

Ο ΑΡΓΕΝΤΙΝΟΣ FEDERICO AXAT ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ
Τη δεκαετία του ’90, όταν εγώ ξεκινούσα το πανεπιστήμιο, ήμουν ενθουσιώδης οπαδός της μουσικής των U2. Εκείνα τα χρόνια οι Ιρλανδοί δεν είχαν δώσει καμιά συναυλία στην Αργεντινή, οπότε η σχέση μου μαζί τους περιοριζόταν στο ν’ ακούω τους δίσκους τους και να διαβάζω ό,τι έβρισκα σε περιοδικά και βιβλία. Ειλικρινά υπήρξαν –και εξακολουθούν να είναι– σημαντική πηγή έμπνευσης για μένα.
Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «One Tree Hill», του οποίοι οι στίχοι είναι και η εισαγωγή αυτού του βιβλίου.
Αν κάποιος με ρωτούσε εκείνα τα χρόνια ποιες ήταν οι πιθανότητες να δώσουν οι U2 μια συναυλία στη γενέθλια πόλη μου και επιπλέον να ερμηνεύσουν το «One Tree Hill», αρχικά θα γελούσα και μετά θα του έλεγα ότι οι πιθανότητες ήταν μηδενικές. Όχι κοντά στο μηδέν, μηδέν.
Για ν’ αρχίσω από κάπου, στη Λα Πλάτα, την πόλη μου, δεν υπήρχε μέρος με την απαραίτητη υποδομή για μια τέτοια συναυλία. Αν κάποια μέρα λάμβανε χώρα ένα τέτοιο γεγονός, το πιο λογικό θα ήταν να γίνει σε κάποιο από τα μεγάλα στάδια της πρωτεύουσας. Επιπλέον, οι U2 ζήτημα αν είχαν ερμηνεύσει αυτό το τραγούδι μετρημένες φορές στα δάχτυλα του ενός χεριού στο παρελθόν.
Αδύνατον να συμβεί. Ούτε σ’ ένα εκατομμύριο χρόνια.
Και ωστόσο συνέβη πέρσι.
Στη Λα Πλάτα κατασκεύασαν ένα καινούργιο στάδιο ποδοσφαίρου –τόσο ωραίο, που μοιάζει εκτός τόπου– και το 2017 οι U2 αποφάσισαν να κάνουν την πρώτη τους περιοδεία με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κυκλοφορία του «The Joshua Tree». Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει το αγαπημένο μου «One Tree Hill».
Πάνω από είκοσι χρόνια αργότερα κατάφερα ν’ ακούσω το αγαπημένο μου τραγούδι, είκοσι τετράγωνα από το πατρικό μου. Ένα γεγονός τελείως απίθανο, κι ωστόσο ήμουν εκεί.
Γιατί το γράφω αυτό; Γιατί εκείνος ο φοιτητής, εκτός από τα μουσικά του γούστα, ήταν επίσης παθιασμένος με τη γραφή. Ένα πάθος που δεν μοιραζόταν σχεδόν με κανένα και που εξασκούσε κρυφά μεταξύ μαθημάτων Μαθηματικής Ανάλυσης. Εκείνα τα χρόνια η ιδέα να γράψω ένα βιβλίο μού φαινόταν καταστροφική, αδύνατη· ούτε όταν τέλειωσα το πρώτο μου χειρόγραφο επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει όνειρα. Χρειάστηκε να μου το επισημάνει ο αδερφός μου, μόλις τέλειωσε την ανάγνωση του χειρογράφου: «Κάτι πρέπει να κάνεις μ’ αυτό». Κι εγώ ανασήκωσα τους ώμους.
Το ν’ ακούσω το «One Tree Hill» στην πόλη μου ήταν μαγικό, με τον ίδιο τρόπο που ήταν μαγικό να δέχομαι μηνύματα αναγνωστών απ’ όλο τον κόσμο που μου διηγούνται τις εμπειρίες τους από τα βιβλία μου, ακόμα κι από χώρες τις οποίες ελάχιστα ήξερα.
Επιτρέπω στον εαυτό μου να μιλάει για μένα και να μοιράζεται αυτές τις εμπειρίες γιατί, με τον καιρό, συνειδητοποίησα πως είναι καθοριστικό να πιστεύεις, ακόμα και σε πράγματα αδύνατα, που προκαλούν τη λογική. Όντας ένα άτομο υπεραναλυτικό, χρειάστηκε να υποκλιθώ αρκετές φορές μπροστά στη μαγεία του φανταστικού.
Τα βιβλία χτίζουν νοητές γέφυρες ανάμεσα στον συγγραφέα και τους αναγνώστες του. Συνδεόμαστε μέσω διαφορετικών τόπων σε χρόνους διαφορετικούς. Και η επιθυμία μου είναι αυτές οι γέφυρες να πολλαπλασιαστούν, οπότε, αν σου άρεσε αυτό το βιβλίο, αγαπητέ αναγνώστη, θα σου ζητήσω αυτό που σου ζητάω πάντα, να το συστήσεις στους φίλους σου. Κι αν θέλεις να διασχίσεις αυτή τη γέφυρα προς την αντίθετη κατεύθυνση και να με βρεις, κάν’ το· σήμερα με τα μέσα δικτύωσης είναι εφικτό και θα είναι χαρά μου να σε γνωρίσω.
Αλλά, αν δεν ξανασυναντηθούμε, τότε θυμήσου αυτό που μόλις σου είπα, ειδικά αν είσαι νέος. Μην πάψεις να πολεμάς για το αδύνατο. Πίστεψε.
