

«ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ»
Η ανάγνωση τελικά είναι αγρύπνια…
…και σε μια από αυτές αναρωτήθηκα, αλλά μπορεί και να ονειρεύτηκα, πόσο θα μου άρεσε να υπήρχε ένα νυχτερινό βιβλιοπωλείο, κάτι σαν Πρώτων Βοηθειών ας πούμε, για ανθρώπους βαριά εξαρτημένους από το διάβασμα. Κι αφού δεν υπήρχε, αποφάσισα να το δημιουργήσω. Είναι στη Θεσσαλονίκη αλλά θα μπορούσε να είναι παντού. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Και είναι σήμερα.
Ανήκει στον Λεωνίδα, τον ρομαντικό βιβλιοπώλη που σαν τον συνονόματό του φυλάει λογοτεχνικές Θερμοπύλες και πιστεύει πως τα βιβλία είναι γιατρικά της ψυχής. Του έδωσε το όνομα Φεγγάρι γιατί ήθελε, λέει, να λάμπει σαν εκείνο τις δύσκολες νύχτες που οι άνθρωποι χρειάζονται συντροφιά.
Στο βιβλιοπωλείο με την ξεχωριστή προσωπικότητα, όχι μόνο εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς του να ξενυχτάει αλλά και γιατί η διακόσμησή του μοιάζει με ντεκόρ σε αστυνομική ταινία του ’50, διανυκτερεύει ένα κορίτσι με όχι και τόσο συμπαθητικό όνομα. Εκείνη όμως, η Θεολογία, ποτέ δεν το άλλαξε σε Γίτσα, Λία ή Τέα, το αντίθετο μάλιστα, θυμώνει γιατί στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία οι ηρωίδες και οι ήρωες, όλοι τους πια, έχουν όμορφα ονόματα.
Μια νύχτα λοιπόν που η ομίχλη σκεπάζει την πόλη και τρελαίνει τους ανθρώπους, η Θεολογία, ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο της, γίνεται η εξομολογήτρια όσων θα μπούνε στο Φεγγάρι και μάρτυρας παράξενων καταστάσεων. Άνθρωποι μόνοι από επιλογή ή από τύχη, άνθρωποι κυνηγημένοι ή θηρευτές, μικροί ή μεγάλοι, αθώοι ή φταίχτες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή σαν μόλις να κατέβηκαν απ’ τα ουράνια, άνθρωποι αληθινοί ή ήρωες κάποιου βιβλίου θα ανοίξουν τις καρδιές τους στη Θεολογία ή θα γυρίσουν κι άλλη φορά το κλειδί στην κλειδαριά και θα κοινωνήσουν μαζί της τα άχραντα μυστήρια της ύπαρξης.
Το ανθρώπινο μωσαϊκό συμπληρώνεται από τον Λεωνίδα και την παρέα του, όλοι θαυμαστές της υπαλλήλου που διανυκτερεύει, κάτι σαν τους εφτά νάνους της Χιονάτης και από τους «πρώην» της Θεολογίας που υπάρχουν στη σκέψη της.
Με την πρώτη ευκαιρία οι νυχτερινοί επισκέπτες θα αποθέσουν τις πληγές και τις αγωνίες τους σ’ έναν φθαρμένο καναπέ Chesterfield, ενώ η κοπέλα θα τους ακούσει και θα προσπαθήσει να βρει γιατρικό προτείνοντας το βιβλίο που πιστεύει ότι θα βοηθήσει στην περίπτωσή τους.
Μακριά από το Φεγγάρι, η γυναίκα που γράφει την ιστορία δεν μπορεί να αποφασίσει τι τέλος να δώσει στο βιβλίο και διαλέγει μια πρωτότυπη λύση.
Το Μια νύχτα στο βιβλιοπωλείο είναι ένα μυθιστόρημα για τη λογοτεχνία, τα βιβλία και για τις συμπυκνωμένες εμπειρίες μιας νύχτας ή λίγων λεπτών ονείρου, που τελειώνει δύο φορές.
Η ανάγνωση τελικά είναι αγρύπνια.
