Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ CLARE MACKINTOSH
ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ CLARE MACKINTOSH
ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ CLARE MACKINTOSH

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ CLARE MACKINTOSH

Η Βρετανίδα μάστερ των ανατροπών απαντά στις ερωτήσεις μας και μας βάζει στο σύμπαν του νέου της θρίλερ «Ομηρία» που εκτοξεύει την αγωνία στα ουράνια.

Ένα νήμα που ακολουθείτε σε όλο το βιβλίο είναι τα προβλήματα ανάπτυξης δεσμού της Σοφίας με τους γονείς της. Πώς μάθατε για τις διαδικασίες υιοθεσίας και πώς αυτό σχετίζεται με την έρευνά σας για τα αεροπλάνα και τις πτήσεις;
Αρκετοί φίλοι μου έχουν μπει στη διαδικασία να υιοθετήσουν παιδιά και είχαν την καλοσύνη να μου μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή τους. Υπάρχουν οικογένειες που δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες δυσκολίες, καθώς τα παιδιά που έχουν υιοθετήσει προσαρμόζονται και μεγαλώνουν μέσα σε αυτές, όμως για ορισμένους είναι μια πρόκληση. Κατά τη θητεία μου στην αστυνομία είχα έρθει αντιμέτωπη με τις μακροπρόθεσμες συνέπειες ενός παιδικού τραύματος και ήθελα να ερευνήσω το συγκεκριμένο θέμα. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κάτι που συνέβη σε μια φίλη μου: Η κόρη της, υιοθετημένη από μωρό, ζήτησε πρώτη φορά από τη θετή μητέρα της να την αγκαλιάσει στα δέκα της χρόνια. Η διαταραχή δεσμού έχει βαθιές ρίζες και μεγάλη διάρκεια, και ήθελα να γράψω για τις επιπτώσεις της σε μια σχέση.
Η έρευνα για τα αεροπλάνα και τις πτήσεις ήταν εξίσου ενδιαφέρουσα. Έμπνευση για το αεροσκάφος του βιβλίου μου άντλησα από πραγματικά αεροπλάνα, σε συνδυασμό με πληροφορίες από το διαδίκτυο. Οι αεροσυνοδοί δεν είναι καθόλου διακριτικοί στις πλατφόρμες ανταλλαγής μηνυμάτων, κι έτσι βρέθηκα μπροστά σε έναν εντυπωσιακό όγκο πληροφοριών σχετικά με τη διαχείριση περιπτώσεων ομηρίας. Περιηγήθηκα ώρες ολόκληρες στο nats.aero, όπου μπορεί κανείς να ακούσει τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας να κατευθύνουν μια πραγματική πτήση στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου.

Ο Άνταμ και η Μίνα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης, όμως υπάρχουν και πολλές άλλες οπτικές. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου είχατε κάποιον αγαπημένο χαρακτήρα; Σας τράβηξε κάποιος το ενδιαφέρον περισσότερο απ’ όσο υπολογίζατε;
Στα βιβλία μου διασκεδάζω συνήθως περισσότερο όταν γράφω τους «κακούς» και πραγματικά απόλαυσα τα συγκεκριμένα κομμάτια στην Ομηρία, όμως αυτή που απέκτησε πιο πολύ απ’ όλους ζωή για μένα ήταν η Σοφία. Έχω αδυναμία στα παιδιά με πλούσιο λεξιλόγιο και αναρίθμητες απορίες, γι’ αυτό το κατευχαριστήθηκα δίνοντάς της φωνή και καταλυτικό ρόλο στην υπόθεση.

