

Η ΚΑΤ ΓΟΥΛΦ ΕΡΕΥΝΑ
Η Λόρεν Σεντ Τζον μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα και καταφύγιο άγριων ζώων στη Ζιμπάμπουε, ανάμεσα σε άλογα, γάτες και σκυλιά, ενώ για κατοικίδιο είχε μια καμηλοπάρδαλη, η οποία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις επιτυχημένες σειρές βιβλίων της.
Για να τη γνωρίσουμε καλύτερα, της απευθύναμε κάποιες ερωτήσεις, για να λυθούν όλες οι απορίες μας.
Όταν ήσασταν μικρή είχατε για κατοικίδιο καμηλοπάρδαλη;
Ναι, είχα! Την έλεγαν Τζένι. Μπορούσες να την πλησιάσεις στα δύο μέτρα, αλλά όχι να την ακουμπήσεις. Ζούσαμε σε μια φάρμα που ήταν μέσα σε ένα καταφύγιο άγριας ζωής εκατοντάδων εκταρίων και περνούσα ώρες και ώρες καβάλα στο άλογό μου, διαβάζοντας, ζωγραφίζοντας ή παρακολουθώντας απλά τα ζώα. Μια φορά καθόμουν και διάβαζα ακουμπώντας σε ένα δέντρο, χαμένη στο βιβλίο μου, και εμφανίστηκε πίσω μου η Τζένι φέρνοντας το κεφάλι της γύρω από τον κορμό. Ανασήκωσα το βλέμμα από το βιβλίο και είδα ένα ζευγάρι καμηλοπαρδαλίσια μάτια στο ίδιο ύψος με τα δικά μου. Δεν είμαι σίγουρη ποια από τις δυο μας τρόμαξε περισσότερο, ένα δευτερόλεπτο αργότερα έφευγε μακριά τρέχοντας, όμως η μαγεία της στιγμής έχει μείνει μέσα μου για πάντα.
Έχετε καβαλήσει ποτέ καμηλοπάρδαλη;
Εμ, όχι. Όμως πολύ θα ήθελα με την προϋπόθεση βέβαια να έχουμε γύρω μας μεγάλα φουσκωτά στρώματα οπότε να πέσω στα μαλακά. Και μια και το έφερε η κουβέντα, πολύ θα ήθελα να τρέξω στο φεγγαρόφωτο με μια καλόκαρδη λευκή καμηλοπάρδαλη σαν την Τζένι.
Πώς γίνατε συγγραφέας;
Είναι μάλλον από θαύμα, μια και περνούσα τις περισσότερες μέρες στο σχολείο κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο και ονειρευόμουν να γίνω ποπ τραγουδίστρια ή διάσημη ιππέας αλόγων. Επίσης σκεφτόμουν τους πιο ευφάνταστους τρόπους για να αποφύγω να κάνω τα μαθήματά μου και να το σκάσω από το σχολείο που ήμουν εσώκλειστη. Έφυγα όταν έκλεισα τα 16. Παρ’ όλα αυτά λάτρευα το διάβασμα και είχα έναν θαυμάσιο καθηγητή αγγλικών να με εμπνέει. Χάρη στα δύο αυτά στοιχεία είχα πάντα στο μυαλό μου ότι μια μέρα θα γράψω ένα βιβλίο. Η μητέρα μου με έπεισε να πάω σε σχολή δημοσιογραφίας όταν ήμουν 18, και έτσι έγραψα το πρώτο μου βιβλίο στα 22 μου.
Προτιμάτε να γράφετε για μεγάλους ή για παιδιά;
Λατρεύω το γράψιμο για παιδιά. Η επιβράβευση που αντλώ είναι απίστευτη. Λαμβάνω τα καλύτερα γράμματα από τα παιδιά και είναι εξαιρετικά βοηθητικό όταν έχω να προλάβω κάποια προθεσμία.
Βέβαια, έχω διασκεδάσει απίστευτα γυρίζοντας τον κόσμο για να κάνω έρευνα και να γράψω τα non-fiction βιβλία ενηλίκων. Έχω διασχίσει την Αμερική με λεωφορεία μαζί με μουσικούς θρύλους όπως ο Emmylou Harris και ο Steve Earle και έχω σταθεί κοντά στη 18η τρύπα στην Augusta παρακολουθώντας μερικούς από τους καλύτερους σύγχρονους γκόλφερς να κερδίζουν. Το πρώτο μου μυθιστόρημα ενηλίκων The Obituary Writer κυκλοφόρησε το 2013. Πέρασα τέσσερα χρόνια γράφοντάς το στον ελεύθερο χρόνο μου και όταν επιτέλους κυκλοφόρησε ήμουν πολύ ενθουσιασμένη αλλά και πολύ νευρική.
