

«ΛΑΔΙ ΣΕ ΚΑΜΒΑ» ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ
Όπως μαρτυρά ο τίτλος, το Λάδι σε καμβά έχει να κάνει με ζωγραφική και με ζωγράφους. Αυτά δηλαδή είναι το σκηνικό και οι ρόλοι. Λίγο ευρύτερα κοιτώντας έχουμε να κάνουμε με την ιστορία πολλών ανθρώπων της δικιάς μου γενιάς που η δικτατορία του ‘67 ανέκοψε την άνθησή τους και καυτηρίασε τη νεανική τους ορμή – για επτά ολόκληρα χρόνια, τόσο κρίσιμα για όσους ήμασταν τότε στα 20, στα 22, στα 23 μας. Ο ήρωάς μου είναι ένας νεαρός σπουδαστής στην ΑΣΚΤ, σπουδάζει ζωγράφος ακολουθώντας το ταλέντο του και είναι αποφασισμένος να μην ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη πορεία ζωής του έμπορου πατέρα του, ενός ματαιωμένου καλλιτέχνη. Το τελευταίο ξένοιαστο καλοκαίρι της ζωής του όμως είναι το καλοκαίρι του 1966 – έναν χρόνο πριν από το πραξικόπημα. Και από την επόμενη χρονιά και έπειτα όλα αλλάζουν στη ζωή του ίδιου, της οικογένειάς του και των φίλων του.
Έγραψα αυτό το μυθιστόρημα αναπολώντας εκείνα τα τελευταία ξένοιαστα καλοκαίρια μας πριν από τη Χούντα, όταν η ζωή φάνταζε σαν πλατιά λεωφόρος που ήμασταν έτοιμοι να την διανύσουμε προς τα όνειρά μας. Είναι μια εποχή για την οποία δεν είχα μιλήσει ως τώρα, μια εποχή που σημάδεψε την υπόλοιπη ζωή πολλών από εμάς, τραυματίζοντάς μας. Η αφήγηση αυτή τη φορά είναι πρωτοπρόσωπη και ευθύγραμμη, βασικά επειδή κάποιος που διηγείται τη ζωή του λογικά ακολουθεί τη φυσική αλληλουχία των γεγονότων, αλλά και επειδή έτσι πιστεύω ότι θα συνδέσει πιο αποτελεσματικά ο αναγνώστης την αρχή του μυθιστορήματος με το τέλος του και θα διακρίνει πιο ξεκάθαρα το πώς όσα διαδραματίζονται το καλοκαίρι εκείνο του ‘66 προαναγγέλλουν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της ζωής του ήρωά μου, πολλές δεκαετίες αργότερα.
Η ζωγραφική είναι μια τέχνη που αγάπησα πολύ και ήταν υπέροχη σύμπτωση ότι είχα φίλους ζωγράφους, ενώ και στον στενό οικογενειακό μας κύκλο, όταν ήμουν παιδί, υπήρχαν ζωγράφοι φίλοι των δικών μου. Από αυτούς όλους ήρθα πολύ κοντά σε αυτή τη σπουδαία τέχνη και έμαθα αρκετά από τα μυστικά της. Αν και ποτέ δεν ζωγράφισα ο ίδιος, ήμουν σε θέση να καταλάβω πώς λειτουργεί η έμπνευση και πώς ένα φυσικό ταλέντο μπορεί να εξελιχτεί σε μια ξεχωριστή, σημαντική τέχνη.
Αλέξης Πανσέληνος
Όπως μαρτυρά ο τίτλος, το Λάδι σε καμβά έχει να κάνει με ζωγραφική και με ζωγράφους. Αυτά δηλαδή είναι το σκηνικό και οι ρόλοι. Λίγο ευρύτερα κοιτώντας έχουμε να κάνουμε με την ιστορία πολλών ανθρώπων της δικιάς μου γενιάς που η δικτατορία του ‘67 ανέκοψε την άνθησή τους και καυτηρίασε τη νεανική τους ορμή – για επτά ολόκληρα χρόνια, τόσο κρίσιμα για όσους ήμασταν τότε στα 20, στα 22, στα 23 μας. Ο ήρωάς μου είναι ένας νεαρός σπουδαστής στην ΑΣΚΤ, σπουδάζει ζωγράφος ακολουθώντας το ταλέντο του και είναι αποφασισμένος να μην ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη πορεία ζωής του έμπορου πατέρα του, ενός ματαιωμένου καλλιτέχνη. Το τελευταίο ξένοιαστο καλοκαίρι της ζωής του όμως είναι το καλοκαίρι του 1966 – έναν χρόνο πριν από το πραξικόπημα. Και από την επόμενη χρονιά και έπειτα όλα αλλάζουν στη ζωή του ίδιου, της οικογένειάς του και των φίλων του.
Έγραψα αυτό το μυθιστόρημα αναπολώντας εκείνα τα τελευταία ξένοιαστα καλοκαίρια μας πριν από τη Χούντα, όταν η ζωή φάνταζε σαν πλατιά λεωφόρος που ήμασταν έτοιμοι να την διανύσουμε προς τα όνειρά μας. Είναι μια εποχή για την οποία δεν είχα μιλήσει ως τώρα, μια εποχή που σημάδεψε την υπόλοιπη ζωή πολλών από εμάς, τραυματίζοντάς μας. Η αφήγηση αυτή τη φορά είναι πρωτοπρόσωπη και ευθύγραμμη, βασικά επειδή κάποιος που διηγείται τη ζωή του λογικά ακολουθεί τη φυσική αλληλουχία των γεγονότων, αλλά και επειδή έτσι πιστεύω ότι θα συνδέσει πιο αποτελεσματικά ο αναγνώστης την αρχή του μυθιστορήματος με το τέλος του και θα διακρίνει πιο ξεκάθαρα το πώς όσα διαδραματίζονται το καλοκαίρι εκείνο του ‘66 προαναγγέλλουν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της ζωής του ήρωά μου, πολλές δεκαετίες αργότερα.
Η ζωγραφική είναι μια τέχνη που αγάπησα πολύ και ήταν υπέροχη σύμπτωση ότι είχα φίλους ζωγράφους, ενώ και στον στενό οικογενειακό μας κύκλο, όταν ήμουν παιδί, υπήρχαν ζωγράφοι φίλοι των δικών μου. Από αυτούς όλους ήρθα πολύ κοντά σε αυτή τη σπουδαία τέχνη και έμαθα αρκετά από τα μυστικά της. Αν και ποτέ δεν ζωγράφισα ο ίδιος, ήμουν σε θέση να καταλάβω πώς λειτουργεί η έμπνευση και πώς ένα φυσικό ταλέντο μπορεί να εξελιχτεί σε μια ξεχωριστή, σημαντική τέχνη.
Αλέξης Πανσέληνος














