

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #8
Αυτές τις μέρες βλέπω στον ύπνο μου ένα όνειρο σε συνέχειες. Κάπως σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο. Βρίσκομαι στο μέρος όπου μεγάλωσα. Δεν αναγνωρίζω το περιβάλλον αλλά είναι αυτό. Υπάρχει μια γιαγιά (η γιαγιά μου;) και μια εγγονή (εγώ;). Η γιαγιά φτιάχνει με τα χέρια της ένα αντικείμενο, ευτελές, ασήμαντο, κάτι από χαρτί συνήθως και το δίνει στο μικρό κορίτσι. Εκείνο απλώνει το χέρι να το πάρει αλλά δεν το φτάνει. Μένει μ’ ένα αίσθημα απώλειας. Οδυνηρό. Αλλά το επόμενο βράδυ η γιαγιά πάλι του προσφέρει το δώρο. Εκείνο απλώνει το χέρι και… και… Δεν ξέρω πότε θα τελειώσει το όνειρο, ούτε πώς. Όπως κανείς μας δεν γνωρίζει πώς θα τελειώσουν αυτές οι μέρες του επιβεβλημένου, παράλογου, αλλά και απολύτως αναγκαίου, όπως όλα δείχνουν, εγκλεισμού. Ούτε πώς. Μέρες που δοκιμάζονται όλα: οι αντοχές, οι πεποιθήσεις, οι σχέσεις. Οι τελευταίες σίγουρα πάρα πολύ. Αλλά κι άλλα πράγματα δοκιμάζονται. Περισσότερο απτά: άραγε πόσοι από τους συμπολίτες μας θα δουν να σαρώνονται, στο πέρας αυτής της περιπέτειας, δικαιώματα και παροχές που θεωρούσαν δεδομένα; Πάλι. Για ακόμη μία φορά. Αλλά το στοίχημα τώρα είναι άλλο. Είναι το να βγούμε σε απαρτία στο τελικό μέτρημα. Ν’ απλώσουμε το χέρι και ν’ αρπάξουμε το δώρο. Το δώρο της ζωής.
Προσωπικά δεν είμαι απ’ αυτούς που υποφέρουν ιδιαίτερα από τον εγκλεισμό (σε αντίθεση με τη δωδεκάχρονη κόρη μου που ξεχειλίζει από ενέργεια, που με το ζόρι και χίλια δύο τερτίπια την κρατάμε να μην ξεχυθεί στους δρόμους), περνούσα και πριν πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Όπως επίσης και διαβάζοντας. Αυτό που πάντοτε καθόριζε την ενασχόλησή μου με την κριτική πάνω σε βιβλία ομοτέχνων μου ήταν η αγάπη για τη λογοτεχνία και η διαθεσιμότητα. Και μια πλάνα αίσθηση ότι εξαρτώνται πολλά από την επόμενη πρόταση, από την επόμενη παράγραφο, από την επόμενη τελεία κάποιες φορές. Τώρα, μετά τις πρώτες μέρες του αποπροσανατολισμού, πάλι στη λογοτεχνία στρέφομαι. Με τη λαχτάρα που ξαναβρίσκεις έναν εξαιρετικά επιθυμητό εραστή που για λίγο είχες αποχωριστεί. Με περισσότερη ευλάβεια απ’ ό,τι προηγουμένως. Με πιο πολλή όρεξη. Ευτυχώς τα βιβλία δεν τελειώνουν ποτέ. Ήδη σκέφτομαι και αναρωτιέμαι τι νέοι δρόμοι θ’ ανοίξουν στη λογοτεχνία μετά απ’ αυτή την συλλογική, τόσο πρωτόγνωρη, τόσο τραυματική εμπειρία. Κι αν η εγγύτητα τώρα μοιάζει μακρινή, είναι βαθιά η πεποίθησή μου πως μας περιμένουν πολλές ακόμη άγραφες σελίδες. Ξανά μαζί.
Η Ευγενία Μπογιάνου είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο Φανή κυκλοφόρησε τον Μάρτιο.