Από πού αντλείτε τις ιδέες σας;
Ο κόσμος ρωτάει τους συγγραφείς από πού αντλούν τις ιδέες τους, όμως οι περισσότεροι συγγραφείς που ξέρω έχουν πάρα πολλές ιδέες. Εγώ πάντως έχω, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι είναι όλες καλές -για να λέμε την αλήθεια, οι περισσότερες είναι πραγματικά κακές-, όμως κάθε τόσο σκέφτομαι: «Α, ίσως θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο γι’ αυτόν τον τραγουδιστή» ή «Θα έπρεπε να ερευνήσω αυτή την αδικία για την οποία διάβασα» ή «Μήπως να έγραφα μια καινούργια σειρά για παιδιά με θέμα…»
Η έμπνευση έρχεται από τον κόσμο γύρω σου, από άρθρα στις εφημερίδες και στα περιοδικά (είναι απόλυτα αληθές ότι η πραγματικότητα είναι πιο παράξενη από τη μυθοπλασία), από γεγονότα ανά τον κόσμο, από πράγματα που σε συγκινούν βαθιά, από συζητήσεις με φίλους και συγγενείς.
Έχετε να δώσετε κάποια συμβουλή για το πώς να γράψει κανείς ένα βιβλίο;
Κάτι που θα ακούσετε από πολλούς συγγραφείς είναι «γράψε γι’ αυτά που γνωρίζεις». Οπωσδήποτε βοηθάει, όμως για μένα το σημαντικότερο είναι η αγάπη για το διάβασμα. Δεν υπάρχουν καλοί συγγραφείς που να μην είναι καλοί αναγνώστες. Κατά τη γνώμη μου, το διάβασμα σε διδάσκει πολλά για την πλοκή, τους χαρακτήρες και τον ρυθμό καλύτερα από κάθε σχολή δημιουργικής γραφής.
Μεγαλώνοντας δεν πήγαινα πουθενά χωρίς βιβλίο. Τα αγαπημένα μου ήταν αυτά με τις περιπετειώδεις ιστορίες, όπως οι «Πέντε φίλοι» και οι «Μυστικοί Επτά» και τα βιβλία με άλογα όπως το «The Black Stallion» και η θαυμάσια σειρά της Patricia Leitch για ένα καστανό αραβικό άλογο και ένα κορίτσι που το έλεγαν Τζίνι. Ήμασταν κολλημένοι μες στην αφρικανική ύπαιθρο και οι γονείς μου δεν είχαν πολλά χρήματα, οπότε συχνά διάβαζα βιβλία και μετά ξαναδιάβαζα τα ίδια από την αρχή. Η καλύτερη συμβουλή που θα μπορούσα να δώσω είναι να συνεχίσετε να διαβάζετε και να ακολουθείτε τα όνειρά σας.
Έχετε κατοικίδια;
Έχω έναν γάτο της Βεγγάλης που τον λένε Μαξ. Είναι από το καταφύγιο αδέσποτων στο Κεντ και τον αγαπώ πάρα μα πάρα πολύ. Είναι περισσότερο φίλος μου παρά γάτος. Είχε ζήσει μια απαίσια ζωή σε κλουβί προτού έρθει να μείνει μαζί μου, οπότε τώρα φοβάμαι ότι τον κακομαθαίνω. Όσοι τον φροντίζουν όταν λείπω πολλές φορές κάνουν αγενείς παρατηρήσεις για το βάρος του. Περνάω πολλές ώρες παίζοντας γατοκρίκετ μαζί του, όταν υποτίθεται πως πρέπει να γράψω.
Του Μαξ του αρέσουν πολύ οι βόλτες στη γειτονιά. Οι άνθρωποι της περιοχής είτε πιστεύουν ότι είμαι τρελή είτε έρχονται και με ρωτάνε συμβουλές για το πώς να εκπαιδεύσουν τις γάτες τους!
Ποια είναι τα αγαπημένα σας ζώα;
Έχω εμμονή με τα άλογα. Όποτε βλέπω άλογο της αστυνομίας στον δρόμο, τρέχω πάνω του. Κάποτε ονειρευόμουν να πάρω μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες ως ιππέας και όταν έγιναν οι Ολυμπιακοί στο Λονδίνο και μπόρεσα να δω μερικούς από τους καλύτερους ιππείς από κοντά, είχα ενθουσιαστεί. Επίσης λατρεύω τα δελφίνια και όλα τα αιλουροειδή - από τις λεοπαρδάλεις μέχρι τα κατοικίδια γατάκια. Α, επίσης μου αρέσουν πάρα πολύ οι παπαγάλοι. Δυστυχώς όμως οι γάτες και οι παπαγάλοι δεν τα πάνε πολύ καλά μεταξύ τους.
