Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #4
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #4
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #4

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #4

Σκέψεις της Μικαέλας Κόλλια

Πριν από μία εβδομάδα μου είπε ο φίλος μου ο Διονύσης: «Θα ζήσουμε ιστορικές στιγμές». Υπερβολές, σκέφτηκα. Πριν από μία εβδομάδα, η Δάφνη στο γραφείο μάς έλεγε ότι ανησυχεί για τον ιό και τη μετάδοσή του στην Ελλάδα και εγώ την πείραζα και πάλι σκεφτόμουν «υπερβολές». Πριν από μία εβδομάδα, η φίλη μου η Κική που έχει σπουδάσει ιστορία είπε με το σοβαρό της ύφος: «Ζούμε ιστορικές στιγμές» για να της απαντήσω: «Και εσύ, ρε Κική; Τι έχετε πάθει όλοι; Τι κουλαμάρες (sic) είναι αυτές, ψυχραιμία!».
Μία εβδομάδα μετά, κάθομαι στο αυτοσχέδιο γραφείο στο σαλόνι του σπιτιού μου, προσπαθώ να ευχαριστηθώ τις φωτεινές μέρες βγαίνοντας για τσιγάρο στο μπαλκόνι, αφουγκράζομαι την ησυχία της γειτονιάς, δουλεύω από το λάπτοπ και αναρωτιέμαι αν έχω τις απαραίτητες ψυχικές δυνάμεις για μια επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ. Πλέον, όλα αυτά μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά και αναγκαία. Μα πότε έγιναν καθημερινότητα όμως; Ποια ήταν εκείνη η μεταβατική στιγμή που οι υπερβολές έγιναν πραγματικότητα;
Ήταν όταν ξεκίνησα να δουλεύω από το σπίτι; Ήταν τότε που συνειδητοποίησα ότι θα κάνω να δω τους δικούς μου αρκετό καιρό; Ήταν τότε που σκέφτηκα ότι η αυτοκαραντίνα είναι καλή ευκαιρία να τελειώσω το έπος του Auster «4 3 2 1»;
Την απάντηση θα δώσει, φυσικά, η ιστορία, αλλά κάθε φορά που χάνομαι στις διαφορετικές ζωές του Φέργκιουσον στο «4 3 2 1» αναρωτιέμαι: Εμείς τώρα ποια εκδοχή να ζούμε;

Μικαέλα Κόλλια
Τμήμα Επικοινωνίας

Πριν από μία εβδομάδα μου είπε ο φίλος μου ο Διονύσης: «Θα ζήσουμε ιστορικές στιγμές». Υπερβολές, σκέφτηκα. Πριν από μία εβδομάδα, η Δάφνη στο γραφείο μάς έλεγε ότι ανησυχεί για τον ιό και τη μετάδοσή του στην Ελλάδα και εγώ την πείραζα και πάλι σκεφτόμουν «υπερβολές». Πριν από μία εβδομάδα, η φίλη μου η Κική που έχει σπουδάσει ιστορία είπε με το σοβαρό της ύφος: «Ζούμε ιστορικές στιγμές» για να της απαντήσω: «Και εσύ, ρε Κική; Τι έχετε πάθει όλοι; Τι κουλαμάρες (sic) είναι αυτές, ψυχραιμία!».
Μία εβδομάδα μετά, κάθομαι στο αυτοσχέδιο γραφείο στο σαλόνι του σπιτιού μου, προσπαθώ να ευχαριστηθώ τις φωτεινές μέρες βγαίνοντας για τσιγάρο στο μπαλκόνι, αφουγκράζομαι την ησυχία της γειτονιάς, δουλεύω από το λάπτοπ και αναρωτιέμαι αν έχω τις απαραίτητες ψυχικές δυνάμεις για μια επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ. Πλέον, όλα αυτά μοιάζουν απολύτως φυσιολογικά και αναγκαία. Μα πότε έγιναν καθημερινότητα όμως; Ποια ήταν εκείνη η μεταβατική στιγμή που οι υπερβολές έγιναν πραγματικότητα;
Ήταν όταν ξεκίνησα να δουλεύω από το σπίτι; Ήταν τότε που συνειδητοποίησα ότι θα κάνω να δω τους δικούς μου αρκετό καιρό; Ήταν τότε που σκέφτηκα ότι η αυτοκαραντίνα είναι καλή ευκαιρία να τελειώσω το έπος του Auster «4 3 2 1»;
Την απάντηση θα δώσει, φυσικά, η ιστορία, αλλά κάθε φορά που χάνομαι στις διαφορετικές ζωές του Φέργκιουσον στο «4 3 2 1» αναρωτιέμαι: Εμείς τώρα ποια εκδοχή να ζούμε;

Μικαέλα Κόλλια
Τμήμα Επικοινωνίας