

ΠΑΙΖΟΥΜΕ «ΧΩΡΕΣ»;
Πηγή έμπνευσης της ιστορίας με τον τίτλο «Παίζουμε “Χώρες”»; υπήρξε φυσικά το προσφυγικό ζήτημα με τις μεγάλες διαστάσεις που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια και τις πολλές και αντικρουόμενες και συχνά ακραίες απόψεις που σχετίζονται με αυτό. Ένιωθα όμως πως ο τρόπος με τον οποίο όφειλα να
προσεγγίσω αυτό το θέμα με τις τόσο πολλές και τόσο διαφορετικές αποχρώσεις δεν θα έπρεπε να είναι σε καμία περίπτωση «διδακτικός», αλλά ένας τρόπος που θα έδινε στους αναγνώστες την ευκαιρία να σκεφτούν και να διαμορφώσουν τη δική τους προσωπική ματιά, μέσα από μια μεγάλη συζήτηση που μπορεί να γίνει σε μια σχολική τάξη, με αφορμή την ανάγνωση της ιστορίας.
Βέβαια, προφανώς και ο τρόπος που η ιστορία είναι δοσμένη αντικατοπτρίζει τη δική μου άποψη και τα δικά μου πιστεύω, αλλά προσπάθησα, ελπίζω, να αφήσω χώρο και ελευθερία για να εκφραστούν διαφορετικές γνώμες, θέτοντας ως μοναδικό δεδομένο το να μη θεωρούμε τίποτα ως δεδομένο!
Ταυτόχρονα, η ιστορία αποτελεί και μια αφορμή για να σκεφτούν τα παιδιά πώς οραματίζονται τον κόσμο στον οποίο θα ζήσουν ως ενήλικες. Μπορούν να τον φανταστούν, να γράψουν γι’ αυτόν, να τον ζωγραφίσουν. Πώς θα είναι αυτός ο κόσμος, για ποιους θα έχει χώρο, τι θα απορρίπτει και γιατί.
Ο τρόπος με τον οποίο είναι δοσμένη η ιστορία βασίστηκε σ’ ένα παιχνίδι της παιδικής μου ηλικίας που το ονομάζαμε «Χώρες», ένα αγαπημένο παιχνίδι της γειτονιάς, αλλά κι ένα παιχνίδι που μπορεί εύκολα να παιχτεί στην αυλή ενός σχολείου! Μια μπάλα, ένα κομμάτι κιμωλία ή ένα ξύλο είναι αρκετά!
Χρυσάνθη Πρωτοψάλτου
Πηγή έμπνευσης της ιστορίας με τον τίτλο «Παίζουμε “Χώρες”»; υπήρξε φυσικά το προσφυγικό ζήτημα με τις μεγάλες διαστάσεις που έχει πάρει τα τελευταία χρόνια και τις πολλές και αντικρουόμενες και συχνά ακραίες απόψεις που σχετίζονται με αυτό. Ένιωθα όμως πως ο τρόπος με τον οποίο όφειλα να
προσεγγίσω αυτό το θέμα με τις τόσο πολλές και τόσο διαφορετικές αποχρώσεις δεν θα έπρεπε να είναι σε καμία περίπτωση «διδακτικός», αλλά ένας τρόπος που θα έδινε στους αναγνώστες την ευκαιρία να σκεφτούν και να διαμορφώσουν τη δική τους προσωπική ματιά, μέσα από μια μεγάλη συζήτηση που μπορεί να γίνει σε μια σχολική τάξη, με αφορμή την ανάγνωση της ιστορίας.
Βέβαια, προφανώς και ο τρόπος που η ιστορία είναι δοσμένη αντικατοπτρίζει τη δική μου άποψη και τα δικά μου πιστεύω, αλλά προσπάθησα, ελπίζω, να αφήσω χώρο και ελευθερία για να εκφραστούν διαφορετικές γνώμες, θέτοντας ως μοναδικό δεδομένο το να μη θεωρούμε τίποτα ως δεδομένο!
Ταυτόχρονα, η ιστορία αποτελεί και μια αφορμή για να σκεφτούν τα παιδιά πώς οραματίζονται τον κόσμο στον οποίο θα ζήσουν ως ενήλικες. Μπορούν να τον φανταστούν, να γράψουν γι’ αυτόν, να τον ζωγραφίσουν. Πώς θα είναι αυτός ο κόσμος, για ποιους θα έχει χώρο, τι θα απορρίπτει και γιατί.
Ο τρόπος με τον οποίο είναι δοσμένη η ιστορία βασίστηκε σ’ ένα παιχνίδι της παιδικής μου ηλικίας που το ονομάζαμε «Χώρες», ένα αγαπημένο παιχνίδι της γειτονιάς, αλλά κι ένα παιχνίδι που μπορεί εύκολα να παιχτεί στην αυλή ενός σχολείου! Μια μπάλα, ένα κομμάτι κιμωλία ή ένα ξύλο είναι αρκετά!
Χρυσάνθη Πρωτοψάλτου