Στο βιβλίο σας οι καταβολές των τρομοκρατών παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Πιστεύετε ότι όλοι μας είμαστε κατά κάποιον τρόπο επιρρεπείς στον εξτρεμισμό; Τι μας διαφεύγει όταν ορίζουμε στενά την τρομοκρατία;
Ο εξτρεμισμός είναι χειραγώγηση και κάθε μορφή χειραγώγησης βασίζεται στην αναγνώριση των αδυναμιών του στόχου και στην προσφορά μιας σχετικής λύσης: οικονομική ασφάλεια, μια στέγη, ένα πατρικό πρότυπο ή κάποιος φίλος πρόθυμος να ακούσει. Ο καθένας χρειάζεται κάτι, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας είναι πιθανό να χειραγωγηθεί…
Η λέξη «τρομοκράτης» μας παραπέμπει αυτόματα στους φονταμενταλιστές, όμως τρομοκράτης είναι εκείνος που χρησιμοποιεί βία ή εκφοβισμό προκειμένου να πετύχει τους στόχους του. Ένας τόσο ευρύς ορισμός περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από τη θρησκεία και, παρόλο που σε αυτό το μυθιστόρημα επέλεξα να τονίσω τον περιβαλλοντικό εξτρεμισμό, το αίτιο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε. Το 2020, καθώς η πανδημία του Covid-19 παρέλυε τον κόσμο, είχα τρομάξει από τον αριθμό των αρνητών που συναντούσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τους παρακολουθούσα να μπλοκάρουν ανθρώπους με αντίθετες απόψεις από τις δικές τους, διαμορφώνοντας έναν ηχομονωμένο χώρο που ενίσχυε τη φωνή των δικών τους πεποιθήσεων. Το διαδίκτυο διευκολύνει τον καθένα να βρει τη φυλή του.

Τονίζετε ότι οι ακραίοι ακτιβιστές σπανίως είναι συμπαθητικοί. Όταν εργαζόσασταν στην αστυνομία ως σύνδεσμος για την επικοινωνία με τους διαδηλωτές, ποιες στρατηγικές ήταν πιο αποτελεσματικές ώστε να κερδίσει κανείς τη δημόσια συμπάθεια και υποστήριξη για έναν σκοπό;
Όλοι έχουμε ελαττώματα και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε χαρακτηριστικά που τα εξισορροπούν. Είχα εντυπωσιαστεί από το πώς λειτουργούν οι εξτρεμιστές και έτρεφα έναν απρόθυμο σεβασμό για το πάθος και την επιμονή τους. Οι αγώνες με τη μεγαλύτερη επιτυχία είναι αυτοί που παίζουν με το συναίσθημα των στόχων τους. Σκεφτείτε πόσες φορές έχετε δώσει χρήματα για έναν καλό σκοπό. Εννιά στις δέκα είναι επειδή μια φωτογραφία, μια ιστορία, μια στατιστική κατάφερε να βρει τον δρόμο για την καρδιά σας. Για μια οργάνωση που ελπίζει να εξασφαλίσει τη συμπάθεια το «κλειδί» είναι η έρευνα. Πρέπει να ξέρει το κοινό της και να γνωρίζει πώς θα βρει το ευαίσθητο σημείο του. Για παράδειγμα, μια διαδήλωση οργανωμένη από μια δεξιά οργάνωση συγκεντρώνει μεγάλη υποστήριξη σε μια περιοχή με υψηλό ποσοστό ανεργίας, φυτεύοντας τον σπόρο της μισαλλοδοξίας, δηλαδή ότι για την κατάσταση ευθύνονται οι ανεπιθύμητοι μετανάστες. Θεωρώ ότι όλοι έχουμε ευθύνη να κάνουμε την έρευνά μας και να βεβαιωθούμε ότι δεν επηρεαζόμαστε από τα σχέδια κάποιου άλλου.

Η προϋπηρεσία σας στην αστυνομία επηρεάζει τον τρόπο γραφής σας;
Φυσικά. Με συναρπάζει η γκρίζα ζώνη μεταξύ καλού και κακού και είμαι πεπεισμένη ότι όλοι είμαστε ικανοί να διαπράξουμε φρικτά εγκλήματα εάν οι συνθήκες είναι κατάλληλες. Είναι κάτι που διερευνώ γενικώς στα βιβλία μου, πράγμα που σημαίνει πως ποτέ δεν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί απολύτως τους ήρωές μου…