Όπως και η συγγραφή άλλωστε…
Μαίρη Κόντζογλου
Η ανάγνωση τελικά είναι αγρύπνια…
…και σε μια από αυτές αναρωτήθηκα, αλλά μπορεί και να ονειρεύτηκα, πόσο θα μου άρεσε να υπήρχε ένα νυχτερινό βιβλιοπωλείο, κάτι σαν Πρώτων Βοηθειών ας πούμε, για ανθρώπους βαριά εξαρτημένους από το διάβασμα. Κι αφού δεν υπήρχε, αποφάσισα να το δημιουργήσω. Είναι στη Θεσσαλονίκη αλλά θα μπορούσε να είναι παντού. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Και είναι σήμερα.
Ανήκει στον Λεωνίδα, τον ρομαντικό βιβλιοπώλη που σαν τον συνονόματό του φυλάει λογοτεχνικές Θερμοπύλες και πιστεύει πως τα βιβλία είναι γιατρικά της ψυχής. Του έδωσε το όνομα Φεγγάρι γιατί ήθελε, λέει, να λάμπει σαν εκείνο τις δύσκολες νύχτες που οι άνθρωποι χρειάζονται συντροφιά.
Στο βιβλιοπωλείο με την ξεχωριστή προσωπικότητα, όχι μόνο εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς του να ξενυχτάει αλλά και γιατί η διακόσμησή του μοιάζει με ντεκόρ σε αστυνομική ταινία του ’50, διανυκτερεύει ένα κορίτσι με όχι και τόσο συμπαθητικό όνομα. Εκείνη όμως, η Θεολογία, ποτέ δεν το άλλαξε σε Γίτσα, Λία ή Τέα, το αντίθετο μάλιστα, θυμώνει γιατί στη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία οι ηρωίδες και οι ήρωες, όλοι τους πια, έχουν όμορφα ονόματα.
Μια νύχτα λοιπόν που η ομίχλη σκεπάζει την πόλη και τρελαίνει τους ανθρώπους, η Θεολογία, ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο της, γίνεται η εξομολογήτρια όσων θα μπούνε στο Φεγγάρι και μάρτυρας παράξενων καταστάσεων. Άνθρωποι μόνοι από επιλογή ή από τύχη, άνθρωποι κυνηγημένοι ή θηρευτές, μικροί ή μεγάλοι, αθώοι ή φταίχτες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή σαν μόλις να κατέβηκαν απ’ τα ουράνια, άνθρωποι αληθινοί ή ήρωες κάποιου βιβλίου θα ανοίξουν τις καρδιές τους στη Θεολογία ή θα γυρίσουν κι άλλη φορά το κλειδί στην κλειδαριά και θα κοινωνήσουν μαζί της τα άχραντα μυστήρια της ύπαρξης.
Το ανθρώπινο μωσαϊκό συμπληρώνεται από τον Λεωνίδα και την παρέα του, όλοι θαυμαστές της υπαλλήλου που διανυκτερεύει, κάτι σαν τους εφτά νάνους της Χιονάτης και από τους «πρώην» της Θεολογίας που υπάρχουν στη σκέψη της.
Με την πρώτη ευκαιρία οι νυχτερινοί επισκέπτες θα αποθέσουν τις πληγές και τις αγωνίες τους σ’ έναν φθαρμένο καναπέ Chesterfield, ενώ η κοπέλα θα τους ακούσει και θα προσπαθήσει να βρει γιατρικό προτείνοντας το βιβλίο που πιστεύει ότι θα βοηθήσει στην περίπτωσή τους.
Μακριά από το Φεγγάρι, η γυναίκα που γράφει την ιστορία δεν μπορεί να αποφασίσει τι τέλος να δώσει στο βιβλίο και διαλέγει μια πρωτότυπη λύση.
Το Μια νύχτα στο βιβλιοπωλείο είναι ένα μυθιστόρημα για τη λογοτεχνία, τα βιβλία και για τις συμπυκνωμένες εμπειρίες μιας νύχτας ή λίγων λεπτών ονείρου, που τελειώνει δύο φορές.
Η ανάγνωση τελικά είναι αγρύπνια.
Όπως και η συγγραφή άλλωστε…
Μαίρη Κόντζογλου











