Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
«Ο ΤΟΠΟΣ» ΤΗΣ ANNIE ERNAUX
«Ο ΤΟΠΟΣ» ΤΗΣ ANNIE ERNAUX
«Ο ΤΟΠΟΣ» ΤΗΣ ANNIE ERNAUX

«Ο ΤΟΠΟΣ» ΤΗΣ ANNIE ERNAUX

Στην αυτοβιογραφική της νουβέλα η Ernaux γράφει με βάση την προσωπική της εμπειρία για τη σταδιακή αποξένωση ανάμεσα σε άτομα διαφορετικών γενιών και κοινωνικών τάξεων. Η συγγραφέας Σοφία Νικολαΐδου προλογίζει την έκδοση.

Μέσα στον 20ό αιώνα η Ελλάδα άλλαξε. Τα εργατόπαιδα έγιναν δικηγόροι και τα αγροτόπαιδα γιατροί. Τα παιδιά του χωριού ήρθαν στην πόλη. Ξέφυγαν απ’ τη φτώχεια, ένα πτυχίο έδινε δουλειά. Πανεπιστήμιο σήμαινε οικονομική εξασφάλιση, κοινωνική ανέλιξη και σιγουριά ότι η ζωή τραβάει μόνο μπροστά.
Ίσως γι’ αυτό το βιβλίο της Ερνό μάς ψιθυρίζει μια οικεία ιστορία. Ένας αγράμματος παππούς που «“δεν ήξερε μήτε να διαβάζει μήτε να γράφει”, θαρρείς και τούτη η αρχική δήλωση ήταν αναγκαία για να εξηγήσει τη ζωή και τον χαρακτήρα του». Κι ένας πατέρας που γεννήθηκε στην ανέχεια. «Όταν διαβάζω Προυστ ή Μοριάκ, δεν μπορώ να πιστέψω ότι γράφουν για την εποχή όπου ο πατέρας μου ήταν παιδί» σκέφτεται η εγγράμματη κόρη. Ένας φιλομαθής άνθρωπος, που τον κόψανε από το σχολείο για να τον βάλουν να δουλέψει στα χωράφια. Στο κάτω κάτω, έτσι έκαναν όλοι. Αν δεν δούλευαν τα χέρια σου, ήσουν ακαμάτης και κανείς δεν ήθελε ακαμάτη στην οικογένεια.
Ένας εργάτης, ένας άνθρωπος φτωχός που προσπάθησε να ζήσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια. Ονειρεύτηκε το καλύτερο για το παιδί του. Προσπάθησε να ανέλθει, αλλά τσακίστηκε. Δεν σταμάτησε να δουλεύει σαν το σκυλί.
Ένας πατέρας που προσπάθησε πολύ να μη λείψει από το κοριτσάκι του τίποτα. Περνούσε τις αρρώστιες στο πόδι. Έζησε μια ζωή στη στέρηση. Είχε την ελπίδα ότι το παιδί του θα ζούσε καλύτερα από τον ίδιο και πάλεψε γι’ αυτό.
Ένα βιβλίο πάνω στο ορυκτό βίωμα. Πώς οι σπουδές αλλάζουν τον άνθρωπο. Πώς ανοίγει κάτω απ’ τα πόδια σου γκρεμός, που σε ξεκόβει από την παλιά ζωή. Πώς ο γονιός πεθαίνει, γίνεται ανάμνηση. Δεν λες τα λόγια που πρέπει, την ώρα που πρέπει, γιατί δεν ξέρεις πώς να τα πεις. Και εκ των υστέρων, τα γράφεις. Ο πόνος αγκαλιά με τη χαρά. Η βαθιά περηφάνια του πατέρα. Η κόρη του ανήκει πια «στον κόσμο που εκείνον τον είχε καταφρονήσει».
Το βιβλίο αυτό μιλάει για τους ανθρώπους που μας γέννησαν. Για τη μέγγενη του περιβάλλοντος, το τι σημαίνει να είσαι πατέρας, αλλά και να είσαι η κόρη αυτού του πατέρα.
Ένας φίλος κάποτε μου είπε: «Τόσα χρόνια επανάσταση, σπουδές και διαβάσματα, ατελείωτοι καβγάδες, συγκρούσεις με τους γονείς. Και χθες, εκεί που καθόμουν, είδα πως είχα τη στάση του σώματος του πατέρα μου. Πέρασαν τόσα χρόνια για να καταλάβω ότι, όσο μακριά και να πας, στο τέλος γυρνάς εκεί που ξεκίνησες».
Ένα βιβλίο γλυκόπικρο και αληθινό, γεμάτο από τις αναμνήσεις των παιδιών που μεγάλωσαν.
Σοφία Nικολαΐδου