Έχετε συχνά νέες ιδέες για κάποιο βιβλίο; Και πόσες από αυτές υπολογίζετε ότι τελικά περνούν στο χειρόγραφο;
Σκέφτομαι συνεχώς «τι θα γινόταν αν;…» ή απίθανες καταστάσεις στις οποίες θα έριχνα συνηθισμένους ανθρώπους για να δω πώς θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν. Ένα ποσοστό από αυτές τις ιδέες είναι κατάλληλες για κάποιο μυθιστόρημα, και ήδη έχω αρκετά ημιτελή βιβλία στο συρτάρι μου, καθώς η ιδέα δεν ήταν αρκετή ώστε να υπάρξει συνέχεια. Η Ομηρία είναι μια από τις σπάνιες φορές που είχα κάποια ιδέα και ήξερα σχεδόν εξαρχής τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια θα ήταν η κατάληξη. Η ιδέα με οδήγησε σε ένα βιβλίο εξαιρετικά απολαυστικό τόσο για μένα όσο και για τους αναγνώστες.

Ως συγγραφέας, κατά διαστήματα έχετε προκαλέσει τον εαυτό σας να βγει από τα νερά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Πώς το συγγραφικό είδος επηρεάζει τον τρόπο ανάπτυξης των ιστοριών σας; Θεωρείτε ότι η συγγραφή βιβλίων άλλου είδους έχει ωφελήσει τα αστυνομικά σας γενικώς και την Ομηρία ειδικώς;
Πιστεύω ακράδαντα πως αυτό που έχει σημασία είναι η ιστορία, όχι το είδος, και ανέκαθεν θεωρούσα ότι είναι κρίμα ένας αναγνώστης να αρνείται πεισματικά να διαβάσει κάποιο συγκεκριμένο είδος βιβλίου. Ορισμένοι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς ταλαντεύονται ανάμεσα, ας πούμε, στο αστυνομικό και τη λογοτεχνία, και κάποια από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα είναι υβρίδια. Το Μετά το τέλος, το τέταρτο μυθιστόρημά μου, είναι ένα οικογενειακό δράμα κι όχι θρίλερ, ωστόσο έχει τόση αγωνία όση ένα αστυνομικό. Η μόνη διαφορά που βρήκα γράφοντάς το ήταν ότι η ιστορία κατευθυνόταν περισσότερο από τους χαρακτήρες παρά από την πλοκή. Αυτό με ώθησε να σκεφτώ περισσότερο ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές και γιατί έχουν κάνει συγκεκριμένες επιλογές. Γράφοντας την Ομηρία, έπιασα τον εαυτό μου να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο παρελθόν του Άνταμ και της Μίνας, και πιστεύω πως το μυθιστόρημα έγινε πλουσιότερο χάρη σε αυτό.

