνοδωμάτιο που θα μπορούσαν να μου δώσουν μια κάποια έμπνευση. Και τότε είδα το ακατάστατο γραφείο της μεγάλης μου κόρης: χαρτιά λευκά, χαρτιά ζωγραφισμένα ή μουτζουρωμένα, δίπλα σε ξεκαπάκωτους μαρκαδόρους, ξυλομπογιές με μύτη ή χωρίς και γόμες με τα τρίμματά τους. Και από δίπλα μια ανοιχτή κασετίνα από την οποία ξεχείλιζαν όλων των ειδών τα μολύβια και κάποια ξεραμένα διορθωτικά.
Αυτή η εικόνα αποτέλεσε την αρχική έμπνευση για την ιστορία «Δεν το έκανα εγώ! (Ή μήπως το έκανα;)», η οποία ξεκινά από το δωμάτιο ενός κοριτσιού. Εκεί, ένα βαριεστημένο αλλά με οίστρο μολύβι αρχίζει να κάνει μολυβιές όπου βρει (στο χαρτί, το γραφείο και τον τοίχο) και τσακώνεται για το αν οι μολυβιές του είναι τέχνη ή μουτζούρες με μια γόμα που επιμένει να τις σβήνει. Στον καβγά μπαίνει και ένας μαρκαδόρος με ένα διορθωτικό και ο πράσινος τοίχος του δωματίου καταλήγει... μαυρόασπρος.
Τα παραπάνω είδη γραφικής ύλης καταλαβαίνουν το λάθος τους, όταν η μητέρα του κοριτσιού κατηγορεί το κορίτσι ότι μουτζούρωσε τον τοίχο. Στην προσπάθειά τους να επανορθώσουν δημιουργούνται ευτράπελα και νέες παρεξηγήσεις. Μαζί όμως με αυτά αναδεικνύονται και η αξία της παραδοχής και της συγγνώμης, αλλά και η σημασία του να είσαι ανοιχτόμυαλος, ακόμα και στο
απίστευτο, και να μην απορρίπτεις εκ των προτέρων ένα παιδί όταν λέει: «Δεν το έκανα εγώ!»
Πάνος Χριστοδούλου