Μέσα στον 20ό αιώνα η Ελλάδα άλλαξε. Τα εργατόπαιδα έγιναν δικηγόροι και τα αγροτόπαιδα γιατροί. Τα παιδιά του χωριού ήρθαν στην πόλη. Ξέφυγαν απ’ τη φτώχεια, ένα πτυχίο έδινε δουλειά. Πανεπιστήμιο σήμαινε οικονομική εξασφάλιση, κοινωνική ανέλιξη και σιγουριά ότι η ζωή τραβάει μόνο μπροστά.
Ίσως γι’ αυτό το βιβλίο της Ερνό μάς ψιθυρίζει μια οικεία ιστορία. Ένας αγράμματος παππούς που «“δεν ήξερε μήτε να διαβάζει μήτε να γράφει”, θαρρείς και τούτη η αρχική δήλωση ήταν αναγκαία για να εξηγήσει τη ζωή και τον χαρακτήρα του». Κι ένας πατέρας που γεννήθηκε στην ανέχεια. «Όταν διαβάζω Προυστ ή Μοριάκ, δεν μπορώ να πιστέψω ότι γράφουν για την εποχή όπου ο πατέρας μου ήταν παιδί» σκέφτεται η εγγράμματη κόρη. Ένας φιλομαθής άνθρωπος, που τον κόψανε από το σχολείο για να τον βάλουν να δουλέψει στα χωράφια. Στο κάτω κάτω, έτσι έκαναν όλοι. Αν δεν δούλευαν τα χέρια σου, ήσουν ακαμάτης και κανείς δεν ήθελε ακαμάτη στην οικογένεια.
Ένας εργάτης, ένας άνθρωπος φτωχός που προσπάθησε να ζήσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια. Ονειρεύτηκε το καλύτερο για το παιδί του. Προσπάθησε να ανέλθει, αλλά τσακίστηκε. Δεν σταμάτησε να δουλεύει σαν το σκυλί.
Ένας πατέρας που προσπάθησε πολύ να μη λείψει από το κοριτσάκι του τίποτα. Περνούσε τις αρρώστιες στο πόδι. Έζησε μια ζωή στη στέρηση. Είχε την ελπίδα ότι το παιδί του θα ζούσε καλύτερα από τον ίδιο και πάλεψε γι’ αυτό.
Ένα βιβλίο πάνω στο ορυκτό βίωμα. Πώς οι σπουδές αλλάζουν τον άνθρωπο. Πώς ανοίγει κάτω απ’ τα πόδια σου γκρεμός, που σε ξεκόβει από την παλιά ζωή. Πώς ο γονιός πεθαίνει, γίνεται ανάμνηση. Δεν λες τα λόγια που πρέπει, την ώρα που πρέπει, γιατί δεν ξέρεις πώς να τα πεις. Και εκ των υστέρων, τα γράφεις. Ο πόνος αγκαλιά με τη χαρά. Η βαθιά περηφάνια του πατέρα. Η κόρη του ανήκει πια «στον κόσμο που εκείνον τον είχε καταφρονήσει».
Το βιβλίο αυτό μιλάει για τους ανθρώπους που μας γέννησαν. Για τη μέγγενη του περιβάλλοντος, το τι σημαίνει να είσαι πατέρας, αλλά και να είσαι η κόρη αυτού του πατέρα.
Ένας φίλος κάποτε μου είπε: «Τόσα χρόνια επανάσταση, σπουδές και διαβάσματα, ατελείωτοι καβγάδες, συγκρούσεις με τους γονείς. Και χθες, εκεί που καθόμουν, είδα πως είχα τη στάση του σώματος του πατέρα μου. Πέρασαν τόσα χρόνια για να καταλάβω ότι, όσο μακριά και να πας, στο τέλος γυρνάς εκεί που ξεκίνησες».
Ένα βιβλίο γλυκόπικρο και αληθινό, γεμάτο από τις αναμνήσεις των παιδιών που μεγάλωσαν.
Σοφία Nικολαΐδου