Από το πρώτο σας μυθιστόρημα μέχρι τώρα έχει αλλάξει η διαδικασία της συγγραφής; Τι θα συμβουλεύατε τους νέους συγγραφείς;
Ορισμένες φορές, σε κάποια λογοτεχνική εκδήλωση ή σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής, διαβάζω ένα απόσπασμα από το Σ’ άφησα, το πρώτο μου ψυχολογικό θρίλερ. Εξακολουθώ να αισθάνομαι υπερήφανη γι’ αυτό το μυθιστόρημα, που πλέον κυκλοφορεί σε περισσότερες από 40 χώρες. Αυτό βέβαια δεν με εμποδίζει να μορφάζω σε κάποια σημεία… Δέκα χρόνια έχω αφοσιωθεί στη συγγραφή και όλο αυτό το διάστημα έχω μάθει πολλά. Ελπίζω πως στα επόμενα δέκα θα μάθω ακόμα περισσότερα. Ο τρόπος γραφής και σύνθεσης της πλοκής έχει εξελιχθεί, το ίδιο έχει αλλάξει και η διαδικασία. Είμαι πιο αναλυτική, έχω μεγαλύτερη επίγνωση της εμπορικότητας και αφήνω στην άκρη πιο γρήγορα κάτι που βλέπω ότι δεν λειτουργεί.
Δύο συμβουλές θα ήθελα να δώσω στους νέους συγγραφείς, μία γενική και μία συγκεκριμένη και πρακτική. Πρώτον, να διαβάζουν τα πάντα: μπεστ σέλερ, βιβλία που έχουν ξετρελάνει τους φίλους τους ή που τους προτείνει ο βιβλιοπώλης τους. Να διαβάζουν δοκίμια, αστυνομικά, επιστημονική φαντασία, ιστορικά μυθιστορήματα και να κατανοήσουν για ποιον λόγο τα βιβλία αυτά κάνουν τον αναγνώστη να θέλει να προχωρήσει στην επόμενη σελίδα ή να τα παρατήσει. Να διαβάζουν, να αναλύουν, να ξαναδιαβάζουν… Ο καλός συγγραφέας είναι καλός αναγνώστης.
Όταν ξεκίνησα να γράφω, είχα παράλληλα μια δουλειά πλήρους απασχόλησης. Οι περισσότεροι νέοι συγγραφείς θα διαπιστώσουν πόσο δύσκολο είναι να βρεις χρόνο. Πολλοί επιμένουν ότι ο μόνος τρόπος να είσαι παραγωγικός είναι να γράφεις σε καθημερινή βάση, ακόμα και λίγες λέξεις. Εάν όμως αυτό δεν είναι αποτελεσματικό για κάποιους (στην περίπτωσή μου τουλάχιστον δεν ήταν αποτελεσματικό, καθώς ήμουν εξαντλημένη στο τέλος της βάρδιας και ήταν αδύνατον να βάλω στη σειρά τις λέξεις μιας πρότασης), τότε ίσως βρουν χρήσιμη τη δεύτερη συμβουλή μου: Όταν έχει έρθει η ώρα να σταματήσουν το γράψιμο, καλό θα ήταν να μη φτάνουν στο τέλος του κεφαλαίου. Να σταματούν στο μέσο μιας σκηνής ή ακόμα και στο μέσο ενός διαλόγου και να κρατούν μερικές σημειώσεις για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει. Την επόμενη φορά που θα καθίσουν στον υπολογιστή ή θα πάρουν το σημειωματάριό τους, είτε αυτό συμβεί την επόμενη μέρα είτε την επόμενη εβδομάδα, θα μπορέσουν να βυθιστούν και πάλι στο κείμενό τους κι έτσι θα εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον συγγραφικό τους χρόνο χωρίς τον φόβο της λευκής σελίδας.
 

Ένα νήμα που ακολουθείτε σε όλο το βιβλίο είναι τα προβλήματα ανάπτυξης δεσμού της Σοφίας με τους γονείς της. Πώς μάθατε για τις διαδικασίες υιοθεσίας και πώς αυτό σχετίζεται με την έρευνά σας για τα αεροπλάνα και τις πτήσεις;
Αρκετοί φίλοι μου έχουν μπει στη διαδικασία να υιοθετήσουν παιδιά και είχαν την καλοσύνη να μου μιλήσουν ανοιχτά για τη ζωή τους. Υπάρχουν οικογένειες που δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες δυσκολίες, καθώς τα παιδιά που έχουν υιοθετήσει προσαρμόζονται και μεγαλώνουν μέσα σε αυτές, όμως για ορισμένους είναι μια πρόκληση. Κατά τη θητεία μου στην αστυνομία είχα έρθει αντιμέτωπη με τις μακροπρόθεσμες συνέπειες ενός παιδικού τραύματος και ήθελα να ερευνήσω το συγκεκριμένο θέμα. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση κάτι που συνέβη σε μια φίλη μου: Η κόρη της, υιοθετημένη από μωρό, ζήτησε πρώτη φορά από τη θετή μητέρα της να την αγκαλιάσει στα δέκα της χρόνια. Η διαταραχή δεσμού έχει βαθιές ρίζες και μεγάλη διάρκεια, και ήθελα να γράψω για τις επιπτώσεις της σε μια σχέση.
Η έρευνα για τα αεροπλάνα και τις πτήσεις ήταν εξίσου ενδιαφέρουσα. Έμπνευση για το αεροσκάφος του βιβλίου μου άντλησα από πραγματικά αεροπλάνα, σε συνδυασμό με πληροφορίες από το διαδίκτυο. Οι αεροσυνοδοί δεν είναι καθόλου διακριτικοί στις πλατφόρμες ανταλλαγής μηνυμάτων, κι έτσι βρέθηκα μπροστά σε έναν εντυπωσιακό όγκο πληροφοριών σχετικά με τη διαχείριση περιπτώσεων ομηρίας. Περιηγήθηκα ώρες ολόκληρες στο nats.aero, όπου μπορεί κανείς να ακούσει τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας να κατευθύνουν μια πραγματική πτήση στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου.