Πώς είναι να μεγαλώνει κανείς στην Αφρική;
Μεγάλωσα σε μια φάρμα 1.000 εκταρίων που είχε μέσα ένα καταφύγιο άγριας ζωής 100 εκταρίων, επομένως αυτό το κομμάτι ήταν υπέροχο. Εκτός από την Τζένι, την καμηλοπάρδαλη, είχαμε και δύο αγριόχοιρους, τη Μις Πίγκι και τον Μπέικον, πύθωνες, μια κατσίκα που τη λέγαν Κατσίκα και την είχαμε σώσει από ένα καταφύγιο ζώων, πλήθος αλόγων, σκύλους και γάτες. Είχα ένα μαύρο άλογο που το έλεγαν Morning Star και ήταν ό,τι καλύτερο θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία.
Τα περισσότερα από τα ζώα μας τα είχαμε υιοθετήσει ή τα είχαμε σώσει ή είχαν έρθει σε εμάς πληγωμένα. Είχα ένα κουτί γεμάτο με κτηνιατρικές προμήθειες και όλη την ώρα καθάριζα πληγές αντιλόπης ή τάιζα με το μπιμπερό ορφανά μοσχαράκια, μαϊμουδάκια ή αρνάκια. Ήταν υπέροχα. Όμως μεγάλωσα κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, επομένως αυτό το κομμάτι ήταν δύσκολο. Κάθε φορά που κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο έβγαινε από την πόρτα, ήξερα ότι υπήρχε η πιθανότητα να μην το ξαναδώ. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, συνειδητοποίησα ότι για οκτώ χρόνια φοβόμουν.
Έχετε χόμπι;
Μου αρέσει το διάβασμα, να βγάζω βόλτα τον Μαξ, να ζωγραφίζω, να κάνω ιππασία και να ακούω μουσική.
Η Λόρεν Σεντ Τζον μεγάλωσε σε ένα αγρόκτημα και καταφύγιο άγριων ζώων στη Ζιμπάμπουε, ανάμεσα σε άλογα, γάτες και σκυλιά, ενώ για κατοικίδιο είχε μια καμηλοπάρδαλη, η οποία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις επιτυχημένες σειρές βιβλίων της.
Για να τη γνωρίσουμε καλύτερα, της απευθύναμε κάποιες ερωτήσεις, για να λυθούν όλες οι απορίες μας.
Όταν ήσασταν μικρή είχατε για κατοικίδιο καμηλοπάρδαλη;
Ναι, είχα! Την έλεγαν Τζένι. Μπορούσες να την πλησιάσεις στα δύο μέτρα, αλλά όχι να την ακουμπήσεις. Ζούσαμε σε μια φάρμα που ήταν μέσα σε ένα καταφύγιο άγριας ζωής εκατοντάδων εκταρίων και περνούσα ώρες και ώρες καβάλα στο άλογό μου, διαβάζοντας, ζωγραφίζοντας ή παρακολουθώντας απλά τα ζώα. Μια φορά καθόμουν και διάβαζα ακουμπώντας σε ένα δέντρο, χαμένη στο βιβλίο μου, και εμφανίστηκε πίσω μου η Τζένι φέρνοντας το κεφάλι της γύρω από τον κορμό. Ανασήκωσα το βλέμμα από το βιβλίο και είδα ένα ζευγάρι καμηλοπαρδαλίσια μάτια στο ίδιο ύψος με τα δικά μου. Δεν είμαι σίγουρη ποια από τις δυο μας τρόμαξε περισσότερο, ένα δευτερόλεπτο αργότερα έφευγε μακριά τρέχοντας, όμως η μαγεία της στιγμής έχει μείνει μέσα μου για πάντα.
Έχετε καβαλήσει ποτέ καμηλοπάρδαλη;
Εμ, όχι. Όμως πολύ θα ήθελα με την προϋπόθεση βέβαια να έχουμε γύρω μας μεγάλα φουσκωτά στρώματα οπότε να πέσω στα μαλακά. Και μια και το έφερε η κουβέντα, πολύ θα ήθελα να τρέξω στο φεγγαρόφωτο με μια καλόκαρδη λευκή καμηλοπάρδαλη σαν την Τζένι.
