Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν μεταφορικά για αγορές άνω των 20€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
Δωρεάν αντικαταβολή για αγορές άνω των 30€
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #14
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #14
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #14

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ #14

Σκέψεις του Κώστα Κατσουλάρη

Στο σπίτι μας ζούμε οκτώ μεγάλα πλάσματα: Τέσσερις άνθρωποι (δύο ενήλικες, δύο έφηβοι), δύο γάτοι (αδέλφια) και δύο σκυλίτσες (αδελφές). Σύμφωνα με μια καθολικότερη οπτική, που αντανακλά τον συνολικό δείκτη ευδαιμονίας, η περίοδος της καραντίνας είναι πιθανότατα από τις ευτυχέστερες της μικρής μας αγέλης.
Για παράδειγμα, οι (εικονιζόμενες) Μία και Έλλη θα θυμούνται σίγουρα αυτές τις μέρες ως Χρυσή Εποχή. Η αγέλη βρίσκεται αδιαλείπτως στην περιοχή της σε απαρτία, ο λατρεμένος υπεύθυνος για το συσσίτιο δεν εξαφανίζεται αναιτιολόγητα για ώρες (ή και μέρες), η τροφή σερβίρεται σε γενναιόδωρες δόσεις και με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, ενώ οι βόλτες στο φυσικό λούνα παρκ (βλ. στο κοντινό Ρέμα) από σπάνιο πυροτέχνημα έχουν γίνει καθημερινή απόλαυση διαρκείας.
Παρόμοια αισθήματα θα έχουν και οι γάτοι μας, mutatis mutandis, που επίσης απολαμβάνουν την ανθρωπίλα, τα ζεστά σώματα, τις μυρωδιές που αναδίνονται ολημερίς από την κουζίνα, την ποικιλία στο φαγητό, την καθαρή τουαλέτα, τους ανέμελους ύπνους στις κοιλιές, στα στήθη μας και κάτω από τα παπλώματά μας. Όσο για τα παιδιά, η Ελένη κι εγώ είμαστε βέβαιοι ότι κι αυτά θα αναπολούν τον κοινό μας «εγκλεισμό» με τρυφερότητα. Με την κόρη μας έχουμε θεσμοθετήσει ένα καθημερινό τελετουργικό μουσικών ανταλλαγών. Βάζουμε το You Tube στην τηλεόραση και προτείνουμε, καμιά φορά για ώρες, ο ένας στον άλλον βίντεο με αγαπημένα συγκροτήματα. Έτσι, εγώ μπορώ πλέον να επαίρομαι ότι είμαι ένας από τους ελάχιστους μπαμπάδες-εξπέρ στην K-Pop (Korean Pop) μουσική, ενώ η Άννα μπορεί να περηφανεύεται ότι έχει αντέξει να παρακολουθήσει ολόκληρο το When the music’s over ζωντανά με τον Jim Morrison στήλη άλατος στη σκηνή, καθώς και το 8λεπτο original βίντεο με το O Superman της Laurie Anderson, αλλά και Bob Dylan, Bowie, Cure, Beatles, Radiohead, Frank Zappa, Clash, Pink Floyd, Talking Heads, Sex Pistols, Nick Cave – εν ολίγοις, βασικούς σταθμούς της ποπ-ροκ μουσικής. Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί νωρίτερα;
Όσο για τον 14χρονο Αντώνη, έχουμε παίξει επιτέλους μερικές σωστές παρτίδες σκάκι (πράγμα αδιανόητο μέχρι πρότινος), κάνουμε μακρινές βόλτες με ή χωρίς σκυλιά και συζητάμε ατελείωτα για το αν το Matrix ή το Terminator 2 είναι καλύτερη ταινία, γιατί μας έχει μείνει αξέχαστο το 1917 του Σαμ Μέντες, καθώς και για ποιους λόγους το βιβλίο είναι σχεδόν πάντα καλύτερο από την ταινία. Η συλλογική οπτικοακουστική ευδαιμονία συμπληρώνεται με διαρκείς «σφήνες» γέλιου από το αμερικανικό σίτκομ The Big Bang Theory, αλλά και με ταινίες που τις βλέπουμε όλοι μαζί και τις συζητάμε, αν προκύψει, στη συνέχεια (τελευταία, τα Ladybird και Love, Simon).