Ο Άνταμ και η Μίνα καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης, όμως υπάρχουν και πολλές άλλες οπτικές. Κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου είχατε κάποιον αγαπημένο χαρακτήρα; Σας τράβηξε κάποιος το ενδιαφέρον περισσότερο απ’ όσο υπολογίζατε;
Στα βιβλία μου διασκεδάζω συνήθως περισσότερο όταν γράφω τους «κακούς» και πραγματικά απόλαυσα τα συγκεκριμένα κομμάτια στην Ομηρία, όμως αυτή που απέκτησε πιο πολύ απ’ όλους ζωή για μένα ήταν η Σοφία. Έχω αδυναμία στα παιδιά με πλούσιο λεξιλόγιο και αναρίθμητες απορίες, γι’ αυτό το κατευχαριστήθηκα δίνοντάς της φωνή και καταλυτικό ρόλο στην υπόθεση.

Στο βιβλίο σας οι καταβολές των τρομοκρατών παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία. Πιστεύετε ότι όλοι μας είμαστε κατά κάποιον τρόπο επιρρεπείς στον εξτρεμισμό; Τι μας διαφεύγει όταν ορίζουμε στενά την τρομοκρατία;
Ο εξτρεμισμός είναι χειραγώγηση και κάθε μορφή χειραγώγησης βασίζεται στην αναγνώριση των αδυναμιών του στόχου και στην προσφορά μιας σχετικής λύσης: οικονομική ασφάλεια, μια στέγη, ένα πατρικό πρότυπο ή κάποιος φίλος πρόθυμος να ακούσει. Ο καθένας χρειάζεται κάτι, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας είναι πιθανό να χειραγωγηθεί…
Η λέξη «τρομοκράτης» μας παραπέμπει αυτόματα στους φονταμενταλιστές, όμως τρομοκράτης είναι εκείνος που χρησιμοποιεί βία ή εκφοβισμό προκειμένου να πετύχει τους στόχους του. Ένας τόσο ευρύς ορισμός περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από τη θρησκεία και, παρόλο που σε αυτό το μυθιστόρημα επέλεξα να τονίσω τον περιβαλλοντικό εξτρεμισμό, το αίτιο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε. Το 2020, καθώς η πανδημία του Covid-19 παρέλυε τον κόσμο, είχα τρομάξει από τον αριθμό των αρνητών που συναντούσα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τους παρακολουθούσα να μπλοκάρουν ανθρώπους με αντίθετες απόψεις από τις δικές τους, διαμορφώνοντας έναν ηχομονωμένο χώρο που ενίσχυε τη φωνή των δικών τους πεποιθήσεων. Το διαδίκτυο διευκολύνει τον καθένα να βρει τη φυλή του.