Αυτές τις μέρες βλέπω στον ύπνο μου ένα όνειρο σε συνέχειες. Κάπως σαν να διαβάζεις ένα βιβλίο. Βρίσκομαι στο μέρος όπου μεγάλωσα. Δεν αναγνωρίζω το περιβάλλον αλλά είναι αυτό. Υπάρχει μια γιαγιά (η γιαγιά μου;) και μια εγγονή (εγώ;). Η γιαγιά φτιάχνει με τα χέρια της ένα αντικείμενο, ευτελές, ασήμαντο, κάτι από χαρτί συνήθως και το δίνει στο μικρό κορίτσι. Εκείνο απλώνει το χέρι να το πάρει αλλά δεν το φτάνει. Μένει μ’ ένα αίσθημα απώλειας. Οδυνηρό. Αλλά το επόμενο βράδυ η γιαγιά πάλι του προσφέρει το δώρο. Εκείνο απλώνει το χέρι και… και… Δεν ξέρω πότε θα τελειώσει το όνειρο, ούτε πώς. Όπως κανείς μας δεν γνωρίζει πώς θα τελειώσουν αυτές οι μέρες του επιβεβλημένου, παράλογου, αλλά και απολύτως αναγκαίου, όπως όλα δείχνουν, εγκλεισμού. Ούτε πώς. Μέρες που δοκιμάζονται όλα: οι αντοχές, οι πεποιθήσεις, οι σχέσεις. Οι τελευταίες σίγουρα πάρα πολύ. Αλλά κι άλλα πράγματα δοκιμάζονται. Περισσότερο απτά: άραγε πόσοι από τους συμπολίτες μας θα δουν να σαρώνονται, στο πέρας αυτής της περιπέτειας, δικαιώματα και παροχές που θεωρούσαν δεδομένα; Πάλι. Για ακόμη μία φορά. Αλλά το στοίχημα τώρα είναι άλλο. Είναι το να βγούμε σε απαρτία στο τελικό μέτρημα. Ν’ απλώσουμε το χέρι και ν’ αρπάξουμε το δώρο. Το δώρο της ζωής.
Προσωπικά δεν είμαι απ’ αυτούς που υποφέρουν ιδιαίτερα από τον εγκλεισμό (σε αντίθεση με τη δωδεκάχρονη κόρη μου που ξεχειλίζει από ενέργεια, που με το ζόρι και χίλια δύο τερτίπια την κρατάμε να μην ξεχυθεί στους δρόμους), περνούσα και πριν πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Όπως επίσης και διαβάζοντας. Αυτό που πάντοτε καθόριζε την ενασχόλησή μου με την κριτική πάνω σε βιβλία ομοτέχνων μου ήταν η αγάπη για τη λογοτεχνία και η διαθεσιμότητα. Και μια πλάνα αίσθηση ότι εξαρτώνται πολλά από την επόμενη πρόταση, από την επόμενη παράγραφο, από την επόμενη τελεία κάποιες φορές. Τώρα, μετά τις πρώτες μέρες του αποπροσανατολισμού, πάλι στη λογοτεχνία στρέφομαι. Με τη λαχτάρα που ξαναβρίσκεις έναν εξαιρετικά επιθυμητό εραστή που για λίγο είχες αποχωριστεί. Με περισσότερη ευλάβεια απ’ ό,τι προηγουμένως. Με πιο πολλή όρεξη. Ευτυχώς τα βιβλία δεν τελειώνουν ποτέ. Ήδη σκέφτομαι και αναρωτιέμαι τι νέοι δρόμοι θ’ ανοίξουν στη λογοτεχνία μετά απ’ αυτή την συλλογική, τόσο πρωτόγνωρη, τόσο τραυματική εμπειρία. Κι αν η εγγύτητα τώρα μοιάζει μακρινή, είναι βαθιά η πεποίθησή μου πως μας περιμένουν πολλές ακόμη άγραφες σελίδες. Ξανά μαζί.
Η Ευγενία Μπογιάνου είναι συγγραφέας. Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο Φανή κυκλοφόρησε τον Μάρτιο.