Άφησα τελευταίους εμάς του ενήλικες, τους «μεγάλους». Οι δουλειές μας, βέβαια, πάνε κατά διαόλου (ζούμε ξανά, σαν τη μέρα της μαρμότας, το καλοκαίρι του 2015), ενώ το απογευματινό ραντεβού με το επιτελείο της πανδημίας μάς αφήνει σχεδόν πάντοτε με μαυρισμένη την ψυχή (τι κι αν «πηγαίνουν καλά τα πράγματα», άνθρωποι χάνονται, ζωές δοκιμάζονται, άνεργοι προστίθενται καθημερινά στους ήδη υπερβολικά πολλούς), και σίγουρα δεν περνάει μέρα που να μην νιώσουμε τον παγερό φόβο που σε καταλαμβάνει κάθε φορά που σκέφτεσαι ότι μπορεί κι εσύ να νοσήσεις, να βρεθείς από τη μια στιγμή στην άλλη σε κάποιο νοσοκομείο, ίσως και σε κάποια ΜΕΘ… Μαύρες σκέψεις, που δεν αποδιώχνονται εύκολα, όσο κι αν τηρείς μέτρα και προφυλάξεις. Κι όμως, ακόμη κι εμείς, η Ελένη κι εγώ, οι «μεγάλοι», οι φοβισμένοι, οι έχοντες επίγνωση των όσων θα ακολουθήσουν, των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων αυτής της λαίλαπας, έχουμε πολλές αφορμές να γλυκαινόμαστε. Είμαστε σπίτι μας, στα ζεστά, με το ψυγείο μας γεμάτο, τις βιβλιοθήκες να ξεχειλίζουν από αδιάβαστα αριστουργήματα, την τηλεόραση να προσφέρει περισσότερες επιλογές από ποτέ, σειρές, ταινίες, ντοκιμαντέρ, οτιδήποτε τραβάει η όρεξή μας, από κοντά και οι υπολογιστές και τα κινητά. Μα, πρωτίστως, έχουμε ο ένας τον άλλον, σε σχεδόν πλήρη διαθεσιμότητα και με όσο χρόνο μας χρειάζεται για να κουβεντιάσουμε, να πιούμε, να κρίνουμε, να αναρωτηθούμε, να τακτοποιήσουμε, να πετάξουμε άχρηστα πράγματα, να αγγιχτούμε, να ονειρευτούμε. Κι όλα αυτά με «εντολή γιατρού». Κι όταν ο φόβος παίρνει το πάνω χέρι, κι ο κόσμος φαντάζει σαν την «έρημο του πραγματικού» (για να θυμηθούμε, ξανά, το Matrix), υπάρχει πάντα ένα πρόσωπο δίπλα σου ή μια μουσούδα για να στραφείς και να αντλήσεις αγάπη και δύναμη για να πας παρακάτω, στην επόμενη μέρα. Για πόσο ακόμη; Θα δούμε. Μέχρι την ανοσία τη αγέλης, ενδεχομένως.

Στο σπίτι μας ζούμε οκτώ μεγάλα πλάσματα: Τέσσερις άνθρωποι (δύο ενήλικες, δύο έφηβοι), δύο γάτοι (αδέλφια) και δύο σκυλίτσες (αδελφές). Σύμφωνα με μια καθολικότερη οπτική, που αντανακλά τον συνολικό δείκτη ευδαιμονίας, η περίοδος της καραντίνας είναι πιθανότατα από τις ευτυχέστερες της μικρής μας αγέλης.
Για παράδειγμα, οι (εικονιζόμενες) Μία και Έλλη θα θυμούνται σίγουρα αυτές τις μέρες ως Χρυσή Εποχή. Η αγέλη βρίσκεται αδιαλείπτως στην περιοχή της σε απαρτία, ο λατρεμένος υπεύθυνος για το συσσίτιο δεν εξαφανίζεται αναιτιολόγητα για ώρες (ή και μέρες), η τροφή σερβίρεται σε γενναιόδωρες δόσεις και με ακρίβεια ελβετικού ρολογιού, ενώ οι βόλτες στο φυσικό λούνα παρκ (βλ. στο κοντινό Ρέμα) από σπάνιο πυροτέχνημα έχουν γίνει καθημερινή απόλαυση διαρκείας.