Τονίζετε ότι οι ακραίοι ακτιβιστές σπανίως είναι συμπαθητικοί. Όταν εργαζόσασταν στην αστυνομία ως σύνδεσμος για την επικοινωνία με τους διαδηλωτές, ποιες στρατηγικές ήταν πιο αποτελεσματικές ώστε να κερδίσει κανείς τη δημόσια συμπάθεια και υποστήριξη για έναν σκοπό;
Όλοι έχουμε ελαττώματα και οι περισσότεροι από εμάς έχουμε χαρακτηριστικά που τα εξισορροπούν. Είχα εντυπωσιαστεί από το πώς λειτουργούν οι εξτρεμιστές και έτρεφα έναν απρόθυμο σεβασμό για το πάθος και την επιμονή τους. Οι αγώνες με τη μεγαλύτερη επιτυχία είναι αυτοί που παίζουν με το συναίσθημα των στόχων τους. Σκεφτείτε πόσες φορές έχετε δώσει χρήματα για έναν καλό σκοπό. Εννιά στις δέκα είναι επειδή μια φωτογραφία, μια ιστορία, μια στατιστική κατάφερε να βρει τον δρόμο για την καρδιά σας. Για μια οργάνωση που ελπίζει να εξασφαλίσει τη συμπάθεια το «κλειδί» είναι η έρευνα. Πρέπει να ξέρει το κοινό της και να γνωρίζει πώς θα βρει το ευαίσθητο σημείο του. Για παράδειγμα, μια διαδήλωση οργανωμένη από μια δεξιά οργάνωση συγκεντρώνει μεγάλη υποστήριξη σε μια περιοχή με υψηλό ποσοστό ανεργίας, φυτεύοντας τον σπόρο της μισαλλοδοξίας, δηλαδή ότι για την κατάσταση ευθύνονται οι ανεπιθύμητοι μετανάστες. Θεωρώ ότι όλοι έχουμε ευθύνη να κάνουμε την έρευνά μας και να βεβαιωθούμε ότι δεν επηρεαζόμαστε από τα σχέδια κάποιου άλλου.

Η προϋπηρεσία σας στην αστυνομία επηρεάζει τον τρόπο γραφής σας;
Φυσικά. Με συναρπάζει η γκρίζα ζώνη μεταξύ καλού και κακού και είμαι πεπεισμένη ότι όλοι είμαστε ικανοί να διαπράξουμε φρικτά εγκλήματα εάν οι συνθήκες είναι κατάλληλες. Είναι κάτι που διερευνώ γενικώς στα βιβλία μου, πράγμα που σημαίνει πως ποτέ δεν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί απολύτως τους ήρωές μου…

Έχετε συχνά νέες ιδέες για κάποιο βιβλίο; Και πόσες από αυτές υπολογίζετε ότι τελικά περνούν στο χειρόγραφο;
Σκέφτομαι συνεχώς «τι θα γινόταν αν;…» ή απίθανες καταστάσεις στις οποίες θα έριχνα συνηθισμένους ανθρώπους για να δω πώς θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν. Ένα ποσοστό από αυτές τις ιδέες είναι κατάλληλες για κάποιο μυθιστόρημα, και ήδη έχω αρκετά ημιτελή βιβλία στο συρτάρι μου, καθώς η ιδέα δεν ήταν αρκετή ώστε να υπάρξει συνέχεια. Η Ομηρία είναι μια από τις σπάνιες φορές που είχα κάποια ιδέα και ήξερα σχεδόν εξαρχής τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια θα ήταν η κατάληξη. Η ιδέα με οδήγησε σε ένα βιβλίο εξαιρετικά απολαυστικό τόσο για μένα όσο και για τους αναγνώστες.

Ως συγγραφέας, κατά διαστήματα έχετε προκαλέσει τον εαυτό σας να βγει από τα νερά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Πώς το συγγραφικό είδος επηρεάζει τον τρόπο ανάπτυξης των ιστοριών σας; Θεωρείτε ότι η συγγραφή βιβλίων άλλου είδους έχει ωφελήσει τα αστυνομικά σας γενικώς και την Ομηρία ειδικώς;
Πιστεύω ακράδαντα πως αυτό που έχει σημασία είναι η ιστορία, όχι το είδος, και ανέκαθεν θεωρούσα ότι είναι κρίμα ένας αναγνώστης να αρνείται πεισματικά να διαβάσει κάποιο συγκεκριμένο είδος βιβλίου. Ορισμένοι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς ταλαντεύονται ανάμεσα, ας πούμε, στο αστυνομικό και τη λογοτεχνία, και κάποια από τα αγαπημένα μου μυθιστορήματα είναι υβρίδια. Το Μετά το τέλος, το τέταρτο μυθιστόρημά μου, είναι ένα οικογενειακό δράμα κι όχι θρίλερ, ωστόσο έχει τόση αγωνία όση ένα αστυνομικό. Η μόνη διαφορά που βρήκα γράφοντάς το ήταν ότι η ιστορία κατευθυνόταν περισσότερο από τους χαρακτήρες παρά από την πλοκή. Αυτό με ώθησε να σκεφτώ περισσότερο ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές και γιατί έχουν κάνει συγκεκριμένες επιλογές. Γράφοντας την Ομηρία, έπιασα τον εαυτό μου να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο παρελθόν του Άνταμ και της Μίνας, και πιστεύω πως το μυθιστόρημα έγινε πλουσιότερο χάρη σε αυτό.