Πώς γίνατε συγγραφέας;
Είναι μάλλον από θαύμα, μια και περνούσα τις περισσότερες μέρες στο σχολείο κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο και ονειρευόμουν να γίνω ποπ τραγουδίστρια ή διάσημη ιππέας αλόγων. Επίσης σκεφτόμουν τους πιο ευφάνταστους τρόπους για να αποφύγω να κάνω τα μαθήματά μου και να το σκάσω από το σχολείο που ήμουν εσώκλειστη. Έφυγα όταν έκλεισα τα 16. Παρ’ όλα αυτά λάτρευα το διάβασμα και είχα έναν θαυμάσιο καθηγητή αγγλικών να με εμπνέει. Χάρη στα δύο αυτά στοιχεία είχα πάντα στο μυαλό μου ότι μια μέρα θα γράψω ένα βιβλίο. Η μητέρα μου με έπεισε να πάω σε σχολή δημοσιογραφίας όταν ήμουν 18, και έτσι έγραψα το πρώτο μου βιβλίο στα 22 μου.
Προτιμάτε να γράφετε για μεγάλους ή για παιδιά;
Λατρεύω το γράψιμο για παιδιά. Η επιβράβευση που αντλώ είναι απίστευτη. Λαμβάνω τα καλύτερα γράμματα από τα παιδιά και είναι εξαιρετικά βοηθητικό όταν έχω να προλάβω κάποια προθεσμία.
Βέβαια, έχω διασκεδάσει απίστευτα γυρίζοντας τον κόσμο για να κάνω έρευνα και να γράψω τα non-fiction βιβλία ενηλίκων. Έχω διασχίσει την Αμερική με λεωφορεία μαζί με μουσικούς θρύλους όπως ο Emmylou Harris και ο Steve Earle και έχω σταθεί κοντά στη 18η τρύπα στην Augusta παρακολουθώντας μερικούς από τους καλύτερους σύγχρονους γκόλφερς να κερδίζουν. Το πρώτο μου μυθιστόρημα ενηλίκων The Obituary Writer κυκλοφόρησε το 2013. Πέρασα τέσσερα χρόνια γράφοντάς το στον ελεύθερο χρόνο μου και όταν επιτέλους κυκλοφόρησε ήμουν πολύ ενθουσιασμένη αλλά και πολύ νευρική.
Από πού αντλείτε τις ιδέες σας;
Ο κόσμος ρωτάει τους συγγραφείς από πού αντλούν τις ιδέες τους, όμως οι περισσότεροι συγγραφείς που ξέρω έχουν πάρα πολλές ιδέες. Εγώ πάντως έχω, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι είναι όλες καλές -για να λέμε την αλήθεια, οι περισσότερες είναι πραγματικά κακές-, όμως κάθε τόσο σκέφτομαι: «Α, ίσως θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο γι’ αυτόν τον τραγουδιστή» ή «Θα έπρεπε να ερευνήσω αυτή την αδικία για την οποία διάβασα» ή «Μήπως να έγραφα μια καινούργια σειρά για παιδιά με θέμα…»
Η έμπνευση έρχεται από τον κόσμο γύρω σου, από άρθρα στις εφημερίδες και στα περιοδικά (είναι απόλυτα αληθές ότι η πραγματικότητα είναι πιο παράξενη από τη μυθοπλασία), από γεγονότα ανά τον κόσμο, από πράγματα που σε συγκινούν βαθιά, από συζητήσεις με φίλους και συγγενείς.
Έχετε να δώσετε κάποια συμβουλή για το πώς να γράψει κανείς ένα βιβλίο;
Κάτι που θα ακούσετε από πολλούς συγγραφείς είναι «γράψε γι’ αυτά που γνωρίζεις». Οπωσδήποτε βοηθάει, όμως για μένα το σημαντικότερο είναι η αγάπη για το διάβασμα. Δεν υπάρχουν καλοί συγγραφείς που να μην είναι καλοί αναγνώστες. Κατά τη γνώμη μου, το διάβασμα σε διδάσκει πολλά για την πλοκή, τους χαρακτήρες και τον ρυθμό καλύτερα από κάθε σχολή δημιουργικής γραφής.