Federico Axat
Τη δεκαετία του ’90, όταν εγώ ξεκινούσα το πανεπιστήμιο, ήμουν ενθουσιώδης οπαδός της μουσικής των U2. Εκείνα τα χρόνια οι Ιρλανδοί δεν είχαν δώσει καμιά συναυλία στην Αργεντινή, οπότε η σχέση μου μαζί τους περιοριζόταν στο ν’ ακούω τους δίσκους τους και να διαβάζω ό,τι έβρισκα σε περιοδικά και βιβλία. Ειλικρινά υπήρξαν –και εξακολουθούν να είναι– σημαντική πηγή έμπνευσης για μένα.
Το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το «One Tree Hill», του οποίοι οι στίχοι είναι και η εισαγωγή αυτού του βιβλίου.
Αν κάποιος με ρωτούσε εκείνα τα χρόνια ποιες ήταν οι πιθανότητες να δώσουν οι U2 μια συναυλία στη γενέθλια πόλη μου και επιπλέον να ερμηνεύσουν το «One Tree Hill», αρχικά θα γελούσα και μετά θα του έλεγα ότι οι πιθανότητες ήταν μηδενικές. Όχι κοντά στο μηδέν, μηδέν.
Για ν’ αρχίσω από κάπου, στη Λα Πλάτα, την πόλη μου, δεν υπήρχε μέρος με την απαραίτητη υποδομή για μια τέτοια συναυλία. Αν κάποια μέρα λάμβανε χώρα ένα τέτοιο γεγονός, το πιο λογικό θα ήταν να γίνει σε κάποιο από τα μεγάλα στάδια της πρωτεύουσας. Επιπλέον, οι U2 ζήτημα αν είχαν ερμηνεύσει αυτό το τραγούδι μετρημένες φορές στα δάχτυλα του ενός χεριού στο παρελθόν.
Αδύνατον να συμβεί. Ούτε σ’ ένα εκατομμύριο χρόνια.
Και ωστόσο συνέβη πέρσι.
Στη Λα Πλάτα κατασκεύασαν ένα καινούργιο στάδιο ποδοσφαίρου –τόσο ωραίο, που μοιάζει εκτός τόπου– και το 2017 οι U2 αποφάσισαν να κάνουν την πρώτη τους περιοδεία με αφορμή τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων από την κυκλοφορία του «The Joshua Tree». Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει το αγαπημένο μου «One Tree Hill».
Πάνω από είκοσι χρόνια αργότερα κατάφερα ν’ ακούσω το αγαπημένο μου τραγούδι, είκοσι τετράγωνα από το πατρικό μου. Ένα γεγονός τελείως απίθανο, κι ωστόσο ήμουν εκεί.
Γιατί το γράφω αυτό; Γιατί εκείνος ο φοιτητής, εκτός από τα μουσικά του γούστα, ήταν επίσης παθιασμένος με τη γραφή. Ένα πάθος που δεν μοιραζόταν σχεδόν με κανένα και που εξασκούσε κρυφά μεταξύ μαθημάτων Μαθηματικής Ανάλυσης. Εκείνα τα χρόνια η ιδέα να γράψω ένα βιβλίο μού φαινόταν καταστροφική, αδύνατη· ούτε όταν τέλειωσα το πρώτο μου χειρόγραφο επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει όνειρα. Χρειάστηκε να μου το επισημάνει ο αδερφός μου, μόλις τέλειωσε την ανάγνωση του χειρογράφου: «Κάτι πρέπει να κάνεις μ’ αυτό». Κι εγώ ανασήκωσα τους ώμους.
Το ν’ ακούσω το «One Tree Hill» στην πόλη μου ήταν μαγικό, με τον ίδιο τρόπο που ήταν μαγικό να δέχομαι μηνύματα αναγνωστών απ’ όλο τον κόσμο που μου διηγούνται τις εμπειρίες τους από τα βιβλία μου, ακόμα κι από χώρες τις οποίες ελάχιστα ήξερα.
Επιτρέπω στον εαυτό μου να μιλάει για μένα και να μοιράζεται αυτές τις εμπειρίες γιατί, με τον καιρό, συνειδητοποίησα πως είναι καθοριστικό να πιστεύεις, ακόμα και σε πράγματα αδύνατα, που προκαλούν τη λογική. Όντας ένα άτομο υπεραναλυτικό, χρειάστηκε να υποκλιθώ αρκετές φορές μπροστά στη μαγεία του φανταστικού.
Τα βιβλία χτίζουν νοητές γέφυρες ανάμεσα στον συγγραφέα και τους αναγνώστες του. Συνδεόμαστε μέσω διαφορετικών τόπων σε χρόνους διαφορετικούς. Και η επιθυμία μου είναι αυτές οι γέφυρες να πολλαπλασιαστούν, οπότε, αν σου άρεσε αυτό το βιβλίο, αγαπητέ αναγνώστη, θα σου ζητήσω αυτό που σου ζητάω πάντα, να το συστήσεις στους φίλους σου. Κι αν θέλεις να διασχίσεις αυτή τη γέφυρα προς την αντίθετη κατεύθυνση και να με βρεις, κάν’ το· σήμερα με τα μέσα δικτύωσης είναι εφικτό και θα είναι χαρά μου να σε γνωρίσω.
Αλλά, αν δεν ξανασυναντηθούμε, τότε θυμήσου αυτό που μόλις σου είπα, ειδικά αν είσαι νέος. Μην πάψεις να πολεμάς για το αδύνατο. Πίστεψε.
Federico Axat












