

VOR: ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
Χρήμα και εξουσία. Πολιτική πίσω από τις κλειστές πόρτες. Κλέφτες κι αστυνόμοι. Δεσμοί αίματος, φιλίες καρδιακές. Αγάπη, υπακοή, προδοσία.
Οι Vory V Zakone (Κλέφτες με κώδικα) είναι μια εγκληματική οργάνωση που ξεκίνησε από τα γκούλαγκ της Σοβιετικής Ένωσης την εποχή του Στάλιν και απλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν η Σοβιετική Ένωση έσπασε σε κομμάτια, στη Μόσχα οι Βόρι έγιναν οι νέοι Ρομανόφ. Έχτισαν μια αυτοκρατορία με γερανούς, πετρελαιοπηγές και καλάσνικοφ.
Όταν ο Πατερούλης της φατρίας αποφασίζει να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους στη Θεσσαλονίκη, η Ασφάλεια της πόλης αρχίζει δουλειά. Μια ομάδα αστυνομικών τους καταδιώκει. Τα στοιχεία μοιάζουν με ρώσικες κούκλες. Η αλήθεια κρύβεται πίσω από πολλά πέπλα, τραβούν το ένα, πέφτουν πάνω στο άλλο κι αυτό μοιάζει να μην τελειώνει. Από τη Μόσχα ως τη Θεσσαλονίκη ένα καλάσνικοφ δρόμος.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που ανάβει πρώτο τα φώτα του μυαλού. Ποια φράση, ποια εικόνα, ποια πληροφορία δίνει το έναυσμα και κάνει τον συγγραφέα να πει, θα γράψω αυτό το βιβλίο! Εκ των υστέρων σκέφτομαι πως, ίσως, έπαιξε ρόλο η καταγωγή του παππού μου από το Σοχούμι, οι ιστορίες που άκουγα όταν ήμουν παιδί. Τα ρώσικα τραγούδια στα αυτιά μου, οι ρώσικες παροιμίες και οι εφημερίδες που διάβαζα ψάχνοντας για το θέμα μου – λέξεις που καταλάβαινα μυστηριωδώς, χωρίς να τις ξέρω…
Οι άνθρωποι που με εμπιστεύτηκαν, μου μίλησαν με ανοιχτή καρδιά – τι κρίμα που δεν μπορώ να τους ευχαριστήσω λέγοντας τα ονόματά τους φωναχτά. Οι ιστορίες τους με συναρπάζουν: μυθοπλασία και πραγματικότητα ένα χαρμάνι, στο κάτω κάτω τι σημασία έχει, η αφήγηση είναι αυτό που μένει. Γυναίκες και άνδρες στροβιλίζονται, σχεδόν χορεύουν, σε ένα σύμπαν που οι καλοί και οι κακοί δεν χωρίζονται με το μαχαίρι.
Και μέσα σε όλα ο κώδικας τιμής των Βόρι: ποτέ δεν κλέβεις φτωχό, ποτέ δεν σκοτώνεις αθώο, ποτέ δεν συνεργάζεσαι με το κράτος, ποτέ δεν κάνεις παιδιά. Όρκοι που πατιούνται, καθώς επελαύνει η νέα γενιά.
«Εμείς είμαστε οι θύτες και αυτοί τα θύματα» είχε πει ένας παλιός Ασφαλίτης. «Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε. Κάποια στιγμή θα τους πιάσουμε». Και η άλλη φράση, εκείνη που ξεστόμισε ένας Vor όταν μιλούσε για την ένταξή του στην οργάνωση: «Εσύ λες πως έγινα χειρότερος. Εγώ λέω πως έμαθα αυτά που πρέπει».
Σοφία Νικολαΐδου
Χρήμα και εξουσία. Πολιτική πίσω από τις κλειστές πόρτες. Κλέφτες κι αστυνόμοι. Δεσμοί αίματος, φιλίες καρδιακές. Αγάπη, υπακοή, προδοσία.
Οι Vory V Zakone (Κλέφτες με κώδικα) είναι μια εγκληματική οργάνωση που ξεκίνησε από τα γκούλαγκ της Σοβιετικής Ένωσης την εποχή του Στάλιν και απλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν η Σοβιετική Ένωση έσπασε σε κομμάτια, στη Μόσχα οι Βόρι έγιναν οι νέοι Ρομανόφ. Έχτισαν μια αυτοκρατορία με γερανούς, πετρελαιοπηγές και καλάσνικοφ.
Όταν ο Πατερούλης της φατρίας αποφασίζει να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους στη Θεσσαλονίκη, η Ασφάλεια της πόλης αρχίζει δουλειά. Μια ομάδα αστυνομικών τους καταδιώκει. Τα στοιχεία μοιάζουν με ρώσικες κούκλες. Η αλήθεια κρύβεται πίσω από πολλά πέπλα, τραβούν το ένα, πέφτουν πάνω στο άλλο κι αυτό μοιάζει να μην τελειώνει. Από τη Μόσχα ως τη Θεσσαλονίκη ένα καλάσνικοφ δρόμος.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό που ανάβει πρώτο τα φώτα του μυαλού. Ποια φράση, ποια εικόνα, ποια πληροφορία δίνει το έναυσμα και κάνει τον συγγραφέα να πει, θα γράψω αυτό το βιβλίο! Εκ των υστέρων σκέφτομαι πως, ίσως, έπαιξε ρόλο η καταγωγή του παππού μου από το Σοχούμι, οι ιστορίες που άκουγα όταν ήμουν παιδί. Τα ρώσικα τραγούδια στα αυτιά μου, οι ρώσικες παροιμίες και οι εφημερίδες που διάβαζα ψάχνοντας για το θέμα μου – λέξεις που καταλάβαινα μυστηριωδώς, χωρίς να τις ξέρω…
Οι άνθρωποι που με εμπιστεύτηκαν, μου μίλησαν με ανοιχτή καρδιά – τι κρίμα που δεν μπορώ να τους ευχαριστήσω λέγοντας τα ονόματά τους φωναχτά. Οι ιστορίες τους με συναρπάζουν: μυθοπλασία και πραγματικότητα ένα χαρμάνι, στο κάτω κάτω τι σημασία έχει, η αφήγηση είναι αυτό που μένει. Γυναίκες και άνδρες στροβιλίζονται, σχεδόν χορεύουν, σε ένα σύμπαν που οι καλοί και οι κακοί δεν χωρίζονται με το μαχαίρι.
Και μέσα σε όλα ο κώδικας τιμής των Βόρι: ποτέ δεν κλέβεις φτωχό, ποτέ δεν σκοτώνεις αθώο, ποτέ δεν συνεργάζεσαι με το κράτος, ποτέ δεν κάνεις παιδιά. Όρκοι που πατιούνται, καθώς επελαύνει η νέα γενιά.
«Εμείς είμαστε οι θύτες και αυτοί τα θύματα» είχε πει ένας παλιός Ασφαλίτης. «Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε. Κάποια στιγμή θα τους πιάσουμε». Και η άλλη φράση, εκείνη που ξεστόμισε ένας Vor όταν μιλούσε για την ένταξή του στην οργάνωση: «Εσύ λες πως έγινα χειρότερος. Εγώ λέω πως έμαθα αυτά που πρέπει».
Σοφία Νικολαΐδου