Μεγαλώνοντας δεν πήγαινα πουθενά χωρίς βιβλίο. Τα αγαπημένα μου ήταν αυτά με τις περιπετειώδεις ιστορίες, όπως οι «Πέντε φίλοι» και οι «Μυστικοί Επτά» και τα βιβλία με άλογα όπως το «The Black Stallion» και η θαυμάσια σειρά της Patricia Leitch για ένα καστανό αραβικό άλογο και ένα κορίτσι που το έλεγαν Τζίνι. Ήμασταν κολλημένοι μες στην αφρικανική ύπαιθρο και οι γονείς μου δεν είχαν πολλά χρήματα, οπότε συχνά διάβαζα βιβλία και μετά ξαναδιάβαζα τα ίδια από την αρχή. Η καλύτερη συμβουλή που θα μπορούσα να δώσω είναι να συνεχίσετε να διαβάζετε και να ακολουθείτε τα όνειρά σας.
Έχετε κατοικίδια;
Έχω έναν γάτο της Βεγγάλης που τον λένε Μαξ. Είναι από το καταφύγιο αδέσποτων στο Κεντ και τον αγαπώ πάρα μα πάρα πολύ. Είναι περισσότερο φίλος μου παρά γάτος. Είχε ζήσει μια απαίσια ζωή σε κλουβί προτού έρθει να μείνει μαζί μου, οπότε τώρα φοβάμαι ότι τον κακομαθαίνω. Όσοι τον φροντίζουν όταν λείπω πολλές φορές κάνουν αγενείς παρατηρήσεις για το βάρος του. Περνάω πολλές ώρες παίζοντας γατοκρίκετ μαζί του, όταν υποτίθεται πως πρέπει να γράψω.
Του Μαξ του αρέσουν πολύ οι βόλτες στη γειτονιά. Οι άνθρωποι της περιοχής είτε πιστεύουν ότι είμαι τρελή είτε έρχονται και με ρωτάνε συμβουλές για το πώς να εκπαιδεύσουν τις γάτες τους!
Ποια είναι τα αγαπημένα σας ζώα;
Έχω εμμονή με τα άλογα. Όποτε βλέπω άλογο της αστυνομίας στον δρόμο, τρέχω πάνω του. Κάποτε ονειρευόμουν να πάρω μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες ως ιππέας και όταν έγιναν οι Ολυμπιακοί στο Λονδίνο και μπόρεσα να δω μερικούς από τους καλύτερους ιππείς από κοντά, είχα ενθουσιαστεί. Επίσης λατρεύω τα δελφίνια και όλα τα αιλουροειδή - από τις λεοπαρδάλεις μέχρι τα κατοικίδια γατάκια. Α, επίσης μου αρέσουν πάρα πολύ οι παπαγάλοι. Δυστυχώς όμως οι γάτες και οι παπαγάλοι δεν τα πάνε πολύ καλά μεταξύ τους.
Πώς είναι να μεγαλώνει κανείς στην Αφρική;
Μεγάλωσα σε μια φάρμα 1.000 εκταρίων που είχε μέσα ένα καταφύγιο άγριας ζωής 100 εκταρίων, επομένως αυτό το κομμάτι ήταν υπέροχο. Εκτός από την Τζένι, την καμηλοπάρδαλη, είχαμε και δύο αγριόχοιρους, τη Μις Πίγκι και τον Μπέικον, πύθωνες, μια κατσίκα που τη λέγαν Κατσίκα και την είχαμε σώσει από ένα καταφύγιο ζώων, πλήθος αλόγων, σκύλους και γάτες. Είχα ένα μαύρο άλογο που το έλεγαν Morning Star και ήταν ό,τι καλύτερο θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία.
Τα περισσότερα από τα ζώα μας τα είχαμε υιοθετήσει ή τα είχαμε σώσει ή είχαν έρθει σε εμάς πληγωμένα. Είχα ένα κουτί γεμάτο με κτηνιατρικές προμήθειες και όλη την ώρα καθάριζα πληγές αντιλόπης ή τάιζα με το μπιμπερό ορφανά μοσχαράκια, μαϊμουδάκια ή αρνάκια. Ήταν υπέροχα. Όμως μεγάλωσα κατά τη διάρκεια ενός πολέμου, επομένως αυτό το κομμάτι ήταν δύσκολο. Κάθε φορά που κάποιο αγαπημένο μου πρόσωπο έβγαινε από την πόρτα, ήξερα ότι υπήρχε η πιθανότητα να μην το ξαναδώ. Όταν τελείωσε ο πόλεμος, συνειδητοποίησα ότι για οκτώ χρόνια φοβόμουν.
Έχετε χόμπι;
Μου αρέσει το διάβασμα, να βγάζω βόλτα τον Μαξ, να ζωγραφίζω, να κάνω ιππασία και να ακούω μουσική.