Παρόμοια αισθήματα θα έχουν και οι γάτοι μας, mutatis mutandis, που επίσης απολαμβάνουν την ανθρωπίλα, τα ζεστά σώματα, τις μυρωδιές που αναδίνονται ολημερίς από την κουζίνα, την ποικιλία στο φαγητό, την καθαρή τουαλέτα, τους ανέμελους ύπνους στις κοιλιές, στα στήθη μας και κάτω από τα παπλώματά μας. Όσο για τα παιδιά, η Ελένη κι εγώ είμαστε βέβαιοι ότι κι αυτά θα αναπολούν τον κοινό μας «εγκλεισμό» με τρυφερότητα. Με την κόρη μας έχουμε θεσμοθετήσει ένα καθημερινό τελετουργικό μουσικών ανταλλαγών. Βάζουμε το You Tube στην τηλεόραση και προτείνουμε, καμιά φορά για ώρες, ο ένας στον άλλον βίντεο με αγαπημένα συγκροτήματα. Έτσι, εγώ μπορώ πλέον να επαίρομαι ότι είμαι ένας από τους ελάχιστους μπαμπάδες-εξπέρ στην K-Pop (Korean Pop) μουσική, ενώ η Άννα μπορεί να περηφανεύεται ότι έχει αντέξει να παρακολουθήσει ολόκληρο το When the music’s over ζωντανά με τον Jim Morrison στήλη άλατος στη σκηνή, καθώς και το 8λεπτο original βίντεο με το O Superman της Laurie Anderson, αλλά και Bob Dylan, Bowie, Cure, Beatles, Radiohead, Frank Zappa, Clash, Pink Floyd, Talking Heads, Sex Pistols, Nick Cave – εν ολίγοις, βασικούς σταθμούς της ποπ-ροκ μουσικής. Πώς δεν το είχαμε σκεφτεί νωρίτερα;
Όσο για τον 14χρονο Αντώνη, έχουμε παίξει επιτέλους μερικές σωστές παρτίδες σκάκι (πράγμα αδιανόητο μέχρι πρότινος), κάνουμε μακρινές βόλτες με ή χωρίς σκυλιά και συζητάμε ατελείωτα για το αν το Matrix ή το Terminator 2 είναι καλύτερη ταινία, γιατί μας έχει μείνει αξέχαστο το 1917 του Σαμ Μέντες, καθώς και για ποιους λόγους το βιβλίο είναι σχεδόν πάντα καλύτερο από την ταινία. Η συλλογική οπτικοακουστική ευδαιμονία συμπληρώνεται με διαρκείς «σφήνες» γέλιου από το αμερικανικό σίτκομ The Big Bang Theory, αλλά και με ταινίες που τις βλέπουμε όλοι μαζί και τις συζητάμε, αν προκύψει, στη συνέχεια (τελευταία, τα Ladybird και Love, Simon).
Άφησα τελευταίους εμάς του ενήλικες, τους «μεγάλους». Οι δουλειές μας, βέβαια, πάνε κατά διαόλου (ζούμε ξανά, σαν τη μέρα της μαρμότας, το καλοκαίρι του 2015), ενώ το απογευματινό ραντεβού με το επιτελείο της πανδημίας μάς αφήνει σχεδόν πάντοτε με μαυρισμένη την ψυχή (τι κι αν «πηγαίνουν καλά τα πράγματα», άνθρωποι χάνονται, ζωές δοκιμάζονται, άνεργοι προστίθενται καθημερινά στους ήδη υπερβολικά πολλούς), και σίγουρα δεν περνάει μέρα που να μην νιώσουμε τον παγερό φόβο που σε καταλαμβάνει κάθε φορά που σκέφτεσαι ότι μπορεί κι εσύ να νοσήσεις, να βρεθείς από τη μια στιγμή στην άλλη σε κάποιο νοσοκομείο, ίσως και σε κάποια ΜΕΘ… Μαύρες σκέψεις, που δεν αποδιώχνονται εύκολα, όσο κι αν τηρείς μέτρα και προφυλάξεις. Κι όμως, ακόμη κι εμείς, η Ελένη κι εγώ, οι «μεγάλοι», οι φοβισμένοι, οι έχοντες επίγνωση των όσων θα ακολουθήσουν, των οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων αυτής της λαίλαπας, έχουμε πολλές αφορμές να γλυκαινόμαστε. Είμαστε σπίτι μας, στα ζεστά, με το ψυγείο μας γεμάτο, τις βιβλιοθήκες να ξεχειλίζουν από αδιάβαστα αριστουργήματα, την τηλεόραση να προσφέρει περισσότερες επιλογές από ποτέ, σειρές, ταινίες, ντοκιμαντέρ, οτιδήποτε τραβάει η όρεξή μας, από κοντά και οι υπολογιστές και τα κινητά. Μα, πρωτίστως, έχουμε ο ένας τον άλλον, σε σχεδόν πλήρη διαθεσιμότητα και με όσο χρόνο μας χρειάζεται για να κουβεντιάσουμε, να πιούμε, να κρίνουμε, να αναρωτηθούμε, να τακτοποιήσουμε, να πετάξουμε άχρηστα πράγματα, να αγγιχτούμε, να ονειρευτούμε. Κι όλα αυτά με «εντολή γιατρού». Κι όταν ο φόβος παίρνει το πάνω χέρι, κι ο κόσμος φαντάζει σαν την «έρημο του πραγματικού» (για να θυμηθούμε, ξανά, το Matrix), υπάρχει πάντα ένα πρόσωπο δίπλα σου ή μια μουσούδα για να στραφείς και να αντλήσεις αγάπη και δύναμη για να πας παρακάτω, στην επόμενη μέρα. Για πόσο ακόμη; Θα δούμε. Μέχρι την ανοσία τη αγέλης, ενδεχομένως.