Από το πρώτο σας μυθιστόρημα μέχρι τώρα έχει αλλάξει η διαδικασία της συγγραφής; Τι θα συμβουλεύατε τους νέους συγγραφείς;
Ορισμένες φορές, σε κάποια λογοτεχνική εκδήλωση ή σε ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής, διαβάζω ένα απόσπασμα από το Σ’ άφησα, το πρώτο μου ψυχολογικό θρίλερ. Εξακολουθώ να αισθάνομαι υπερήφανη γι’ αυτό το μυθιστόρημα, που πλέον κυκλοφορεί σε περισσότερες από 40 χώρες. Αυτό βέβαια δεν με εμποδίζει να μορφάζω σε κάποια σημεία… Δέκα χρόνια έχω αφοσιωθεί στη συγγραφή και όλο αυτό το διάστημα έχω μάθει πολλά. Ελπίζω πως στα επόμενα δέκα θα μάθω ακόμα περισσότερα. Ο τρόπος γραφής και σύνθεσης της πλοκής έχει εξελιχθεί, το ίδιο έχει αλλάξει και η διαδικασία. Είμαι πιο αναλυτική, έχω μεγαλύτερη επίγνωση της εμπορικότητας και αφήνω στην άκρη πιο γρήγορα κάτι που βλέπω ότι δεν λειτουργεί.
Δύο συμβουλές θα ήθελα να δώσω στους νέους συγγραφείς, μία γενική και μία συγκεκριμένη και πρακτική. Πρώτον, να διαβάζουν τα πάντα: μπεστ σέλερ, βιβλία που έχουν ξετρελάνει τους φίλους τους ή που τους προτείνει ο βιβλιοπώλης τους. Να διαβάζουν δοκίμια, αστυνομικά, επιστημονική φαντασία, ιστορικά μυθιστορήματα και να κατανοήσουν για ποιον λόγο τα βιβλία αυτά κάνουν τον αναγνώστη να θέλει να προχωρήσει στην επόμενη σελίδα ή να τα παρατήσει. Να διαβάζουν, να αναλύουν, να ξαναδιαβάζουν… Ο καλός συγγραφέας είναι καλός αναγνώστης.
Όταν ξεκίνησα να γράφω, είχα παράλληλα μια δουλειά πλήρους απασχόλησης. Οι περισσότεροι νέοι συγγραφείς θα διαπιστώσουν πόσο δύσκολο είναι να βρεις χρόνο. Πολλοί επιμένουν ότι ο μόνος τρόπος να είσαι παραγωγικός είναι να γράφεις σε καθημερινή βάση, ακόμα και λίγες λέξεις. Εάν όμως αυτό δεν είναι αποτελεσματικό για κάποιους (στην περίπτωσή μου τουλάχιστον δεν ήταν αποτελεσματικό, καθώς ήμουν εξαντλημένη στο τέλος της βάρδιας και ήταν αδύνατον να βάλω στη σειρά τις λέξεις μιας πρότασης), τότε ίσως βρουν χρήσιμη τη δεύτερη συμβουλή μου: Όταν έχει έρθει η ώρα να σταματήσουν το γράψιμο, καλό θα ήταν να μη φτάνουν στο τέλος του κεφαλαίου. Να σταματούν στο μέσο μιας σκηνής ή ακόμα και στο μέσο ενός διαλόγου και να κρατούν μερικές σημειώσεις για ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει. Την επόμενη φορά που θα καθίσουν στον υπολογιστή ή θα πάρουν το σημειωματάριό τους, είτε αυτό συμβεί την επόμενη μέρα είτε την επόμενη εβδομάδα, θα μπορέσουν να βυθιστούν και πάλι στο κείμενό τους κι έτσι θα εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον συγγραφικό τους χρόνο χωρίς τον φόβο της λευκής σελίδας.